บทที่ 431 ฝ่าวงล้อม [รีไรท์]

ซือถูซิงเฉินรีบมุ่งตรงไปยังช่องโหว่นั้น ในขณะเดียวกันก็ยื่นมือจะแย่งกล่องไม้กลับคืน

ทันใดนั้นร่างของถวนจื่อพุ่งออกมาแล้วชนไปที่กล่องไม้

แล้วกล่องไม้ก็ขยับไปอยู่ด้านข้างทันที

มือของซือถูซิงเฉินจึงเฉียดไป

แววตาจองนางรู้สึกไม่พอใจ แต่การกระทำกลับไม่มีการหยุดชะงัก และพุ่งไปข้างหน้าคิดที่จะออกไปทางช่องโหว่ที่ถูกพังทันที

สิ่งของที่อยู่ในกล่องไม้ใบนั้นสำคัญมาก แต่ก็สู้ชีวิตของนางไม่ได้

ขอแค่สามารถหนีออกไปได้ ทุกอย่างก็จะราบรื่น

ถ้าออกไปได้นางก็จะมีโอกาสแย่งกล่องไม้นั้นกลับคืนมา

จากนั้นทันทีที่นางเพิ่งจะชะโงกหน้าออกไปจากช่องว่างนั้นก็มีลมหนาวก็พัดมา

ตึง!

ฉู่หลิวเยว่เตะออกไป เตะเข้าที่ใบหน้าของซือถูซิงเฉินทันที!

ร่างของนางกระเด็นออกไปก่อนจะชนเข้ากับกรงเหล็กที่อยู่ข้างหลัง

ถวนจื่อก็ถือโอกาสนี้ฉกกล่องไม้ใบนั้นออกมา

ฉู่หลิวเยว่รับมาด้วยท่าทางที่สบายก่อนจะก็เปิดออก

ภายในกล่องไม้ใบนั้น มีแผ่นหนังแพะอยู่หนึ่งม้วน

แล้วพลังขมขู่ที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะอธิบายได้ ก็แผ่กระจายอยู่ข้างบนนั้น

สิ่งที่อยู่ในใจของฉู่หลิวเยว่…ต้องเป็นสิ่งนี้แน่นอน

ตึง!

นางปิดฝากล่องไม้ลงอีกครั้งแล้วเก็บเข้าไปในถุงเฉียนคุน

ทุกการกระทำต่อเนื่องและราบรื่นเหมือนน้ำที่ไหลเชี่ยว

ทันใดนั้นซือถูซิงเฉินก็รู้สึกตัว และมีเสียงหึ่งๆ ดังอยู่ในหัวพร้อมกับสีหน้าที่เจ็บปวดมาก

มีกลิ่นเลือดรุนแรงระหว่างริมฝีปาก และฟันของนาง นางอ้าปากและถ่มน้ำลายออกมาเป็นเลือด แต่กลับพบว่ามีฟันอยู่อีกครึ่งซี่ด้วย

ฉู่หลิวเยว่ใช้เท้าเตะอย่างสุดแรง นางก็ไม่ทันได้หลบจึงชนเข้าอย่างจัง

แล้วนางก็ถูกเตะเข้าอย่างจังจนฟันหน้าหักไปครึ่งหนึ่ง

ซือถูซิงเฉินมือสั่นและจับไปที่ใบหน้าของตัวเอง

ทั้งใบหน้าของนางเต็มไปด้วยคราบเลือดเหนียว และยังบวมแดงอย่างรวดเร็วด้วย

ไม่ต้องส่องกระจกนางก็รู้ว่าตอนนั้นสภาพของนางอัปลักษณ์และทรหดเพียงใด

ปอดของซือถูซิงเฉินที่หายใจแรงด้วยความโมโหก็แทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

ฉู่หลิวเยว่ไม่เพียงแต่เย่งกล่องไม้นั้นมา แถมยังทำให้ใบหน้าของนางเสียโฉมด้วย

สุดท้ายแล้วสิ่งนี้ก็ทำให้หัวใจของนางแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

“เจ้าได้เห็นดีกับข้าแน่!”

ซือถูซิงเฉินตะโกนพลางพุ่งตรงไปยังฉู่หลิวเยว่

แสงสีเงินกะพริบ แล้วมีดกริชเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของฉู่หลิวเยว่

จากนั้นนางก็ค่อยๆ ยกข้อมือขึ้น

ฉึบ!

ใบมีดแผ่นบางๆ หลุดออกจากคันกริช!แล้วพุ่งไปยังใบหน้าของซือถูซิงเฉินทันที

เมื่อรู้สึกได้ถึงความเจตนาฆ่า หัวใจของซือถูซิงเฉินก็แทบจะหยุดเต้นแล้วรีบหลบทันที

แต่ตอนนั้นพลังจิตของนางถูกสาปเอาไว้ บวกกับการที่ถูกทรมานมาหลายวัน นางจึงอ่อนล้าและหมดแรงแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนั้นฝีเท้าที่ก้าวเดินของนางจึงช้ากว่าปกติ

ส่วนความเร็วมีดกริชของฉู่หลิวเยว่ก็เร็วมากเช่นกัน

ได้ยินเพียงเสียงที่ทำให้คนรู้สึกเสียวฟันแล้วแสบแก้วหูดังขึ้น

มีดกริชเล่มนั้นได้บินทะลุผ่านไหล่ซ้ายของซือถูซิงเฉินไป

หลุมเลือดปรากฏขึ้น ก่อนจะกระเซ็นไปทั่ว

“โอ๊ย…”

ซือถูซิงเฉินกรีดร้องและล้มลงกับพื้นไป

นางมองไปที่ไหล่ของตัวเองด้วยความกระวนกระวาย ก็เห็นว่าเลือดยังคงไหลไม่หยุด

เลือดสีแดงสดได้ย้อมชายเสื้อของนางจนเปียกโชกไปหมด

ในอากาศมีกลิ่นเลือดที่เหม็นสาบไม่น่าดมอบอวลเต็มไปหมด ทำให้รู้สึกน่าขยะแขยง

ซือถูซิงเฉินกำลังจะลุกขึ้น บนคันกริชของฉู่หลิวเยว่ก็มีใบมีดใบที่สองผุดออกมา

ครั้งนี้มันบินไปที่ข้อเท้าซ้ายของนาง

กระดูกที่แตกหักกระจายอยู่บนพื้น