บทที่ 434 คลาดแคล้ว [รีไรท์]

ทั้งราชวงศ์เทียนลิ่ง มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่มีไก่ฟ้าเก้าสี!

องครักษ์สือซานเยว่ติดตามนางมานานหลายปี คงจำไม่ผิดแน่นอน!

“เป็นเพราะขนเส้นนั้นเส้นเดียว บ่าวอย่างเราจึงเชื่อคำพูดในที่อยู่บนจดหมายฉบับนั้น มิหนำซ้ำ…ตั้งแต่ตอนนั้น พวกกระหม่อมก็นึกว่าท่านยังมีชีวิตอยู่มาโดยตลอด”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มอย่างขมขื่น

ถ้าจะบอกว่านางตายแล้ว นางก็ยังอยู่ตรงนี้

แต่ถ้าจะบอกว่านางยังมีชีวิตอยู่ นางก็เพิ่งจะฟื้นเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้

“ฉะนั้น หลังจากที่ออกจากดินแดนสวรรค์แล้ว พวกเราต่างก็แยกย้ายกันและพากันตามหาที่อยู่ของท่าน แต่ครั้งนี้ เป็นเพราะกระหม่อมได้ทราบข่าวบางอย่างมา จึงเกิดความรู้สึกสงสัยในตัวตนของท่านขึ้นมา”

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าด้วยความเข้าใจ

“ฉะนั้นที่เจ้ามาเมื่อครู่นี้ ก็เพื่อตั้งใจแสดงท่าทางนั้นออกมารึ?

“ใช่แล้วขอรับ!”

“เจ้ามั่นใจว่าเป็นข้าขนาดนั้นเชียวรึ?”

เห็นท่าทางที่มั่นใจของชีหานแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็อดหัวเราะไม่ได้

ชีหานเอ่ยปากด้วยความสัตย์จริง

“กระหม่อมได้ยินว่ามู่ชิงเห่ออยู่ที่นี่ จึงตั้งใจตามมา”

รอยยิ้มของฉู่หลิวเยว่เจื่อนลงทันที

“ทีแรก กระหม่อมเพียงแค่อยากรู้ว่าเหตุใดเขาถึงอยู่ที่นี่เป็นเวลานานถึงเพียงนี้ ต่อมาจึงได้รู้ว่า มีบางอย่างผิดปกติ จึงเริ่มแอบออกตามหาท่าน”

ตอนที่ชีหานพูดนั้นดูเหมือนง่ายมาก แต่ที่จริงแล้วเขาได้เตรียมการเป็นอย่างดีแล้วจึงค่อยมาที่นี่

ก่อนที่จะมา ในใจของเขาก็มีความมั่นใจกว่าร้อยละแปดถึงเก้าสิบแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์ในการเป็นปรมาจารย์ทั้งสามด้านที่น่าทึ่ง หรือสายตาที่คล้ายคลึงกันมาก ต่างทำให้เขาอดคิดมากไม่ได้

แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ…

“โดยเฉพาะวันนั้นที่เห็นท่านให้ของขวัญกับปีศาจแดง ท่าทางของปีศาจแดงก็ดูสนิทสนมคุ้นเคยกับท่านมาก กระหม่อมจึงมั่นใจในการคาดเดาของตัวเองทันที”

ฉู่หลิวเยว่นิ่งไป

“เจ้ารู้ทั้งหมดเลยรึ?”

ชีหานพยักหน้าด้วยความสัตย์จริง

ฉู่หลิวเยว่ถึงกับเงียบไป

นางไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยสักนิด!

ถึงแม้ว่าตอนนี้ความสามารถของนางจะสู้เมื่อก่อนไม่ได้แล้ว แต่ถ้าพูดถึงความฉลาดและพลังการตอบโต้ของนางก็ยังคงใช้ได้อยู่เหมือนเดิม และที่ชีหานแอบสังเกตนางมานานถึงเพียงนี้ นางกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด!

เงียบไปสักพัก ในที่สุดฉู่หลิวเยว่ก็ค่อยๆ เอ่ยปาก

“ไม่เจอกันนานถึงปีกว่า นิสัยหลบๆ ซ่อนๆ ของเจ้าเก่งกล้าขึ้นไม่น้อยเลยนะ…”

แล้วแก้มข้างหนึ่งที่ไม่ถูกไฟลวกก็แดงขึ้นมาทันที

“สนมจักรพรรดิชมกระหม่อมเกินไปแล้ว! ชีหานยังต้องพัฒนาอีกมาก!”

ฉู่หลิวเยว่เงียบไปทันที

เจ้าเด็กคนนี้ยังคิดว่ากำลังชมเขาอยู่อีก!

แต่เมื่อเห็นใบหน้าข้างที่เป็นแผลเป็นเขาแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอีกครั้ง

ถ้าทุกอย่างยังราบรื่นดี…

“แผลเป็นนี้ของเจ้า…มีวิธีที่จะเอาออกหรือไม่?”

ชีหานนิ่งไปสักพัก ราวกับไม่นึกว่าจู่ๆนางจะเปลี่ยนเรื่อง จึงจับไปที่ใบหน้าของตัวเองพลางเอ่ยปาก

“ที่จริงแล้วแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน หลายคนจะได้ไม่รู้ตัวตนของกระหม่อม เวลาทำงานก็สะดวกมากเช่นกัน”

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็เหมือนคิดอันใดบางอย่างออก

“เดี๋ยวก่อน! หรือ…เป็นเพราะเหตุการณ์เพลิงไหม้ในตอนนั้น เป็นเพราะข้า…”