บทที่ 356 ควบคุมไม่ได้ [รีไรท์]

“สมรส? กับผู้ใดกัน?”

ผู้อาวุโสจงเยี่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อเห็นการแสดงออกของซือถูซิงเฉิน เขาก็เข้าใจในทันที

“กับเจ้ารึ!?”

ซือถูซิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย

“ท่านพ่อทรงเจตนาให้เป็นเช่นนั้น”

ผู้อาวุโสจงเยี่ยประหลาดใจสุดขีด

แต่ไหนแต่ไรแคว้นเย่าเฉินและแคว้นซิงหลัวนั้น แทบไม่ค่อยมีการสานสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น เหตุใดพวกเขาจึงคิดเรื่องการสมรสขึ้นมาเอาตอนนี้?

นอกจากนี้ยังเลือกซือถูซิงเฉินอีก!

“พ่อของเจ้าคิดทำการใดอยู่กันแน่? หรงจิ้นไม่ใช่คนที่โด่ดเด่นเลยสักนิด และถ้าพิจารณาจากสิ่งที่เจ้าเอ่ยมา หากไม่ใช่เพื่อทำการใหญ่แล้ว เด็กนั่นไม่มีอะไรเหมาะสมกับเจ้าเลย!”

ต่อให้ไม่ใช่หรงซิว แต่ก็ควรเป็นชายหนุ่มรุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์คนอื่น เหตุใดจึงเป็นหรงจิ้นกัน

ซือถูซิงเฉนพยายามไม่ใส่ใจ และตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเย่าเฉิน การที่เขาอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้ คงจะมีความสามารถอยู่พอตัว ท่านอาจจะประเมินเขาต่ำไปก็ได้ แม้ว่าเรื่องนี้จะยังดูฉงน แต่ท่านพ่อยืนกรานหนักแน่นมาก แสดงว่าท่านพ่อต้องวางแผนในใจไว้แล้ว ท่านคิดว่าอย่างไร?”

“กลับกัน ข้าไม่เห็นด้วยกับการสมรสครั้งนี้!”

ผู้อาวุโสจงเยี่ยพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา

“หากมันเกิดขึ้นจริง หลังแต่งเจ้าก็ต้องย้ายไปอยู่ที่แคว้นเย่าเฉินมิใช่หรือ? เจ้าเด็กหรงจิ้นนั่นก่อเรื่องไว้มากมาย แค่นั้นก็แสดงให้เห็นแล้วว่า เขาไม่สามารถแบกรับภาระอันใหญ่หลวงในอนาคตได้แน่นอน! ถึงตอนนี้จะมีศักดิ์เป็นองค์รัชทายาท ทว่าตำแหน่งนี้คงอยู่กับเขาได้ไม่นานหรอก ซิงเฉิน เจ้าวางใจเสีย พรุ่งนี้ รอให้เด็กนั่นมาถึง ข้าจะทำลายการสมรสนี่เอง มีข้าอยู่ทั้งคน พ่อของเจ้าไม่กล้าบังคับเจ้าแน่”

ดวงตาของซือถูซิงเฉินเป็นประกาย

“ผู้อาวุโสจงเยี่ย ซิงเฉินรู้ว่าท่านหวังดี แต่สาเหตุที่ข้านำเรื่องนี้มาบอกท่าน ก็เพื่อ…หวังให้ท่านเห็นด้วยกับการสมรสที่จะจัดขึ้นพรุ่งนี้”

“อะไรนะ นี่เจ้าอยากอยู่กินกับเจ้าเด็กหรงจิ้นนั่นจริงๆ หรือ” ผู้อาวุโสจงเยี่ยขมวดคิ้วมุ่นจ้องหน้าซือถูซิงเฉินเขม็ง “เจ้า หรือเพราะเจ้าโกรธที่หรงซิ่วแต่งกับหญิงอื่น เลยแค้นใจแล้วหันไปแต่งกับน้องชายเขาแทนอย่างนั้นรึ?”

ซือถูซิงเฉินหัวเราะออกมาเบาๆ

“ท่านคิดมาเกินไปแล้ว ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเต็มใจยอมรับการสมรสครั้งนี้ ท่านก็น่าจะรู้ว่ามีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ ฉะนั้น หากป่าวประกาศออกไปปุบปับ หลายๆ คนจะต้องคัดค้านแน่นอน ทว่าหากพรุ่งนี้ท่านยืนกรานและเห็นดีเห็นงามไปกับข้า คนเหล่านั้นคงโต้แย้งอะไรมากไม่ได้”

สถานะของผู้อาวุโสจงเยี่ยในแคว้นซิงหลัวนั้นสูงส่งมาก ตราบใดที่เขายินดี เรื่องนี้จะต้องราบรื่นแน่ๆ

“ข้า…ซิงเฉิน เจ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ”

ผู้อาวุโสจงเยี่ยมองสีหน้าท่าทางอันเด็ดขาดของซือถูซิงเฉิน และแอบถอนหายใจกับตัวเอง

“ก็ได้! หากเจ้าว่าเช่นนั้น ข้าก็ไม่ขัด!”

ซือถูซิงเฉินกดยิ้มลึกขึ้น

“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส”

…

ตำหนักหลวง ณ แคว้นเย่าเฉิน

ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท แต่จักรพรรดินีและหรงจิ้นยังคงพูดคุยกันอยู่ในห้อง

“วันพรุ่งเจ้าต้องไปที่แคว้นซิงหลัวแล้ว เจ้าต้องทำให้การสมรสครั้งนี้ประสบผลสำเร็จ” จักรพรรดินีทำหน้าตาจริงจัง “นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าในตอนนี้ หากเจ้าพลาด ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานเท่าใด”

หรงจิ้นพยักหน้า “ลูกทราบดี ท่านแม่โปรดวางใจ ลูกกับซือถูซิงเฉินตกลงกันไว้แล้ว จะไม่เกิดปัญหาตามมาแน่นอน”

จักรพรรดินีผ่อนคลายลงเล็กน้อย พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

“เช่นนั้นก็ดี ก่อนหน้านี้ข้าขอให้เจ้าลองมองนางใหม่ ไม่คิดเลยว่าจะราบรื่นเพียงนี้”

หรงจิ้นหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ

“ว่ากันว่าซือถูซิงเฉินเป็นดั่งไข่มุกที่เปล่งประกายที่สุดของแคว้นซิงหลัว เมื่อนางโตพอจะแต่งงานได้ ก็เห็นว่ามีชายมากหน้าหลายตาเข้าไปขอนางแต่งงาน แต่นางปฏิเสธเสียทุกคน เดิมทีลูกคิดว่านางหยิ่งยโสและเข้าถึงยาก คิดไม่ถึงว่าเพียงเขียนจดหมายไปฉบับเดียว นางถึงกับ…”

“หรือนางอาจจะแอบชอบเจ้ามานานแล้ว เพียงแค่ไม่ยอมบอกกล่าว”

จักรพรรดินีมองหรงจิ้นพลางอมยิ้ม

“สำหรับแม่นางอย่างเรา ความรักนั้นถือเป็นสิ่งที่เอื้อนเอ่ยออกมาได้ยากที่สุด”

ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ซือถูซิงเฉินนั้นเป็นคนหัวสูง แต่พอมาเจอชายที่มีความเป็นผู้นำสูงอย่างหรงจิ้น จึงตกหลุมรักชายคนนี้เข้าได้ง่ายๆ