บทที่ 335 สบายดีหรือไม่ [รีไรท์]

เวลานี้แดดกำลังพอดี ลมพัดผ่านหน้าต่างไม้ ทำให้ห้องเงียบสงัด

ส่วนฉู่หลิวเยว่ก็ดูเหมือนจะนิ่งอยู่กับที่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

เหมือนว่าเลือดในร่างกายของนางแข็งตัวไปชั่วขณะ แขนขาที่เย็นเฉียบของเธอดูเหมือนจะเริ่มชา

หัวของนางนั้น เหมือนมีคนทุบมันลงด้วยค้อนขนาดใหญ่ ทื่อและเจ็บปวดไปหมด

นางกำลังถือกระดาษแผ่นนั้นอยู่ ถึงมันจะเบา และบางแต่ดูเหมือนว่าจะมีความสำคัญมาก

นางรู้สึกเพียงว่าตรงหน้าของนางเป็นสีขาวไปหมด แต่ทุกคำบนนั้นเหมือนมีดที่แหลมคม แทงทะลุหัวใจของนางอย่างดุเดือด จนนางแทบจะหายใจไม่ออก

ซั่งกวนเยว่…ซั่งกวนเยว่!

ชื่อนี้ซึ่งฝังลึกอยู่ในหัวใจของนาง และไม่อยากที่จะเอ่ยถึงแม้ในความฝันตอนเที่ยงคืนของนาง แต่ตอนนี้มีนปรากฏบนกระดาษไขอย่างชัดเจน

นางมักจะคิดว่าตัวเองซ่อนตัวเป็นอย่างดีมากแล้ว และนางยังหลอกฉู่หนิง ซึ่งอยู่กับร่างเดิมทั้งกลางวันและกลางคืน

นึกไม่ถึงเลยว่ามีคนรู้เรื่องนี้แล้ว!

อีกฝ่ายรู้ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางอย่างชัดเจน แต่นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใคร

ฉู่หลิวเยว่เวียนหัวอยู่ครู่หนึ่ง

นางกัดปลายลิ้นอย่างแรง ปล่อยให้เหล็กแหลมๆ ปลุกตัวเองให้ตื่น

นางรีบมองไปรอบๆ และหลังจามั่นอีกครั้งว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่ เธอถอนหายใจหนักๆ ก็อ่านจดหมายอย่างระมัดระวัง

ในกระดาษแผ่นนั้น มีเพียงประโยคนั้นเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นอีก

ฉู่หลิวเยว่เปรียบเทียบลายมือของประโยคนั้นกับลายมือบนซองจดหมาย ก็พบว่าจริงๆ แล้วมาจากคนเดียวกัน

ลายมือที่สละสลวยเหมือนมังกรกำลังเต้นรำนั้น ถ้านางเตยได้เห็นนางติ้งจะจำมันได้อย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ไม่มีใครรู้จักลายมือแบบนี้เลย

แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้จักเธอ และสถานะของเขาก็ไม่ได้ต่ำแถมยังมีความสามารถแข็งแกร่งมากด้วย

มิเช่นนั้นจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้กระดาษไขนี้

ฉู่หลิวเยว่จ้องไปที่จดหมายพลางครุ่นคิด

…

ตั้งแต่นางเกิดใหม่ นางก็มาอยู่ในเมืองหลวงของแคว้นเย่าเฉินแล้ว

สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากราชวงศ์เทียนลิ่งหลายพันลี้ และนางไม่มีทางติดต่อกับคนในชาติที่แล้วของตัวเองได้

ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากคนที่ไร้มนุษยธรรมในห้องโถงบรรพบุรษ นางก็หมดศรัทธาในทุกสิ่งไปแล้ว

แม้แต่มู่ชิงเห่อที่นางไม่เคยสงสัยก็ยังทรยศ นับประสาอันใดกับคนอื่น?

การเกิดใหม่เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา และเป็นไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนางเช่นกัน

นางคิดว่านางสามารถแข็งแกร่งขึ้นทีละก้าว แล้วกลับไปแก้แค้นคนเหล่านั้น! นำทุกสิ่งที่เป็นของนางกลับมา

แต่ตอนนี้การปรากฏตัวของจดหมายอย่างกะทันหันทำให้นางตระหนักได้ทันใดว่าสิ่งต่างๆ กำลังพัฒนาไปในทิศทางที่คาดเดาไม่ได้

“สบายดีหรือไม่”

ฉู่หลิวเยวาพึมพำด้วยเสียงต่ำ และใบหน้านับไม่ถ้วนก็ส่องประกายในใจของเธอ

ฟังจากน้ำเสียงที่ได้ยินแล้ว ดูเหมือนนางจะคุ้นเคยอยู่เหมือนกัน…

แต่นางนึกไม่ออกจริงๆ ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ในขณะนี้นางก็สังเกตเห็นว่ามีการเคลื่อนไหวแปลกๆ ที่จุดตันเถียนของนาง

นางกลั้นหายใจแล้งมองเข้าไปข้างใน ก็เห็นว่าหยดน้ำในจุดตันเถียนยังคงนิ่งเงียบอยู่

และในหม้อยาเทียนฟังด้านล่างนั้น อินทรีสามตาที่เปลี่ยนจากเปลวไฟสีดำกำลังจ้องมองอย่างชั่วร้ายออกมานอกหม้อยาเทียนฟาง…ถวนจื่อ?

สัตว์อสูรทั้งสองต่อสู้กันเองผ่านหม้อยาใสเทียนฟาง เมื่อพิจารณาจากขนที่ไหม้เกรียมบนร่างของถวนจื่อแล้ว พวกเขาเผชิญหน้ากันอยู่เป็นเวลานาน

ฉู่หลิวเยว่ไม่สามารถช่วยจับหน้าผากของนางได้

“เหตุใดพวกเจ้าถึงทะเลาะกันอีก? ผ่านไปไม่ถึงสองวัน ตั้งแต่เจ้าออกมาจากหอคอยจิ่วโยว พวกเจ้าต่อสู้กันมาห้าครั้งแล้วนะ ยังสู้ไม่พออีกรึ?”

ถวนจื่อยังคงนิ่ง และจ้องไปที่อินทรีสามตาที่อยู่ตรงข้าม

แม้ว่าอินทรีสามตาจะเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่ตอนนี้ไม่มีร่างกาย เหลือเพียงวิญญาณในเปลวไฟแห่งกรรม และมีขนาดใกล้เคียงกับถวนจื่อ

นัยน์ตาสีแดงของอินทรีสามตานั้นเฉยเมยและเย็นชา

ถ้าไม่ได้ติดอยู่ในหม้อศักดิ์สิทธิ์นี้ มันคงจะรีบออกไปฆ่าคนตายไปหลายพันครั้งแล้ว

คิดว่าเป็นมันจะเป็นสิ่งสูงส่ง และมีชื่อเสียงทั่วบ้านทั่วเมือง แต่ตอนนี้กลับมาต่อสู้กับเพียงพอนโลหิตเสียแล้ว