บทที่ 326 หายไปอย่างไร้ร่องรอย [รีไรท์]

หลังจากที่ฉู่หลิวเยว่พูดจบนางก็เหลือบไปที่เสวี่ยเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ นาง เสวี่ยเสวี่ยเข้าใจ และรีบออกไปทันที!

ถึงมันตัวใหญ่และแข็งแกร่ง ความเร็วของมันเร็วมาก เกือบจะเหมือนกับสายฟ้าสีเงิน

ทันใดนั้นมันก็พุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าเมิ่งเหล่าทันที!

เมิ่งเหล่าตระหนักรู้ถึงอันตรายทันทีที่เขาเห็นมันเคลื่อนไหว เขาจึงขยับเท้าหันหลังกลับ และวิ่งหนีทันที แต่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เงาสีขาวก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา พบว่าสิงโตขาวก็ปรากฏตัวต่อหน้าขวางทางเข้าเอาไว้!

เมิ่งเหล่ารวบรวมกำลังไว้ในฝ่ามือและรีบชกทันที

“หมัดมังกรไฟ!”

ในดวงตาสีฟ้าของเสวี่ยเสวี่ยปิงมีแต่ความเฉยเมย

ก่อนจะยกขาขึ้นทันที

ตึง!

ลีลามวยของเมิ่งเหล่าถูกทำลายอย่างย่อยยับ และแม้แต่มือของเขาก็ยังมีรอยเลือดอีกด้วย

เมิ่งเหล่าถูกโจมตีด้วยพลังแข็งแกร่งนี้ก็กระเด็นถอยหลังออกไปหลายก้าว และเกือบจะล้มลงกับพื้นไปแล้ว เมื่อเขาทำให้ร่างกายของเขามั่นคง ก็เห็นว่าสิงโตขาวกำลังเข้ามาใกล้เขาอย่างช้าๆ เขาหันหลัง และวิ่งหนีไปโดยไม่ทันได้คิด

โฮก!

ทันใดนั้นเสียงคำรามก็ดังสนั่นลั่นป่า เมิ่งเหล่าเดินเพียงครึ่งก้าว ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อในทันใด จากนั้นเลือดข้นๆ ก็ไหลออกจากหูของเขา

ตูม!

ก่อนที่เขาก็ล้มลงกับพื้นและเงียบ

ฉู่หลิวเยว่เดินเข้ามาอย่างไม่แปลกใจ เพราะพลังของอสูรร้ายระดับสูงนั้นเพียงพอที่จะทำลายอวัยวะภายในของจอมยุทธระดับห้าได้

นางใช้กิ่งไม้เพื่อเขี่ยวเอาผ้าพันคอสีดำออกจากใบหน้าของเมิ่งเหล่า และใบหน้าที่แก่และไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นต่อหน้านาง

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วและมองไปที่หรงเจิน

หรงเจิน บังคับตัวเองให้สงบลงและพูดช้าๆ

“นี่คือผู้อาวุโสซือเมิ้ง…หลายปีที่ผ่านมาเขาแอบปกป้องข้ามาตลอด…”

“คนจากตระกูลซือ?”

“ใช่”

“ตระกูลซือดูเหมือนจะไม่มีผู้อาวุโสท่านนี้ไม่ใช่หรือ?”

“เขาแกล้งตายเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว อันที่จริงเขารับใช้ท่านแม่มาหลายปีแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่จำได้ทันทีว่าจักรพรรดินีคนปัจจุบันคือซือฮุ่ยจิ้งเป็นน้องสาวของหัวหน้าตระกูลซือ

“ดูเหมือนว่าจักรพรรดินี และตระกูลซือทั้งหมดจะมีข้อกังขาเกี่ยวกับฝ่าบาท…”

“ไม่! ตระกูลซือที่เหลือไม่รู้เรื่องนี้!”

แม้ว่าหรงเจินจะไม่พอใจในจักรพรรดินี แต่นางก็ไม่ต้องการที่จะเกี่ยวข้องกับตระกูลซืออีก

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดสักพัก

“ในเมื่อเจ้ามีซือเมิ้งอยู่ข้างๆ แล้วหรงจิ้นทะหรงฉีล่ะ?”

หรงเจินส่ายหัว

“ราชวงศ์ได้รับการปกป้องอย่างเข้มงวด ท่านแม่จึงไม่กล้าทำอันใดมากเกินไป ในอดีตผู้อาวุโสซือเมิ้งส่วนใหญ่ปกป้องหรงจิ้น แต่เนื่องจากข้าได้รับบาดเจ็บ เขาจึงตามข้ามา…”

ตอนนี้ซือเมิ้งได้เสียชีวิตไปแล้ว โชคสุดท้ายในหัวใจของนางก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

ขณะฟังฉู่หลิวเยว่หยิบขวดหยกจากถุงเฉียนคุน ก่อนจะเทบางอย่างลงบนร่างกายของซือเมิ้ง

หรงเจินรู้แล้วว่ามันคืออันใด จึงถอยกลับ และไม่กล้าเอ่ยปาก

แน่นอนว่าหลังจากนั้นไม่นาน ร่างของซือเมิ้งก็หายไป ไม่เหลือร่องรอย

หรงเจินลืมตาดูฉากนี้ด้วยตัวเอง และหัวใจของนางเต้นแรง

ฉู่หลิวเยว่จัดการกับปัญหานี้ก่อนที่จะมองย้อนกลับไปที่หรงเจิน

ดูเหมือนหรงเจินจะผงะกับการกระทำของนางแล้วก้าวถอยหลังไป

ฉู่หลิวเยว่มองดูนางอย่างเหยียดหยามด้วยรอยยิ้มที่มุมปากของนาง

“เอาล่ะ เริ่มพูดได้แล้ว…ความลับนั้น”

…

หลังจากสั่งสอนหรงเจินอย่างรอบคอบแล้ว จักรพรรดินีก็กลับไปที่วัง

วันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นจนนางหมดแรง

คนในวังเคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นที่สำนักเทียนลู่ และพวกเขารู้ว่าตอนนี้จักรพรรดินีต้องอารมณ์ดี ดังนั้นพวกเขาจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

จักรพรรดินีกลับเข้าไปในห้องของนาง และนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

ใบหน้าสะท้อนอยู่ในกระจกสีเงิน

สง่างามและสวยงาม แต่ดูแก่และเหน็ดเหนื่อย

นางเอื้อมมือออกไปและค่อยๆ ปัดรอยย่นที่หางตาออก

แม้ว่านางจะดูแลอย่างดี แต่นางก็ไม่สามารถทนต่อการผุกร่อนของเวลาได้ อย่างใดก็ตามมันต่างจากตอนที่นางยังเด็กอยู่แล้ว ใบหน้าเช่นนี้แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่อยากเห็นอีกต่อไป

นอกจากนี้ แม้ว่านางจะย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ใบหน้าของนางก็ไม่ใช่ใบหน้าที่ฝ่าบาททรงรักมากที่สุดอยู่แล้ว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ความหงุดหงิดรุนแรงก็พุ่งเข้ามาในหัวใจของนางอีกครั้ง และนางก็ปัดกล่องเครื่องประดับลงกับพื้นอย่างแรง!