บทที่ 305 อินทรีสามตา [รีไรท์]

ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างไสวขึ้น

หม้อยาใบความเปลี่ยนแปลง มันสั่นไหว

จากนั้นมันก็ลอยขึ้นไปบนฟ้า แล้วมันก็ย่อขนาดอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาเพียงพริบตาเดียว หม้อยาใบนั้นก็เล็กลงเหลือเพียงแค่ฝ่ามือเท่านั้น

ฉู่หลิวเยว่มองดูหม้อยาใบเล็กๆ ที่อยู่ในมือด้วยความสงสัย

ใสสะอาด ละเอียดอ่อน และเล็ก ดูเหมือนหม้อธูปมากกว่าหม้อปรุงยา

อินทรีดำที่กำลังจ้องฉู่หลิวเยว่อยู่กลางอากาศด้วยแววตาเศร้าโศก เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาทันที

ในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็สามารถเข้าใกล้หม้อยาได้แล้ว

อีกอย่าง หม้อยาใบนั้น

พรึ่บ!

มันสั่นแรงก่อนจะพุ่มตรงเข้ามาหาฉู่หลิวเยว่!

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้ามองไป

ทันใดนั้น จู่ๆ หม้อยาใสใบเล็กใบนั้นก็หมุนตัวทันที

ฉึก!

ขาหม้อที่แหลมคมกรีดฝ่ามือของฉู่หลิวเยว่จนเป็นแผล

เลือดสีแดงสดไหลออกมาถูกหม้อยาใบนั้นดูดกลับไปอย่างรวดเร็ว และหายไปจนหมด

จากนั้นหม้อยาใบที่เล็กเท่าหม้อธูปนั้นเกิดลำแสง และพุ่งเข้ามายังแผลของนางเข้าไปในร่างกายทันที

ฉู่หลิวเยว่สังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าเหมือนมีสิ่งใดบางอย่างโผล่ขึ้นมาที่จุดตันเถียน

นางเอียงคอและตั้งใจสำรวจก็เห็นว่าเป็นหม้อยาใบนั้น

มันเข้าไปถึงจุดตันเถียนของนางโดยไม่ส่งเสียงใดๆ

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้ว

นางยังไม่รู้แน่ชัดว่า ของสิ่งนี้คืออันใดกันแน่ สถานการณ์แบบนี้อันตรายเกินไปแล้ว

นางอยากจะเอาหม้อใบเล็กๆ นั้นออกมา

เปลวไฟสีดำลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากหม้อยา

จากนั้นเมื่อเปลวไฟนั้นกำลังจะกลืนกินหยดน้ำหยดนั้น จู่ๆ ก็เสียง “ฉึก!” ดังขึ้น

แล้วเปลวไฟสีดำก็มอดลงทันที

ในขณะเดียวกันในหูของฉู่หลิวเยว่ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเช่นกัน

อสูรร้ายที่มาอยู่ตรงหน้าของนาง หยุดชะงักไปก่อนที่จะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ฉู่หลิวเยว่นิ่งไปสักพัก

ก่อนที่จะมีการคาดเดาวูบหนึ่งเกิดขึ้นในใจของนาง

นางลองที่จะควบคุมให้หยดน้ำนั้น ให้กลับเข้าหม้อยา

ทุกครั้งที่นางบังคับให้เข้าใกล้ เปลวไฟสีดำที่ลุกโชนในหม้อธูปก็ขยับถอยหลังทุกครั้ง และเมื่ออยู่ตรงหน้าของฉู่หลิวเยว่ อารมณ์ของวิญญาณที่เดิมทีดูดุร้ายสุดก็ค่อยๆ อ่อนโยนลง

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิด ก่อนที่หยดน้ำนั้นจะหมุนวนรอบหม้อรูปอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดวิญญาณร้ายสีดำก็แตกสลายและหายไปทันที

จากนั้นฉู่หลิวเยว่ก็มองไปยังตำแหน่งตันเถียน

เปลวไฟสีดำที่อยู่ในหม้อธูปก็มอดไปเกินครึ่งแล้ว เหลือเพียงหย่อมสุดท้าย

สามารถเห็นดวงตาสีแดงลางๆ

เห็นได้ชัดว่าวิญญาณของอสูรร้ายตัวนั้นหลบอยู่ในเปลวไฟกระจุกสุดท้ายนี้

ขอเพียงแค่หยดน้ำนั่นขยับเข้าไปอีกนิดเดียว ก็สามารถเห็นมันได้อย่างชัดเจนแล้ว

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้ว

“ดูแล้วเจ้าก็ไม่ได้เก่งอย่างที่คิด”

ในแววตาสีแดงเลือดที่เต็มไปด้วยความอาฆาต และไม่พอใจโผล่ขึ้นมา

มันนึกไม่ถึงเลยว่านอกจากหม้อยาใบนั้น ไม่ได้หันกลับไปฆ่าฉู่หลิวเยว่แล้ว แต่จะทำ…

ฉู่หลิวเยว่มองความโกรธเคืองของมันออก จึงเอ่ยปากบอกว่า

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจแต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ หม้อยาหม้อนี้ดูแล้วใช้ได้เลยล่ะ ส่วนเจ้า…ก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องอยู่ที่นี่” พูดแล้วนางก็ครุ่นคิด

ทว่า หยดน้ำหยดนั้นก็พุ่งไปยังเปลวไฟกระจุกสุดท้ายอย่างรวดเร็ว!

แล้วเสียงกรีดร้องเล็กแหลมขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้น

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไป

“ตอนนี้เจ้าจะยอมแพ้หรือยัง?”