บทที่ 440 คนที่รู้ตัวตนของข้า [รีไรท์]

ก้อนหินสั่นสะเทือนเป็นพันคลื่น!

เดิมทีหรงจิ่วก็เป็นคนที่เหมาะสมที่จะเป็นองค์รัชทายาทมากที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหลาย และหลายๆ คนก็ได้แอบเริ่มที่จะคิดไว้แล้วว่าจะประจบประแจงเขาอย่างใด

นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะถูกคุมขังในความผิดโทษฐานร้ายแรงในเวลาเพียงชั่วค่ำคืนเช่นนี้!

ทันใดนั้น ทั้งเมืองหลวงก็เกิดการแปรเปลี่ยนอันรวดเร็วขึ้นมา!

…

“ข้าได้ยินมาว่าแม่ผู้ให้กำเนิดขององค์ชายสามคืออิ่งกุ้ยเหริน และถูกจักรพรรดินีสังหารในตอนนั้น ทำให้เขาเก็บความแค้นอยู่หลายปี เขาจึงทำเช่นนั้น!”

“ใครจะไปรู้เรื่องวังหลังได้? แต่ถึงจะเป็นเรื่องจริง องค์ชายสามก็หุนหันพลันแล่น ตราบใดที่เขาสามารถคว้าตำแหน่งรัชทายาทได้ เขาก็ไม่ควรทำอันใดตามอำเภอใจ? แถมยังเลือกลงมือในตอนนี้ด้วย…”

“หลังจากกลับจากกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว ฝ่าบาทก็ไม่ทรงปล่อยให้เขากลับไปอยู่นาน แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะฝ่าบาททรงวิตกกังวลมาก…และนอกจากนี้ พิธีศพของจักรพรรดินีนั้นก็เรียบง่ายมาก พวกเจ้ามองปัญหาไม่ออกเลยรึ?”

“แม้ว่าฝ่าบาทจะเกลียดจักรพรรดินี ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้องค์ชายสามจะสังหารนาง… พูดได้เพียงว่านี่เป็นการทำร้ายตัวเองชัดๆ!”

“องค์ชายสองสามองค์นี้บ้างก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง บ้างก็ป่วย บ้างก็ถูกขัง… หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็คงไม่เหลือใครให้เลือกแล้ว…”

เมื่อฉู่หลิวเยว่กำลังเดินไปตามถนน นางก็ได้ยินแต่เสียงซุบซิบนินทาอยู่บ้าง

แม้ว่าจะไม่ได้รับอนุญาตให้วิพากษ์วิจารณ์ แต่หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในวังก็เป็นเรื่องยากที่ผู้คนจะไม่สนใจ

และเมื่อนางมาถึงก็พบว่าตำหนักองค์ชายหลีหวันก็ได้มีการเฝ้าระวังที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นมากขึ้น

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ทั้งเมืองหลวงแทบจะโกลาหลไปหมดแล้ว และถ้าตำหนักองค์หลีหวันอยากจะอยู่ให้ห่างจากเรื่องนี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายนัก

เมื่อเห็นฉู่หลิวเยว่ ผู้คุ้มกันที่อยู่หน้าประตูก็รีบต้อนรับนางทันที

“แม่นางหลิวเยว่ ในที่สุดท่านก็มาแล้ว! ฝ่าบาทรอท่านมาสักพักแล้ว!”

มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยกยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไป

…

เมื่อเจอกับหรงซิว เขาก็กำลังพักผ่อนอยู่ในป่าไผ่ที่สวนหลังตำหนัก

บนโต๊ะหิน มีชาสองถ้วยที่เพิ่งต้มเสร็จ และหมากรุกที่ถูกวางหมากครึ่งกระดาน

ลมอ่อนพัดโชยมา ใบไผ่หลายใบหล่นลงมาติดอยู่บนเสื้อคลุมสีขาวราวกับหิมะของหรงซิว ทำให้เขาดูสง่างามมากขึ้น

“ฝ่าบาทรู้อยู่แล้วรึว่าข้าจะมา?”

ฉู่หลิวเยว่ปัดกิ่งไม้ที่อยู่ตรงหน้าออกแล้วเดินไป

หรงซิวหยิบถ้วยเคลือบดินเผาที่ใสและเหมือนหยกขึ้นมา และหมอกสีขาวก็ลอยขึ้น จนทำให้แทบมองไม่เห็นการแสดงออกที่ลึกซึ้งในดวงตาของเขา

ริมฝีปากบางสีแดงเข้มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย และรอยยิ้มของเขาก็ยังคงอ่อนโยนและสงบเหมือนเคย

“นี่คือชาที่ข้าชงขึ้นเอง ลองชิมดูสิว่าสำหรับเจ้านั้นเป็นอย่างใดบ้าง?”

ฉู่หลิวเยว่นั่งลงไปก่อนจะยกแก้วอีกใบหนึ่งขึ้นมา

กลิ่นหอมละมุนติดจมูก ทำให้รู้สึกสดชื่น

ฉู่หลิวเยว่เม้มปากเบาๆ

หลังจากสัมผัสความขมขื่น ก็มีรสหวานที่ค้างอยู่ในคอไม่สิ้นสุด

นางพยักหน้าด้วยความซื่อสัตย์

“ฝีมือของฝ่าบาทดีกว่าหม่อมฉันมากเลยล่ะ”

เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ชาที่นางชงนั้นเทียบไม่ติดเลยสักนิด

หรงซิวกลับยิ้มแล้วส่ายหน้า

“แต่ข้ากลับชอบเพียงชาขิงที่เยว่เอ๋อชงเหลือเกิน ชาเหล่านี้ดีมาก แต่ข้าไม่ชอบ”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองไปที่เขา

“ตอนนี้ฝ่าบาทยังมีอารมณ์ล้อเล่นอยู่อีกรึ?”

“ข้าคิดเช่นนั้นจริงๆ”

หรงซิวยักคิ้ว

“แล้ว…คำว่าตอนนี้นั้นหมายถึงอันใดรึ?”

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลง

ทั้งเมืองหลวงได้เละจนเป็นโจ๊กไปหมดแล้ว แต่ชายผู้นี้กลับยังสามารถพักผ่อนหย่อนใจและชงชาอยู่ในลานบ้านของตัวเองอยู่อีก

แถมยังใจเย็นมากอีกด้วย

นางส่ายหน้า ก่อนจะถามอย่างตรงไปตรงมา

“ท่านรู้อยู่แล้วรึว่าฝ่าบาทจะทรงลงมือลงกับองค์ชายสาม?”

ก่อนหน้านี้หรงซิวเคยพูดว่ามีคนต้องการจะใส่ร้ายหรงจิ่ว จึงนำโทษเรื่องที่จักรพรรดินีสิ้นพระชนม์มาโยนให้กับเขา

แต่ฉู่หลิวเยว่นึกไม่ถึงเลยว่า คนคนนั้นจะเป็นจักรพรรดิจยาเหวิน!