บทที่ 376 เพื่อเจ้า [รีไรท์]

จวนหลังนี้ว่างเปล่า ตรงกลางลานบ้านมีเพียงศพศพหนึ่งแขวนอยู่เท่านั้น

ดูจากเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง คนผู้นั้นน่าจะเป็นคนคนหนุ่ม เนื้อหนังซูบหายไปจนมองไม่เห็นรูปลักษณ์เดิม

บาดแผลทั่วทั้งร่างกาย ที่สาหัสที่สุดคือใบหน้า

เหมือนว่ามีใครใช้ขวานจามใบหน้าของเขาอย่างรุนแรง เนื้อเละไปหมด ยากจะแยกใบหน้าออก ไม่มีทางดูออกเลยว่าคนผู้นั้นคือใคร

ด้านล่างของศพนั้นมีกระถางสีเขียวตั้งอยู่

ขอบของกระถางนั้นมีคราบเลือดที่แห้งกรังอยู่

พร้อมกลิ่นคาวเลือดแทงจมูก กระจายออกมา มันน่าขยะแขยงอย่างมาก!

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวมากที่สุด

เพราะว่าที่น่ากลัวกว่านั้นคือ รอบๆ ศพนั้นมีโครงกระดูกวางกองอยู่ ขอเพียงแค่มองดีๆ ก็จะรู้ว่ากระดูกเหล่านั้น เป็นโครงกระดูกมนุษย์!

ต่างจากศพที่ถูกแขวนเอาไว้ เพราะกระดูกสีขาวเหล่านั้นที่วางอยู่บนพื้นเหมือนจะตายมานานแล้ว

ฉากนี้ทำให้คนที่เข้ามาเห็นล้วนตกใจอย่างมาก

ตอนนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบ ทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จักรพรรดิจยาเหวินถึงได้สติกลับคืนมา พร้อมตะโกนขึ้นมาอย่างโหดเหี้ยม

“ไปนำตัวฮองเฮามาให้เจิ้น”

โอรสสวรรค์กริ้วอย่างมาก แม้แต่หรงจิ้นที่เคยปกป้องฮองเฮาตอนนี้ก็ขวางไว้ไม่ได้ ร่างกายแข็งค้าง เขาช่วยพยุงฮองเฮาขึ้นมา

ฮองเฮาหลับตาแน่น ราวกับว่านางได้สลบไปจริงๆ

จักรพรรดิจยาเหวินจ้องมองโครงกระดูกสีขาวเหล่านั้น เส้นเลือดสีน้ำเงินปูดขึ้นที่หน้าผาก

“โบยนางซะ หากฮองเฮายังไม่ฟื้นก็โบยนางต่อไป”

ทุกคนต่างก็ตกใจ

จักรพรรดิจยาเหวินสั่งให้คนโบยฮองเฮาจริงๆ หรือ?

นี่มันบ้าไปแล้ว

หรงจิ้นจะปล่อยมือนางไปได้อย่างใด เขาไม่สามารถมองคนอื่นทำร้ายแม่ของตนเองได้ จึงรีบบังตัวฮองเฮาไว้ แล้วคุกเข่าพูดว่า

“เสด็จพ่อ ความจริงเป็นเช่นไร ยังไม่สืบหาให้ชัดเจนเลย หากท่านทำเช่นนี้กับเสด็จแม่ จะทำให้นางเสียใจนะพ่ะย่ะค่ะ”

จักรพรรดิจยาเหวินเดินไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมใช้เท้าเตะที่ไหล่ของหรงจิ้นอย่างแรง

“ไสหัวไป”

หรงจิ้นไม่กล้าขัดขวาง จึงโดนถีบไปนั่งอยู่ด้านข้าง

จักรพรรดิจยาเหวินยกมือขึ้นตบใบหน้าของฮองเฮาด้วยตนเอง

ซือถูซิงเฉินยืนอยู่ด้านข้าง แม้ว่านางจะไม่คิดเข้าไปยุ่ง แต่ว่าตอนนี้นางก็สติหลุดลอยจนไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว

เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิจยาเหวินตบหน้าฮองเฮาด้วยมือข้างเดียว ในที่สุดซือถูซิงเฉินก็พูดขึ้นว่า “ฝ่าบาท โปรดไตร่ตรองให้รอบคอบด้วยเพคะ ตอนนี้ยังไม่มีอันใดชัดเจน เช่นนั้นไม่รอให้สืบให้กระจ่างแล้วค่อยว่ากันใหม่ดีหรือไม่เพคะ? เมื่อถึงตอนนั้น หากฮองเฮาเหนียงเหนียงมีความผิดจริงยังไม่สายเกินไปที่ฝ่าบาทจะลงโทษฮองเฮาด้วยตนเอง”

จักรพรรดิจยาเหวินชะงักไป

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ฮองเฮาที่สลบได้ก็ได้สติขึ้นมา

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองเห็นใบหน้าของจักรพรรดิจยาเหวินที่อยู่ใกล้ๆ แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

“ฝ่าบาท…”

จากนั้นนางถึงได้รู้สึกตัวว่าคอเสื้อของนางถูกจักรพรรดิจยาเหวินดึงเอาไว้อยู่ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก

“ฝ่าบาท ท่านจะทำอันใดหรือเพคะ?”

จักรพรรดิจยาเหวินยิ้มเย็นๆ จากนั้นก็ผลักนางลงไปกองที่พื้น

“เจ้าทำเรื่องอันใดไว้ เจ้าไม่รู้ตนเองหรอกหรือ? ทางที่ดีพูดออกมาให้หมดเสียดีกว่า ว่านี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

ฮองเฮาคุกเข่าอยู่ที่พื้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลริน นางร้องไห้ไม่หยุดในความไม่รู้ของนาง

“หม่อมฉันไม่รู้…ไม่รู้จริงๆ เพคะ…”

จักรพรรดิจยาเหวินหันไปมองที่หรงเจิน

“หรงเจิน เจ้าพูดมา!”

หรงเจินถอยหลังอย่างขลาดกลัว ริมฝีปากสั่นกึกๆ

“ฝ่าบาท มีบางอย่างแปลกๆ อยู่ในกระถางใบนี้เพคะ”

ฉู่หนิงเดินไปหยุดตรงหน้ากระถางสำริด แล้วมองอย่างละเอียด ใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดมากขึ้น