บทที่ 361 ห้ามไป [รีไรท์]

หรงจิ้นรีบซ่อนกระดิ่งคู่ทันทีแล้วหันกลับไปมอง

คนที่เดินเข้ามาคือ ซือถูซิงเฉิน

“เจ้ามาได้อย่างไร องค์หญิงใหญ่” หรงจิ้นเอ่ยพลางยิ้มบาง

ซือถูซิงเฉินดูไม่ออกว่าสีหน้าของเขาผิดไปจากปกติ เพราะรอยยิ้มที่ยังคงแต่งแต้มบนใบหน้านั่น

“พอดีน้ำเมาทำพิษ ข้ารู้สึกเวียนหัวนิดๆ จึงออกมาสูดอากาศข้างนอก แต่คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญเดินมาเจอท่าน”

หรงจิ้นพยักหน้าตอบแบบขอไปที ในใจเขายังคงคิดถึงแต่เรื่องของหรงเจิน

ซือถูซิงเฉินเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง พลันเอ่ยถามอย่างลังเล

“ท่าทางแบบนี้ ท่านมีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า?”

หรงจิ้นเผยยิ้มจอมปลอม “องค์หญิงใหญ่คิดมากเกินไปแล้ว ข้าไม่ได้มีปัญหาอันใดเลย”

ริมฝีปากบางของซือถูซิงเฉินแย้มยิ้ม พร้อมพวงแก้มแดงเรื่อ ระคนเขินอายหน่อยๆ

“ข้ากับองค์รัชทายาทได้ทำสัญญาสมรสกันเรียบร้อยแล้ว แต่ท่านก็ยังเรียกข้าเช่นนี้อยู่ ฟังแล้วดูแปลกหูยิ่งนัก หากไม่ลำบากเกินไป ท่านสามารถเรียกชื่อข้าได้นะ”

หรงจิ้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นริ้วสีแดงจางๆ บนใบหน้างามแลดูบริสุทธิ์ผุดผ่องนั่น เขาก็อดใจเต้นตึกตักขึ้นมาไม่ได้

“ซิงเฉิน”

ซือถูซิงเฉินทำเพียงส่งเสียง “อืม” เบาๆ อย่างนุ่มนวลราวกับสายลมอันสงบที่พัดผ่านหัวใจของหรงจิ้น

“หากท่านมีเรื่องไม่สบายใจ สามารถระบายกับซิงเฉินได้นะ การเก็บงำความเครียดไว้ในใจคนเดียวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

คำพูดของซือถูซิงเฉินเปรียบเสมือนเวทย์มนตร์บางอย่าง ที่ทำให้หรงจิ้นคล้อยตามได้อย่างง่ายดาย

“…ที่จริงก็ไม่มีอะไรมากหรอก เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ เท่านั้น” เขาเริ่มหลุดปากออกมา

โชคดีที่การสมรสของเขากับซือถูซิงเฉินถูกยอมรับแล้ว มิเช่นนั้นหากภารกิจนี้ล้มเหลว เดาไม่ออกเลยว่าหากกลับไปแล้ว เขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

ซือถูซิงเฉินมองหรงจิ้นเงียบๆ และวางตัวเป็นผู้ฟังที่ดี

หรงจิ้นดื่มเหล้ามา จึงไม่ค่อยมีสติยั้งคิดมากนัก และเมื่อเห็นซือถูซิงเฉินมองเขาด้วยแววตาเช่นนั้น ในใจก็รู้สึกวูบวาบและหุนหันพลันแล่น จนเผลอหลุดปากออกไป

“ความจริงแล้วเกิดเรื่องขึ้นกับน้องสาวข้า”

ซือถูซิงเฉินกะพริบตาปริบๆ “องค์หญิงสี่หรือ?”

หรงจิ้นพยักหน้า เขายังวางท่าทางให้ดูสง่างาม

“ก่อนหน้านี้ข้าเห็นองค์หญิงสี่กับฉู่หลิวเยว่อยู่ด้วยกัน พวกนางเป็นมิตรสหายที่ดีต่อกัน เหตุใดตอนนี้จึงเกิดเรื่องบาดหมางขึ้นได้” ซือถูซิงเฉินถามด้วยความสงสัย

หรงจิ้นตกใจสุดขีด

“เจ้าว่าอย่างไรนะ เจ้าเห็นนางอยู่กับฉู่หลิวเยว่อย่างนั้นหรือ”

ซือถูซิงเฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว! ประมาณสองวันก่อนที่ข้าจะกลับมาที่นี่”

หรงจิ้นทวนความจำเรื่องวันเวลาทันที พลันต้องตกใจเมื่อมันตรงกับวันที่หรงเจินหายตัวไปจริงๆ!

เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วคว้าไหล่ของซือถูซิงเฉินไว้ และถามอย่างร้อนใจ

“เจ้าเห็นพวกนางที่ใด รู้หรือไม่ว่าตอนนั้นพวกนางกำลังทำอันใดกันอยู่”

ร่องรอยของความตื่นตระหนกปรากฏบนใบหน้าของซือถูซิงเฉิน พลันหลับตาลงซ่อนความรังเกียจในดวงตาของตัวเอง

“องค์ชาย ท่านทำข้าเจ็บ”

หรงจิ้นรีบปล่อยมือทันควัน “ขออภัย ข้าตื่นเต้นเกินไปหน่อย แต่ที่เจ้าพูดเมื่อครู่นั่นจริงหรือ”

ซือถูซิงเฉินมองเขาด้วยความประหลาดใจ ราวกับไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงมีปฏิกิริยาที่รุนแรงเช่นนี้

“ใช่แล้ว วันนั้นข้าวางแผนจะกลับไปเอาของที่ห้องพัก แต่ดันบังเอิญไปเห็นฉู่หลิวเยว่และองค์หญิงสี่เดินออกไปด้วยกัน มีชายแก่คนหนึ่งเดินตามหลังพวกนางไป แต่ข้าอยู่ไกลมาก จึงมองไม่เห็นว่าเขาเป็นใคร ส่วนเรื่องที่พวกนางจะไปไหนนั้น…ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน มีเหตุใดกัน นี่มันสำคัญมากเลยหรือ?”

ร่างกายของหรงจิ้นสั่นเทิ้ม เขาเงียบไปครู่ใหญ่

ชายแก่ที่ตามพวกนางไป จะต้องเป็นซือเมิ้งแน่ๆ

พูดมาขนาดนี้ แสดงว่าการหายตัวไปของหรงเจินนั้นเกี่ยวข้องกับฉู่หลิวเยว่จริงๆ

เมื่อก่อนท่านแม่ก็เคยพูดบางอย่าง แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ เพียงแค่รู้ว่าท่านแม่ไม่ชอบฉู่หลิวเยว่ และไม่อยากเกี่ยวข้องกับนาง

พอมาลองคิดดูตอนนี้ หรือบางทีอาจจะถูกของท่านแม่

เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างหรงเจินกับฉู่หลิวเยว่

การที่ซือเมิ้งอยู่ที่นั่น ก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าหรงเจินเป็นคนขอให้เขาพานางออกจากวัง และเป็นไปได้ว่านางจะขอไปเจอฉู่หลิวเยว่ก่อน

หากว่าตามนิสัยของนาง เรื่องทั้งหมดจะต้องเป็นเช่นนี้แน่ๆ

แต่เขาแค่คิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะกลับมาแบบไร้รอยขีดข่วน และกลายเป็นหรงเจินที่หายตัวไปอย่างลึกลับแทน!

ราวกับมีเปลวไฟกำลังลุกโชนอยู่ในหัวใจของเขา!

“…องค์ชาย องค์ชาย”