ตอนที่ 486
บทที่ 487 ระดับปฐพี [รีไรท์]
October 22, 2026
ทันใดนั้นที่กลางฝ่ามือของฉู่หลิวเยว่ก็มีเปลวไฟสีแดงฉานปรากฏขึ้น ทันใดนั้นมันก็ลุกพรึ่บทันที!
เปลวไฟนั้นกระโดดโลดแล่นไปมา ทำให้อุณหภูมิรอบด้านพลันสูงขึ้นทันที!
“หมอเทวดา?”
จ้าวอวิ๋นจื่อตกใจอย่างมาก จากนั้นก็แค่นหัวเราะเสียงเย็น
“พลังเพลิงดั้งเดิม ถ้านำมาใช้หลอมโอสถมันก็ไม่เลวเลย แต่ถ้าจะเอามันมาชนะข้าในการต่อสู้ เกรงว่าจะไร้เดียงสาไปหน่อยนะ!”
ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดอันใด นางสะบัดปลายนิ้วลงเล็กน้อย เปลวไฟที่มีขนาดเท่ากำปั้นก็พุ่งออกไปทันที!
ในตอนนั้นเอง มันก็พุ่งลงไปที่ปลายกระบี่แม่น้ำเหมันต์ของจ้าวอวิ๋นจื่อ!
“ไม่รู้จักเจียมตัว…แตกไปซะ”
จ้าวอวิ๋นจื่อพูดเสียงต่ำออกมา!
ปราณเย็นก็พวยพุ่งออกมาจากปลายกระบี่! และต้องการแช่แข็งเปลวไฟเหล่านั้นให้หมด!
แต่ตอนนั้นฉากที่น่าตื่นตานั้นกลับไม่เกิดขึ้น!
กลุ่มไฟเหล่านั้นไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากกระบี่เล่มนั้นเลย แต่เปลวไฟนั้นกลับลุกลามไปทั่วกระบี่แม่น้ำเหมันต์อย่างรวดเร็ว!
เปรี๊ยะๆ!
น้ำแข็งกับไฟปะทะกันอย่างรุนแรง!
ม่านน้ำค้างแข็งที่อยู่บนปลายกระบี่แม่น้ำตัดเหมันต์นั้นกลับแตกออกอย่างต่อเนื่อง!
น้ำแข็งจำนวนไม่ถ้วนถูกห่อหุ้มด้วยดอกไม้ไฟ จากนั้นมันก็กระจายไปรอบด้าน!
แม้กระทั่งที่พื้นก็ด้วยเช่นกัน ตอนนี้น้ำแข็งเหล่านั้นได้หลอมละลายออกไปหมดแล้ว!
ตอนที่กลุ่มก้อนน้ำแข็งก้อนสุดท้ายร่วงหล่นลงพื้น ตอนนั้นเหลือเพียงกลุ่มไฟที่ลุกโชติช่วง!
ด้วยการเผาไหม้ของกลุ่มไฟกลุ่มนั้น น้ำแข็งที่ปกคลุมอยู่ที่พื้นก็หลอมละลายอย่างรวดเร็ว!
กลุ่มไฟกลุ่มนั้นก็ยังลุกอยู่ที่ปลายกระบี่เล่มนั้นอยู่เลย!
ความร้อนส่งมาถึงด้ามจับของกระบี่!
“อ๊าก…”
จ้าวอวิ๋นจื่อกรีดร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวด นางขว้างกระบี่แม่น้ำเหมันต์ทิ้งอย่างควบคุมไม่ได้!
เคร้ง!
จ้าวอวิ๋นจื่อมองไปที่กระบี่เล่มนั้นด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว นางพบว่ากระบี่แม่น้ำเหมันต์ของนางถูกไฟครอบเอาไว้ทั้งหมดแล้ว!
ถ้าเมื่อครู่นางปล่อยมือช้ากว่านี้อีกนิดเดียว มือของนางคงไหม้ไปแล้ว!
“เจ้า..เจ้า…นี่มันเรื่องบ้าอันใดเนี่ย!”
นางพูดออกมาด้วยความโกรธ แต่ในแววตาของนางกลับยังมีความกลัวแฝงอยู่
แม้ว่านางจะไม่ใช่หมอเทวดา แต่ตั้งแต่เล็กจนโต ก็เจอหมอเทวดามาเป็นจำนวนไม่น้อย
ไม่มีหมอเทวดาคนไหนที่มีเพลิงหลอมโอสถที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อนเลย!
พลังเพลิงดั้งเดิมของฉู่หลิวเยว่นั่นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!
“นี่ไม่ใช่เรื่องบ้าอันใด แต่ว่าอีกเดี๋ยวเดียวเจ้าก็จะรู้แล้ว ว่าข้าจะสามารถใช้มัน…เอาชนะเจ้าได้หรือไม่!”
ฉู่หลิวเยว่รวบรวมพลังดั้งเดิมในร่างกาย เปลวไฟกลุ่มหนึ่งปรากฏอยู่ในมือทั้งสองข้างของนางอย่างรวดเร็ว!
จ้าวอวิ๋นจื่อตัวสั่นหงึกๆ
หากเปลวไฟเหล่านั้นสัมผัสลงบนตัวของนางตรงๆ…
ขนาดกระบี่แม่น้ำเหมันต์ที่มีแต่ความเย็นเช่นนั้นยังต้านทานไม่ไหว แล้วร่างกายมนุษย์ที่มีเนื้อหนังอย่างนาง จะทนไหวได้อย่างใด!?
จ้าวอวิ๋นจื่อก้าวถอยหลังไปสองก้าว มือทั้งสองข้างของนางประสานกันไว้ที่ด้านหน้า!
“วิชาโซ่มายา!”
ทันใดนั้นพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าของนาง ก็มีระลอกคลื่นเกิดขึ้น!
เหมือนสายลมพัดผ่านที่ริมทะเลสาบ ค่อยแผ่ออกไปเป็นวงกลม
ระลอกคลื่นนั้นค่อยๆ แผ่วงกว้างไปโดนฉู่หลิวเยว่
ไม่ว่าจะผ่านไปจุดไหนก็จะเห็นรอยแตกสีดำอย่างชัดเจน!
“โซ่เส้นที่หนึ่ง…จุดหย่งเฉวียน!”
ฉู่หลิวเยว่สัมผัสมันได้อย่างชัดเจน อากาศที่อยู่รอบข้างนั้นเหมือนว่าจะเปลี่ยนไปอย่างมาก
โดยเฉพาะขาทั้งสองข้างของนาง เหมือนถูกถ่วงเอาไว้ด้วยน้ำหนักหลายพันจิน! ก้าวเดินยากลำบาก!”
เปลวไฟที่อยู่ที่พื้นก็ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันนี้เช่นกัน จึงทำให้มันอ่อนตัวลงอย่างมาก
จ้าวอวิ๋นจื่อรู้สึกดีใจอย่างมาก กระบวนท่านี้เป็นหนึ่งในท่าไม้ตายของนาง เพราะว่ามันกินพลังอย่างมาก นางจึงไม่ค่อยได่ใช้มันเท่าไหร่
แต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งประมือกับฉู่หลิวเยว่ได้ไม่นาน กลับถูกบังคับให้ใช้ท่านี้แล้ว!
จ้าวอวิ๋นจื่อเองก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก แต่นางก็รู้ว่านางไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เห็นได้ชัดว่าฝีมือของฉู่หลิวเยว่นั้นแข็งแกร่งกว่าที่นางคาดเอาไว้มาก!
เช่นนั้นต้องรีบจัดการนางให้ได้โดยเร็ว ไม่เช่นนั้นนางจะต้องลำบากแน่นอน!
“โซ่เส้นที่สอง…จุดกวนหยวน!”