ตอนที่ 365
บทที่ 366 เห็นกับตา [รีไรท์]
October 22, 2026
“ฝ่าบาท! องค์ชายสามขอเข้าเฝ้า พ่ะย่ะค่ะ!”
จู่ๆ เสียงจากข้างนอกก็ดังขึ้น!
ผู้คนในตำหนักต่างแสดงอาการตกใจเมื่อองค์ชายสามขอเข้าเฝ้าจักรพรรดิจยาเหวิน
จักรพรรดิจยาเหวินขมวดคิ้วขึ้นทันที
“บอกไปว่าเรากำลังยุ่ง ให้เขาไปรอที่หอสมุดก่อน!”
ขันทีหมินเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
“ฝ่าบาทขอรับ องค์ชายสามบอกว่าเป็นเรื่องเร่งด่วน จะต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ได้ตอนนี้!”
จักรพรรดิจยาเหวินสีหน้าตึงเครียด แล้วตบโต๊ะอย่างแรง
“เขาจะบังอาจมากขึ้นทุกวันแล้วนะ!”
สองวันมานี้ เขากังวลใจและรู้สึกเครียด และไม่คิดว่าหรงจิ่วจะมากวนใจ
ช่วงเวลาที่อีกฝ่ายอยู่ในวัง เขาอยู่นิ่งมาตลอด เหตุใดจู่ๆ ถึงเป็นแบบนี้
ขันทีหมินหวาดหวั่น จนแทบอยากจะร้องไห้
“ฝ่าบาท องค์ชายสามบอกว่า ที่เขามาวันนี้ เป็นเพราะ…เป็นเพราะเรื่องขององค์หญิงสี่…”
“เช่นนั้นหรือ”
จักรพรรดิรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และขมวดคิ้ว
“เขาไม่ค่อยสนิทสนมกับหรงเจินมากนัก…แล้วยามนี้เป็นเพราะเหตุใด?”
จักรพรรดินีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกใจไม่ดีขึ้นมา พร้อมกับแสดงออกถึงความกังวลใจเล็กน้อย
ก่อนหน้าที่หรงจิ้นถูกกักตัว ก็เป็นเพราะหรงจิ่วเอ่ยพูดต่อหน้าฝ่าบาท วันนี้ที่เขามาไม่แน่ใจว่ามีแผนใด นางรู้สึกกังวลใจจึงกล่าวเตือนว่า
“ฝ่าบาท เรื่องส่วนตัวในครอบครัวไม่ควรแพร่งพรายสู่ภายนอก เรื่องที่หรงเจินหายตัวไป พยายามควบคุมไม่ให้เลยเถิดจะดีกว่าหรือไม่เพคะ ไม่ว่าจะต่อวงตระกูลราชวงศ์ หรือกับตัวเองหรงเจินเอง ควรจัดการแบบเงียบๆ จะดีกว่า หากหรงจิ่วเข้ามาแทรก เกรงว่าจะรับมือลำบาก…”
จักรพรรดิจยาเหวินครุ่นคิดสักครู่ แต่ก็ส่ายหัว
“นิสัยของหรงจิ่วรอบคอบมาตลอด ในเมื่อเขากล้ามาจะต้องได้เบาะแสอันใดมาบ้างแน่ๆ”
พูดจบจักรพรรดิก็หันมาทางขันทีหมินพลางขึ้นมือขึ้นโบก
“ให้เขาเข้ามาได้”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีหมินรีบออกไปนอกตำหนัก และเชิญหรงจิ่วเข้ามา
ในใจของจักรพรรดินีรู้สึกแปลกๆ และตื่นเต้น จนทำให้นางกัดที่ริมฝีปากของตนแน่น
ไม่นานนักหรงจิ่วก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขาสู้รบในสนามรบมาตลอดปี แม้ว่าอายุจะเพียงแค่ยี่สิบปีเท่านั้น แต่เมื่อเทียบกับหรงจิ้นที่อ่อนวัยกว่า เขากลับร่างกายแข็งแรงกำยำนั่นทำให้เป็นที่น่าเกรงขาม
แม้จะสวมใส่เสื้อคลุมผ้าไหม แต่ก็ไม่สามารถปกปิดรัศมีของความเป็นจอมยุทธได้
นั่นเป็นกลิ่นอายของการผ่านความเป็นความตายจากสนามรบ
หรงจิ่วใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่จักรพรรดินีเป็นเวลานานกว่าปกติ
จักรพรรดินีสบตากับเขาจนรู้สึกหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ จากนั้นก็รีบเบี่ยงเบนสายตาไปทางอื่น
“ถวายบังคมท่านพ่อและท่านแม่”
หรงจิ่วยืนตัวตรงอย่างมั่งคงกลางห้องโถงใหญ่ มือทั้งสองประสานกันเพื่อทำความเคารพจักรพรรดิจยาเหวินและจักรพรรดินี
จักรพรรดิจยาเหวินก็ไม่อ้อมค้อม ถามอย่างเข้าประเด็นทันที
“เรื่องพิธีรีตองไม่ต้อง ก่อนหน้าเจ้าบอกว่า รู้ข่าวคราวเกี่ยวกับหรงเจิน เป็นเรื่องจริงหรือไม่?”
หรงจิ่วพยักหน้า
“ที่ข้ามาขอเข้าเฝ้าท่านพ่อก็เพราะเรื่องนี้”
จักรพรรดิจยาเหวินนั่งหลังตรงทันที
“รีบเล่ามาเร็วเข้า!”
สายตาของหรงจิ่วมองไปที่ฉู่หนิง
“ก่อนข้าเข้ามา ได้ยินท่านพ่อเหมือนจะเอาตัวใต้เท้าฉู่หนิงไปกักขังไว้หรือ”
จักรพรรดิจยาเหวินจับต้นชนปลายไม่ถูก และก็ไม่ได้ปฏิเสธ ”ถูกต้อง”
หรงจิ่วส่ายหัว
“ท่านพ่อทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด หากท่านทำเช่นนี้ถือว่าเป็นการปรักปรำใต้เท้าฉู่หนิงอย่างใหญ่หลวง! ข้าสามารถยืนยันได้ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับใต้เท้าฉู่หนิงเลยแม้แต่นิดเดียว!”