ตอนที่ 442
บทที่ 443 ทหารเข้าเมือง [รีไรท์]
October 22, 2026
ทันใดนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้นในฝูงชน!
บนตัวของคนเหล่านั้นสวมเสื้อผ้าธรรมดาทั่วไป ดูแล้วไม่ได้แตกต่างจากสามัญชนทั่วไปที่กำลังพลุกพล่านอยู่
ด้วยเหตุนี้ เมื่อพวกเขาลงมือได้อย่างกระทันหันเป็นอย่างมาก!
ซือเย่จือเหลือบมองและเห็นว่าอย่างน้อยๆ อีกฝ่ายต้องมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยคนแน่นอน!
เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ต่างมาเพื่อหรงจิ่วทั้งนั้น!
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ดูจากการพุ่งเข้ามาด้วยความฮึกเหิมแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ฝึกฝนประสบการณ์มาจากการสู้รบ!
ทันใดนั้นซือเย่จือก็เข้าใจบางอย่างทันที ก่อนจะถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด
หรงจิ่วระดมทหารจากกองทัพตะวันตกมาช่วยเขา?
ไม่ใช่ว่าหลังจากที่เขากลับมาถึงเมืองหลวงแล้วก็ได้สละอำนาจทหารแล้ว และไม่ได้ติดต่อกับกองทัพทหารตะวันตกอีกหรอกรึ?
ที่คนเหล่านี้มาปรากฏตอนนี้ เกิดอันใดขึ้นกันแน่!?
แต่ในทันใด เสียงกรีดร้อง การปะทะกันของอาวุธ และอาวุธมีคมแทงทะลุเนื้อ ปะปนกันไปหมด!
ผู้คนนับไม่ถ้วนวิ่งหนีพลางกรีดร้อง!
ซือเย่จือกำลังจะไล่ตามหรงจิ่วออกไป แต่จู่ๆ ก็มีคนสองคนรีบวิ่งไปขวางด้านข้างและขวางทางของเขา!
วินาทีถัดมา พวกเขาก็เริ่มเป็นฝ่ายเริ่มลงมือกับซือเย่จือก่อน!
ตึง!
ซือเย่จือถูกต้อนให้เข้าสู่สนามต่อสู้อันวุ่นวายทันที!
ทั้งสองฝ่ายเพิ่งจะต่อสู้กันไปได้ไม่นาน ในใจของเขาก็แอบคิดว่ามันไม่ดีแล้ว
คนเหล่านี้ล้วนถูกฆ่าตาย แม้ว่าความได้เปรียบเรื่องอาณาเขตของพวกเขาจะไม่เท่าเขา แต่พวกเขาก็ถนัดฆ่าคนเช่นกัน!
เพียงแค่ออกโรงก็สามารถฆ่าคนได้ทันที! โดยไม่ต้องใช้กลอุบายใดๆ!
ในขณะที่กำลังตื่นตระหนก ซือเย่จือก็เหลือบมองไปรอบๆ และพบว่าสิ่งต่างๆ เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด!
ทั้งที่มีจำนวนขององครักษ์ทหารคุ้มกันมากกว่า แต่กลับกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ!
เขาโยนสิ่งของบางอย่างออกจากแขนเสื้อโดยไม่ลังเล!
ตึง!
แล้วลำแสงลำหนึ่งก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าทันที!
…
ในขณะเดียวกัน จักรพรรดิจยาเหวินก็กำลังอ่านอันใดบางอย่างอยู่ในห้องหนังสือคนเดียว
แต่เมื่อเหลือบมองเพียงไม่กี่ครั้ง เขาก็หยุดและนวดขมับทันที
คำนวณเวลาสักพักก็รู้สึกว่าได้เวลาแล้ว…
ทันใดนั้น ก็มีเสียงตื่นตระหนกรีบร้อนของขันทีหมินดังมาจากนอกประตู
“ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! เกิดเรื่องแล้ว!”
จักรพรรดิจยาเหวินตกใจจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วพลางเอ่ยปากถาม
“เกิดอันใดขึ้นกันแน่?”
ขันทีหมินตกใจไป ก่อนจะรีบถอยหลังแล้วคุกเข่าลง
“ฝ่าบาท องค์ องค์ชายสามหนีไปแล้ว!”
สีหน้าของจักรพรรดิจยาเหวินเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม
“หนีไปได้อย่างใด!? ซือเย่จือทำงานอย่างใด!? แล้วทหารคุ้มกันที่มากมายถึงเพียงนั้นล่ะ!?”
ขันทีหมินปาดเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ฝ่าบาท มีคนแอบแฝงเข้ามาในฝูงชนและได้ต่อสู้กับทหารคุ้มกัน! เพื่อเปิดทางให้องค์ชายสามได้หนีไป!”
ลางสังหรณ์ที่เป็นลางไม่ดีในหัวใจของจักรพรรดิจยาเหวินแข็งแกร่งขึ้น
“ที่นี่คือเมืองหลวงของจักรพรรดิ! ใครจะสามารถช่วยเขาได้!? ”
“เหมือน เหมือนจะเป็นกองทัพทางตะวันตก…”
ตึง!
จักรพรรดิจยาเหวินเตะเข้าที่อกของขันทีหมิน!
“ขยะ!”
ขันทีหมินล้มลงกับพื้น ก่อนจะจุกที่กลางอกและกระอักเลือดออกมาทันที!
ส่วนจักรพรรดิจยาเหวินก็ได้สาวเท้าเดินออกไปข้างนอกแล้ว!
“รีบระดมกำลังคนเพิ่มซะ! ล็อกประตูเมืองเอาไว้! ไม่เพียงแต่หรงจิ่วเท่านั้น วันนี้ไม่ว่าใครที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ห้ามปล่อยออกไปทั้งนั้น!”
ขันทีหมินฝืนทนกับความเจ็บปวดแล้วรีบเดินตามไปทันที
“ขอรับ ขอรับ!”