บทที่ 419 มีนัด [รีไรท์]

ด้วยความแข็งแกร่งของหรงซิว หากเขาต้องการก็สามารถไปถึงที่นั่นได้ด้วยความเร็วสูงสุดของเขา โดยไม่เป็นที่แตะตาของผู้ใด

ทว่าเขาไม่เพียงแต่มาช้า แต่ยังนั่งรถม้ามาอีกด้วย?

นี่มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยสักนิด

เว้นแต่ว่า…เขามีแผนบางอย่างแล้วตั้งใจทำเช่นนี้ และเป็นไปได้มากกว่า เขากำลัง…ปกปิดไม่ให้นางรู้

ฉู่หลิวเยว่จ้องมองหรงซิว หัวใจของนางเบาหวิวราวกับลอยเคว้งในอากาศ

นางเองก็คาดเดาบางอย่างไว้ในใจ

แต่สิ่งที่นางคิดนั้นดูไร้สาระมาก และดูคลุมเครือมากเสียจนนางไม่อยากปักใจเชื่อ

ทว่าตอนนี้ ขณะที่กำลังนั่งอยู่บนรถม้า ไหนจะหรงซิวที่มาช้า…

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้กลับดูเหมือนฉากในละครที่เขาใช้บังหน้าอย่างใดอย่างนั้น

หรงซิวกระชับมือของนาง

“เพราะข้าเสียเวลาจัดการธุระบางอย่างอยู่”

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้ว “หือ? ธุระอันใดหรือ”

หรงซิวตอบเสียงเรียบ “จักรพรรดินีสิ้นพระชนม์แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึง จักรพรรดินีสิ้นพระชนม์อย่างนั้นหรือ? “มันเกิดขึ้นเมื่อใดกัน?”

“วันนี้แต่ยังไม่รู้ช่วงเวลาเกิดเหตุที่แน่นอน ตอนนี้ฉู่หนิงกำลังสืบสวนอยู่ในวัง ท่านพ่อเองก็ประกาศห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ ทว่าอย่างใดเสียข่าวลือก็ยังหลุดรอดออกไปให้คนทั่วทั้งเมืองหลวงได้ลือกันอย่างหนาหู”

เมื่อได้ยินว่าฉู่หนิงรับผิดชอบจัดการเรื่องนี้ ฉู่หลิวเยว่ก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้น

ช่วงจักรพรรดิจยาเหวินเกลียดชังจักรพรรดินียิ่งนัก และฉู่หลิวเยว่เชื่อว่าเขาต้องการให้จักรพรรดินีตาย

แต่มันไม่ควรจะเป็นตอนนี้ ยิ่งไปกว่านั้นจักรพรรดินียังเปรียบเสมือนมารดาของคนทั้งแคว้น การสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันของนาง จะทำให้ประชาชนตื่นตกใจอย่างมาก

ก่อนหน้านั้นฉู่หนิงได้มีส่วนร่วมในการสืบสวนเรื่องที่เกิดขึ้นที่ตรอกชีเจี่ยว หากมีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นกับจักรพรรดินี เกรงว่ามันจะ…

“ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าว?”

หรงซิวส่ายศีรษะไปมา

“ด้านนอกตำหนักของจักรพรรดินี จะมีทหารรักษาพระองค์คอยคุ้มกันอย่างแน่นหนา และมีไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ ทว่ากำแพงมีหูประตูมีช่อง การจะสืบหาความจริงให้ได้โดยเร็วนั้นไม่ง่ายเลย แต่ท่านพ่อก็ได้ส่งคนไปปราบปรามข่าวนั่นแล้ว แต่…คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าเข้าใจ

บนโลกนี้ไม่มีกำแพงใดที่สามารถปิดกั้นอากาศได้ นับประสาอันใดกับข่าวที่น่าตกใจเช่นนี้

“เหตุใดจักรพรรดินีจึงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันเช่นนี้?”

สาเหตุที่จักรพรรดิจยาเหวินกักบริเวณนางไว้ในตำหนัก นั่นก็เพื่อป้องกันไม่ให้นางทำสิ่งใดเกินเลย และอีกนัยน์หนึ่งก็เพื่อรักษาชีวิตของนางไว้

ขณะนี้มีหลายสิ่งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ ทว่าจู่ๆ นางก็เสียชีวิตซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกมาก

“เหมือนว่า…มันจะเกี่ยวกับองค์ชายสามด้วย” หรงซิวทำหน้าเนือย “ว่ากันว่า เขาเป็นคนสุดท้ายที่ได้พบจักรพรรดินี ไม่นานหลังจากที่เขากลับไปจักพรรดินีก็สิ้นพระชนม์”

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลง “ท่านจะสื่อว่า…มีคนใส่ร้ายองค์ชายสามอย่างนั้นหรือ?”

หรงซิวอมยิ้ม ดวงตาสีดำคู่คมวาววับราวกับมีทางช้างเผือกอันงดงามซ่อนอยู่ภายใจ

“เยว่เอ๋อช่างรู้ใจข้าที่สุด”

ฉู่หลิวเยว่เองศีรษะ พลางเอ่ยถามอย่างสนอกสนใจ

“เช่นนั้น องค์ชายรู้หรือไม่ว่าตอนนี้ข้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่?”

หรงซิวหรี่ตาลงเล็กน้อย

พลันดึงมือเขาไปไว้ด้านหลังนาง แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างสูง

ทำให้ร่างของสองหนุ่มสาวใกล้ชิด เสียจนได้กลิ่นกายของกันและกัน

มันใกล้เสียจนนางสามารถเห็นภาพร่างเล็กๆ ของตน ที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของหรงซิวได้อย่างชัดเจน

“วันนี้มู่ชิงเห่อพาข้าไปยังสุสานของจักรพรรดิบนยอดเขาซีจิน ท่านลองเดาสิว่าข้าเจอใครที่นั่น…ข้าเจอหรงจิ้น!”

มุมปากของหรงซิวกระตุกเบาๆ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจเสียเท่าใด

“วันนี้เขาแอบหนีออกจากตำหนักองค์รัชทายาท”