บทที่ 266 สถานะของนาง! [รีไรท์]

เมื่อพูดแบบนั้นแล้ว ทั้งสนามก็เงียบไปชั่วขณะ

คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ากู่โลหิตคืออะไร จึงพากันทำหน้างุนงง

ส่วนคนที่รู้จักกู่โลหิต ในใจกลับเต็มไปด้วยความตกใจและอึ้งจนพูดไม่ออก

หยางเจี้ยนชิงถึงกับหัวหด!

ทั้งๆ ที่เขาซ่อนเอาไว้มิดชิดถึงเพียงนั้น แล้วฉู่หลิวเยว่ดูออกได้อย่างไร?

เฉิงหันได้ยินก็ถึงกับอึ้งก่อนจะรีบเอ่ยปากทันที

“เป็นไปไม่ได้!”

กู่โลหิตนั้นเป็นสิ่งของมีพิษแรง หยางเจี้ยนชิงจะมีได้อย่างไร?

ฉู่หลิวเยว่แสยะยิ้ม

“เป็นไปได้หรือไม่ได้ แค่ท่านดูด้วยตัวเองก็รู้แล้วไม่ใช่รึ?”

พูดจบ นางก็หันมองหยางเจี้ยนชิงอีกครั้ง

“ครั้งนี้ เจ้ายังจะเถียงอีกหรือไม่?”

หยางเจี้ยนชิงลุกลี้ลุกลนและคิดจะเถียงหัวชนฝาให้ได้

“ข้าเปล่า! บนตัวข้าไม่มีของอะไร ทำไมข้าต้องยอมรับด้วย? เจ้าอย่ามาใส่ร้ายโดยไม่มีหลักฐานแบบนี้นะ!”

ฉู่หลิวเยว่แทบอยากจะหัวเราะออกมา

“ถ้าข้าไม่มั่นใจ เจ้าคิดว่าข้าจะลงมือหรือไม่?”

หยางเจี้ยนชิงชะงักไป

ฉู่หลิวเยว่เก็บมีดขึ้นมาก่อนจะควงเล่นในมือ

“ถ้าเจ้ามีความฉลาดสักนิด เจ้าก็ลงไปเอาของกับข้าแล้วยอมรับเสีย ปล่อยไว้แบบนี้มันกระทบกับการแข่งขันของคนอื่นหรือไม่”

นางหยุดชะงักแล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

หยางเจี้ยนชิงตัวสั่นทันที

ถึงแม้ว่าฉู่หลิวเยว่จะไม่ได้พูดต่อ เพียงแค่ส่งสายตาก็เพียงพอแล้ว!

หยางเจี้ยนชิงไม่รู้ว่าต่อไปตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่เขารู้อยู่แก่ใจว่าวิธีการของฉู่หลิวเยว่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสามารถหนีได้แน่นอน!

เขาฝืนเก็บความกลัวในใจเอาไว้

“ข้าจะไปสำรวจกับเขาก็แล้วกัน!”

พูดจบเขาก็รีบลงจากเวทีแล้วเดินไป

ฉู่หลิวเยว่ยักคิ้วก่อนจะเดินทางไป

ทั้งสองมาถึงข้างล่างสนาม อาจารย์ผู้ตัดสินก็มาถึงละยืนอยู่ด้านข้างด้วยความระมัดระวัง

การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป แต่สายตาของคนส่วนใหญ่ได้หันมาทางนี้หมดแล้ว

บรรยากาศอึมครึม

จักรพรรดิจยาเหวินถึงกับขมวดคิ้ว

“ผู้อาวุโสซุน กู่โลหิตที่ว่าคืออะไรรึ?”

ปัญหานี้ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนอยากจะถามเช่นกัน

ซุนจ้งเหยียนอธิบายด้วยความอดทนไปหนึ่งรอบ

“ฉะนั้น ถึงแม้ว่าพิษพวกนี้จะหาได้ยาก แต่พิษแรงมากถ้าโดนเข้าไปต้องตายสถานเดียว!”

สีหน้าของจักรพรรดิจยาเหวินเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดเสริม

“ฝ่าบาท ยังมีอีกจุดหนึ่งที่ผู้อาวุโสซุนลืมพูดไปก็คือ ถ้ากู่โลหิตนั้นถูกเผาไหม้อยู่ในหม้อยา ฤทธิ์ของพิษก็จะแรงขึ้นเป็นเท่าตัว อีกอย่างถ้ากระจายออกไป แล้วเผลอสูดหายใจเข้าไปเพียงนิดเดียวก็ถึงแก่ชีวิตได้เจ้าคะ”

ทำเอาจักรพรรดิจยาเหวินรู้สึกหวาดระแวงแล้วสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนสีทันที

“เจ้าพูดจริงรึ?”