บทที่ 341 ไร้ความรู้สึก [รีไรท์]

เจี่ยนเฟิงฉือครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

“พิษในร่างกายของพระชายานั้น… ดูเหมือนจะเป็นส่วนผสมของพิษหลายชนิด และพวกมันก็ถูกปล่อยออกมาในเวลาที่ต่างกัน”

มู่หงอวี่อุทาน

“เป็นไปได้อย่างไรเนี่ย!”

นานมาแล้วที่นางคิดว่าพิษในร่างกายของมารดาเกิดจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน นางไม่คาดคิดว่า…

“ท่านแม่ สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงหรือ”

มู่หงอวี่รีบเอ่ยถามพระชายาผิงเจียงอย่างรวดเร็ว

ความขมขื่นแวบผ่านดวงตาของพระชายาผิงเจียง ก่อนนางจะเผยยิ้มเยือกเย็น

“ใช่…”

เจี่ยนเฟิงฉือกล่าวเสริม

“ถ้าข้าเดาไม่ผิด ร่างกายของพระชายาคงจะเสื่อมลงอย่างกะทันหันในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาใช่หรือไม่?”

องค์พระชายาผิงเจียงพยักหน้า

“ถ้าอย่างงั้นก็ใช่แล้วล่ะ”

เจี่ยนเฟิงฉือลุกขึ้นยืน

“ยาพิษสองสามชนิดแรกในร่างกายของพระชายาถูกฝังอยู่ในร่างกายของนางมาหลายปีแล้วและได้แทรกซึมเข้าไปในอวัยวะภายใน แต่เนื่องจากไม่มีพิษร้ายแรง จึงไม่เกิดผลอันใดนัก สารพิษทั้งหมดในร่างกายของพระชายาถูกกระตุ้นในเวลาเดียวกัน จึงทำให้ทรุดลงอย่างที่เห็นในตอนนี้”

มู่หงอวี่จ้องไปที่เจี่ยนเฟิงฉือด้วยแววตาว่างเปล่าราวกับคนที่ถูกฟ้าผ่า

“ถ้าอย่างนั้น…แล้วเราจะทำอย่างไรดี ท่านสามารถกำจัดพิษเหล่านี้ได้หรือไม่?”

เจี่ยนเฟิงฉือขมวดคิ้วและดูเหมือนจะลำบากใจ

“นี่เป็นงานที่ยาก เพราะเวลาและประเภทของพิษเหล่านี้แตกต่างกัน หากเจ้าต้องการกำจัดพวกมันทั้งหมด ไม่เพียงแค่ต้องรู้ว่าพิษเหล่านี้คืออันใด แต่ต้องหลีกเลี่ยงการก่อให้เกิดปัญหาใหม่ในระหว่างการล้างพิษด้วย ถ้าประมาทเลินเล่อ ความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่าทั้งยังอาจจะ…”

เจี่ยนเฟิงฉือหยุดพูดไปชั่วขณะ

แม้ว่าคำที่เหลือจะไม่ถูกพูด ทุกคนก็รู้ว่ามันหมายถึงอันใด

มู่หงอวี่รู้สึกเสียสติ

แม้แต่ปรมาจารย์แพทย์ของราชวงศ์เทียนลิ่งก็ไม่สามารถทำอันใดกับมันได้?

จีฉ่างถอนหายใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

“นายน้อยเจี่ยน ช่วยคิดหาทางด้วยเถิด! ท่านอ๋องและพระชายารักกันดีและสนับสนุนกันมานานหลายปี ถ้าพระชายา…”

“นั่นเป็นเรื่องปกติ”

เจี่ยนเฟิงฉือขัดจังหวะคำพูดของจีฉ่าง รอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

จีฉ่างตกตะลึงครู่หนึ่ง สีหน้าเศร้าสร้อยของเขาก็หยุดนิ่งทันที

“ท่าน ท่านหมายถึง”

“พิษนี้จัดการยากมาก แต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าแก้ไม่ได้” เจี่ยนเฟิงฉือยิ้มอย่างมีเลศนัย

จากนั้นทุกคนก็เข้าใจความหมายของเจี่ยนเฟิงฉือทันที

ฉู่หลิวเยว่แอบต่อต้านท่าทางของเจี่ยนเฟิงฉือในใจอย่างเอือมระอา

ถ้าไม่พูดเช่นนี้ ทำอย่างกับไม่ได้แสดงให้เห็นว่าตนนั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหน!

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเจี่ยนเฟิงฉือสังเกตเห็นว่าจีฉ่างมีบางอย่างผิดปกติ…

“อย่ากังวลไป ข้าสามารถล้างพิษของพระชายาได้แน่นอน ข้าจะรักษาเพื่อให้พระชายาฟื้นร่างกายกลับมาอย่างสมบูรณ์”

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่มองไปยังใบหน้าของจีฉ่างอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ก้มหน้าลง

นางมองเห็นได้ชัดเจนว่าในตอนที่เจี่ยนเฟิงฉือพูดว่าเขาสามารถรักษาพระชายาผิงเจียงได้ ดวงตาของจีฉ่างนั้นมีความตกใจและตื่นตระหนกขึ้น

สิ่งที่นางรับรู้นั้นเข้าใจได้ไม่ยาก แต่…เกิดอันใดขึ้นกันแน่?

หากสามารถดูแลและพาพระชายาผิงเจียงมาจนถึงเมืองหลวงได้ นั่นก็แสดงให้เห็นว่าท่านอ๋องไว้วางใจเขามาก

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพิจารณาจากการเรียกชื่อที่มู่หงอวี่เรียกเขาและหวู่ซาน ก็ให้ความรู้สึกว่าพวกเขานั้นใกล้ชิดและสนิทกันมาก

มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จีฉ่างจะกลัวหลังจากที่รับรู้ว่าร่างกายของพระชายาผิงเจียงสามารถรักษาให้หายขาดได้…

ฉู่หลิวเยว่จำได้ว่าเมื่อครั้งที่นางจะดูจับชีพจรให้พระชายาผิงเจียง จีฉ่างนั้นก็ปฏิเสธหลายครั้งและดูเหมือนว่าจะกลัวนางเจออันใดบางอย่าง

บางที…อาจจะเป็นคนร้ายที่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง

“นายน้อยเจี่ยน ท่านพูดจริงรึ! ท่านรักษาท่านแม่ของข้าได้จริงหรือ”

มู่หงอวี่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ ในสมองของนางรับรู้เพียงคำพูดของเจี่ยนเฟิงฉือเท่านั้น

เจี่ยนเฟิงฉือมองไปที่แม่นางที่วิ่งมาตรงหน้าเขา ดวงตาเรียวสวยของนางสดใส พลันให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย พลางเผยรอยยิ้มที่ลึกซึ้งขึ้น

“แน่นอน เจี่ยนเฟิงฉือคนนี้พูดจริงทำจริง”

ถ้าเขาแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ได้ แสดงว่าหลายปีมานี้เขาคงอยู่มาอย่างไร้ประโยชน์แล้ว