บทที่ 448 กบฏ

มันเกิดขึ้นเร็วกว่าที่ฉูหลิวเยว่คาดการณ์ไว้เสียอีก

และเกรงว่าอีกไม่นานหรงจิ่วจะนำกำลังพลบุกเข้าวังแน่ๆ!

ฉู่หลิวเยว่ครุ่นคิดพลันหันไปถามเจี่ยนเฟิงฉือ

“ตอนนี้คนผู้นั้นไปอยู่ที่ใดแล้ว?”

เจี่ยนเฟิงฉือชี้นิวไปยังทิศทางหนึ่ง

ทันใดนั้น ระฆังในมือของเขาก็ส่งเสียงหวีดดังลั่น!

เจี่ยนเฟิงฉือโยนระฆังทิ้งด้วยความกระสับกระส่าย!

จากนั้นมันก็ระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นดิน!

มันระเบิดตัวเองจนแตกเป็นเสี่ยงๆ!

ปลายนิ้วของเจี่ยนเฟิงฉือสั่นระริก เขายังรู้สึกเสียววาบที่ปลายนิ้วอยู่เลย!

จิตใจของเขาในตอนนี้ว่างเปล่าราวคนสติหลุด

“เมื่อ…เมื่อครู่…”

ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองเขาทันควัน

“นายน้อยเจี่ยน ดูๆ แล้วเครื่องติดตามของท่านจะไม่ได้ประสิทธิภาพเท่าที่ควรนะ?”

ชัดเจนแล้วว่าฝ่ายนู้นคงรู้ตัวแล้ว!

รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจก่อนหน้านี้หายวับไปจากใบหน้าของเจี่ยนเฟิงฉือ เหลือเพียงความเย็นชาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำลายของของเขา

ฉู่หลิวเยว่ไม่ค่อยได้เห็นสีหน้าเช่นนี้ของเจี่ยนเฟิงฉือ หากอยู่ในยามปกติ นางคงจะแอบสะใจและสนุกที่ได้เห็นสีหน้าเช่นนี้ของเขา

ทว่าในตอนนี้ นางไม่มีอารามณ์สุนทรีเช่นนั้น

ดูเผินๆ เหมือนว่าอีกฝ่ายจะพุ่งเป้าไปที่เจี่ยนเฟิงฉือ แต่นางรู้แก่ใจว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของบุคคลนี้ คือการนำพานางมาที่นี่!

ซึ่งการกระทำที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทั้งหมด ล้วนแต่เป็นความตั้งใจของอีกฝ่าย!

เจี่ยนเฟิงฉือหลับตาแน่น

นี่เป็นความอัปยศอดสูสำหรับเขา!

เกิดและใช้ชีวิตมาตั้งหลายปี เขาแทบไม่เคยสูญเสียอันใดเช่นนี้เลย!

“มันจะเกินไปแล้ว! อย่าให้ข้ารู้นะว่ามันเป็นใคร ข้าไม่มีวันปล่อยมันไปง่ายๆ แน่!”

ฉู่หลิวเยว่เองก็อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของบุคคลผู้นั้น แต่ฝ่ายตรงข้ามเดินหมากได้เร็วกว่าพวกนางเสมอ จนตอนนี้นางไม่สามารถทำอันใดได้เลย

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายจะพยายามชักนำนางมาที่นี่…ถ้าไม่เข้าไปดูเสียหน่อยคงน่าเสียดายมิใช่น้อยเลย!?

พอคิดได้เช่นนั้น นางก็หันหลังแล้วเดินออกไป