บทที่ 275 เข้าเฝ้าผู้สูงส่ง [รีไรท์]

จักรพรรดิจยาเหวินอึ้งไปสักพัก ก่อนจะลุกขึ้นด้วยความงุนงง

“อันใดนะ? บอกว่าอีกสักพักไม่ใช่รึ ทำไมจู่ๆ ถึงมาถึงแล้วล่ะ?”

ทางพวกเขายังไม่ทันได้เตรียมพร้อมอันใดเลย!

ขันทีเช็ดเหงื่อบนหน้าผากก่อนจะพูดตะกุกตะกัก

“ฝ่าบาท เรื่องนี้บ่าวก็ไม่ทราบเช่นกัน! ท่าน…ท่านว่าเราควรทำอย่างใดดี?”

ควรทำอย่างใด?

แล้วจะทำอย่างใดได้อีกเล่า!

จักรพรรดิจยาเหวินเดินขึ้นมาข้างหน้า

“ก็ต้องไปต้อนรับด้วยตัวเองอยู่แล้วสิ!”

ได้ยินจักรพรรดิจยาเหวินพูดแบบนี้แล้ว ในขณะเดียวกันก็ส่งสายหรงจิ้นและหรงฉี

“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท ให้พระมเหสีและองค์รัชทายาทไปพร้อมท่านหรือไม่!”

จักรพรรดิจยาเหวินครุ่นคิด แต่ก็เห็นด้วย

สถานการณ์แบบนี้มีคนมากหน่อยก็จะได้ดูศักดิ์สิทธิ์

ซึ่งฐานะราชินีและองค์ชายก็คู่ควรดีแล้ว

เขาสาวเท้าเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ และมีความตึงเครียดบนใบหน้า ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากำลังตื่นเต้นอยู่

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของจักรพรรดิจยาเหวินแล้ว คนอื่นจึงไม่กล้าเป็นตัวถ่วง

นอกจากหรงจิ้นแล้ว องค์หญิงองค์ชายคนอื่นต่างก็พากันลุกขึ้น และเดินตามไปอย่างเชื่อฟัง

อาจารย์หัวหน้าสำนักทั้งสามสำนักต่างก็พากันอึ้ง และทำอันใดไม่ถูก

แต่คนมากมายในสนามแห่งนี้ไม่รู้เลยสักนิดว่าราชวงศ์เทียนลิ่งคืออันใด จึงทำให้ทุกคนที่เห็นฉากนี้งงกันไปหมด

“ราชวงศ์เทียนลิ่ง? มันคืออันใด เหตุใดไม่เคยได้ยินมาก่อน?”

“เห็นท่าทางของฝ่าบาทตื่นเต้นถึงเพียงนี้ อยากจะรู้จริงๆ ว่าอีกฝ่ายคือใคร! มีตำแหน่งสูงส่งกว่าฝ่าบาทอีกรึ?”

“เมื่อก่อนเคยได้ยินมาว่า อยู่ในดินแดนอันไกลโพ้น เป็นแคว้นที่มีความแข็งแกร่ง และมีอำนาจกว่าแคว้นเย่าเฉินของเรา หรือว่า…”

“จุ๊! เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะเอามาวิพากษ์วิจารณ์ได้! ระวังปากไว้”

เมื่อได้รับผลกระทบจากจักรพรรดิจยาเหวินแล้ว บรรยากาศรอบๆ สนามก็เกิดความมาคุขึ้นทันที

ซุนจ้งเหยียนครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยปาก

“ไป๋เชิน พวกเจ้ารีบพานักเรียนกลับไป เดี๋ยวข้าจะตามฝ่าบาทไป”

ไป๋เชินรีบพยักหน้าทันที

แม้แต่พวกเขาก็อดตื่นเต้นกับเรื่องราชวงศ์เทียนลิ่งไม่ได้

แต่ในขณะเดียวกัน ในใจก็อดมีความแปลกใจเกิดขึ้นไม่ได้

เป็นที่รู้กันว่าราชวงศ์เทียนลิ่งนั้นร้อยปีส่งคนเยี่ยมเยียนแคว้นเยาเฉินหนึ่งครั้งเท่านั้น!

ถ้าหากว่ามีโอกาสได้เจอสักครั้ง บางทีอาจจะได้รับความโชคดีด้วยก็เป็นได้

ซุนจ้งเหยียนมองไปยังฝูอวิ๋นซานและเฉิงหัน ก็เห็นว่าบนใบหน้าของพวกเขาทั้งสองเต็มไปด้วยสีหน้าอึ้งทั้งคู่

เขาไม่มีเวลาสนใจมากนัก จึงรีบเอ่ยปาก

“สหายอวิ๋นซาน สหายเฉิงหัน มีเรื่องสำคัญเกิดขึ้น พวกท่านรีบพานักเรียนของตัวเองกลับไปก่อนเถิด ถ้ามีเรื่องอันใด ข้าจะ…”

“ราชวงศ์เทียนลิ่งกำลังมา?”

เฉิงหันอดที่จะเดินมาอยู่ตรงหน้าซุนจ้งเหยียนไม่ได้ และไม่กล้าเชื่อหูของตัวเองอีกด้วย

เรื่องแบบนี้มีอยู่แค่ในจักรพรรดิชั้นสูงเท่านั้น จะส่งคนมาเยี่ยมเยียนแคว้นน้อยๆ อย่างแคว้นเย่าเฉินเหตุใดเล่า

ซุนจ้งเหยียนชะงักไป

“ไม่ใช่แค่จะมา แต่จะมาถึงแล้ว!”

ข่าวคราวนี้ มีคนที่รู้ไม่ยากนัก อีกอย่างจักรพรรดิจยาเหวินก็กล่าวอย่างชัดเจนว่าจะไม่เผยแพร่ข่าวนี้ออกไปจนกว่าคนจะมาถึง

พวกเฉิงหันจึงไม่รู้เรื่องนี้จึงทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่มีไรเกิดขึ้น

เฉิงหันหายใจไม่ทั่วท้อง และใช้เวลานานมากกว่านะทำให้เขาสงบลงได้

แต่ในหัวยังคงมีคำพูดของขันทีวนเวียนอยู่ตลอด

คนจากราชวงศ์เทียนลิ่ง อยู่ห่างจากวังหลวงเพียงยี่สิบกิโลเมตร!

“ข้าไปด้วย!”

เฉิงหันโพล่งออกมากะทันหัน

“ว่าอย่างใดนะ?”

ซุนจ้งเหยียนขมวดคิ้ว

เฉิงหันเขย่าชายเสื้อของตัวเองก่อนจะพูดอย่างเคร่งขรึม

“ข้าเป็นหัวหน้าของสำนักไท่เหยี่ยน ข้าจะไม่มีสิทธิ์ไปเข้าเฝ้าแขกอันล้ำค่าหน่อยเลยรึ?

ซุนจ้งเหยียนกำลังจะโต้กลับ ฝูอวิ๋นซานที่อยู่อีกฝั่งก็เอ่ยปากขึ้นอีก

“ข้าด้วย!”