บทที่ 394 สุสานแม่น้ำรั่ว

ร่างกายของเจี่ยนเฟิงฉือเกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณ! พลันประสานฝ่ามือรวมพลังปราณอย่างรวดเร็ว!

ทว่าครู่ต่อมา จิตสังหารนั่นก็สลายไปอย่างลึกลับ ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏมาก่อน

หรงซิวยิ้มเยาะเบาๆ

“เอาที่นายน้อยเจี่ยนสะดวกเถอะ”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่ลังเล

เจี่ยนเฟิงฉือยังคงตกตะลึงไม่หาย และเป็นเช่นนั้นอยู่พักใหญ่

เมื่อครู่นี้…มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่?

ในขณะนั้นเขารู้สึกได้แค่ว่ามีจิตสังหารที่รุนแรงแผ่ออกมาจากร่างของหรงซิว แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว จนเกือบทำให้เขาคิดว่าตัวเองเข้าใจผิดไป

แต่…คนอย่างเขาน่ะหรือจะคิดมโนไปเอง?

เมื่อเห็นเงาของหรงซิวหายไปจากสายตาแล้ว เจี่ยนเฟิงฉือก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

เจ้าหลี่หวันคนนี้…ดูลึกลับและจับทางได้ยากกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก…

เขาหันศีรษะกลับไปมอง และเห็นร่องรอยของดอกไม้ไฟจุดสุดท้ายที่เบ่งบานอยู่บนท้องฟ้า

ประชาชนทั่วทั้งเมืองหลวงสามารถมองเห็นมันได้ชัดเจน

ไม่ว่าคนที่ส่งสัญญาณจะเป็นใคร มันจักต้องเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นแน่นอน

เจี่ยนเฟิงฉือลูบปลายคางอย่างขบคิด หรือจะเป็นฝีมือเจ้าบ้ามู่ชิงเห่อกันนะ?

พอคิดเช่นนี้ หัวใจของเขาก็เต้นระรัวราวสนใจใคร่รู้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ก่อนที่มู่ชิงเห่อจะมาที่แคว้นเย่าเฉิน ในใจเขาก็คิดไว้แล้วว่าเรื่องนี้มีกลิ่นตุๆ

แม้ว่าเขาจะเป็นยอดฝีมือที่ได้รับคำสั่งให้ค้นหาชีพจรตี้จิง ทว่าเมื่อดูตามนิสัยของมู่ชิงเห่อแล้ว เขาไม่จำเป็นจะต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แค่ส่งลูกน้องออกไปทำภารกิจแทนตัวเองก็จบ

แต่ครั้งนี้มู่ชิงเห่อยอมมาด้วยตัวเอง

อีกทั้งสองสามวันมานี้ มู่ชิงเห่อมักจะออกไปข้างนอกแต่เช้าและกลับดึกเสมอ เจี่ยนเฟิงฉือไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดทำการใดอยู่

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็หันหลังกลับและก้าวเท้าออกไป พลันมุ่งหน้าไปจุดปล่อยสัญญาณดอกไม้ไฟทันที!

…

ฉู่หลิวเยว่กระชับหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ในมือ และเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิด

นางไม่รู้ว่าตัวเองเดินแบบนี้อยู่นานแค่ไหน ทว่าจู่ๆ ก็มีบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้านาง…กำแพงหรือ!?

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้ามองมันจากระยะไกล ก่อนจะรู้ว่ามันคือทางตัน

ดวงตาคมสวยกวาดมองกำแพงหินสีน้ำเงินอมดำข้างหน้า ที่ปิดเส้นทางสัญจรของนางอย่างสมบูรณ์

พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย

ใครจะคิดว่านางจะเดินมาเจอทางตันกัน?

แต่แล้ว นางก็ตระหนักได้ว่าเสียงหยดน้ำนั้น ดังมาจากด้านบนเหนือกำแพงหินตรงหน้า!

นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเห็นรูเล็กๆ รูปครึ่งวงกลมอยู่เหนือกำแพงหิน

พร้อมท่อเหล็กกลวงสีทองชิ้นหนึ่งที่ยื่นออกมา

มีหยดน้ำไหลออกมาทีละหยด

“ติ๋ง”

“ติ๋ง”

หากอยู่ในพื้นที่ที่เงียบสงบ เสียงหยดน้ำจะดังชัดเจนเป็นพิเศษ

ฉู่หลิวเยว่มองตามหยดน้ำที่ไหลลงพื้น และตอนนั้นเอง นางก็เห็นร่องตื้นๆ ใต้กำแพงหิน

หยดน้ำทั้งหมดไหลไปรวมตัวกันอยู่ตรงกลางร่องน้ำนั้นเงียบๆ

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองซ้ายมองขวา และพบว่าร่องตื้นๆ ที่ว่านั่นมีเส้นทางที่ถอดตัวลึกเข้าไปในความมืดมิดจนมองไม่เห็นปลาย

นางยกหม้อต้มเทวศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้นางเห็นเต็มสองตาว่าภายในท่อนั้นมีลวดลายบางอย่างถูกวาดไว้อยู่!

ทว่าอาจเป็นเพราะสถานที่แห่งนี้เก่าแก่มาก จึงทำให้ลายอักขระบนนั้นจางลงไปมาก เหลือเพียงโครงร่างที่ดูคลุมเครือ

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่ามันคืออันใด ดังนั้นนางจึงต้องพักมันไว้ก่อน

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ การหาทางออกไปจากที่นี่

ฉู่หลิวเยว่เคาะมือลงบนกำแพงหิน และพบว่ามันแข็งมาก และมีความหนาที่หนาผิดปกติกำแพงทั่วไป ซึ่งนางไม่สามารถทำลายมันได้ด้วยตัวเองแน่นอน

หลังจากนั้นนางก็ตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง ทว่าก็ยังไม่พบวิธีใดใด

หรือจะเดินย้อนกลับไปดี?

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วมุ่น

ก่อนที่นางจะสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างด้านหลังกำแพงหิน กำลังดึงดูดนางให้ก้าวเข้าไป

ถ้ายอมแพ้ง่ายๆ ล่ะก็ ในใจนางคงรู้สึกไม่ดีเป็นแน่

นอกจากนี้ ถึงจะเดินย้อนกลับไปแล้ว นางจะสามารถกลับขึ้นไปบนยอดเขาได้หรือ?