บทที่ 496 เจอคนคุ้นเคยอีกแล้ว [รีไรท์]

ปะการังชิ้นเล็กเท่าฝ่ามือนอนอยู่ในตู้กระจกด้วยความเงียบ

มันมีสีแดงอมส้ม ส่วนปลายของมันมีสีขาวจางๆ ใสราวกับหยก

นี่คือปะการังแห่งแผ่นดินที่คุณภาพดีที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นขนาด รูปร่าง หรือว่าสีสัน…ล้วนยอดเยี่ยมทั้งหมด

ต่อให้คนที่จุกจิกเหมือนฉู่หลิวเยว่เห็นแล้วก็ต้องอยากได้มันอย่างรวดเร็ว

ของสิ่งนี้มีสรรพคุณขับปราณเย็นของเชียงหว่านโจวได้เป็นอย่างดี เป็นของที่จะต้องซื้อให้ได้

ฉู่หลิวเยว่เหลือบไปมองราคา

ผนึกศิลาขาวสิบก้อน

เพื่อปะการังแห่งแผ่นดิน ต้องใช้เงินที่นางมีทั้งหมดในตอนนี้

ไม่ต้องพูดถึงสมุนไพรชิ้นอื่นๆ เลย

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย

ก่อนที่นางจะกลับมาเกิดใหม่ นางแทบจะไม่ต้องหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าของตนเองเลย

แต่หลังจากกลับมาเกิดใหม่แล้ว ของในแคว้นเย่าเฉินนางก็สามารถซื้อได้

แต่ว่าที่นี่นางซื้อไม่ไหว

ผนึกศิลาขาวไม่ได้หาได้ง่ายนัก

อู่จ้าวเป็นนักรบระดับห้าคนหนึ่ง อยู่ที่จัตุรัสผิงเหลียงมานานขนาดนั้น ในตัวของเขายังมีเท่านั้น?

ก็ไม่ต้องพูดถึงนางเลย

มือข้างหนึ่งของฉู่หลิวเยว่กอดอกไว้ อีกข้างก็ยกขึ้นมาลูบคาง พร้อมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ดูเหมือนว่ากำลังคิดถึงหนทางที่จะหาเงินได้อย่างรวดเร็ว…

“ข้าเอาชิ้นนี้” ฉู่หลิวเยว่พูดขึ้น

พนักงานที่ยืนรออยู่ด้านข้างก็ยิ้ม แล้วรีบเดินเข้ามาทันที

“ท่านสายตาเฉียบแหลมจริงๆ นี่คือปะการังแห่งแผ่นดินที่งดงามที่สุด หลังจากเดินมาไม่นาน ท่านก็เห็นมันเสียแล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ไม่สนใจสำนวนเช่นนี้อยู่แล้ว แต่นางก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ของชิ้นนี้ดีมากจริงๆ”

พนักงานคนนั้นก็ดูภูมิใจขึ้นหลายส่วน

“ท่านวางใจเถอะ ของในหอร้อยโอสถของพวกเรา ล้วนแต่เป็นของที่ดีที่สุด ท่านลองดูก่อนว่ามีสินค้าชิ้นอีกที่ท่านต้องการอีกหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่โบกมือ

“เอาอันนี้มาก่อน แล้วข้าค่อยไปดูอย่างอื่น”

พนักงานตัวน้อยคนนั้นก็ฉลาดมาก เขาไม่ได้พูดอันใดต่อ เขาสวมถุงมือ และเตรียมจะหยิบปะการังชิ้นนั้นออกมา

“ช้าก่อน! ข้าจะเอาปะการังแห่งแผ่นดินชิ้นนี้!”

เสียงนุ่มนวลของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านหลังของพวกเขา

ฉู่หลิวเยว่จึงหันหลังกลับไปมอง

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีเหลือง อายุประมาณยี่สิบปี รูปร่างสูงเพรียว ใบหน้างดงาม หางตาชี้ขึ้น ความเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมา ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ

สายตาของนางจดจ้องอยู่ที่ปะการังแห่งแผ่นดินก้อนนั้น ราวกับว่าไม่ได้สนใจเลยว่าฉู่หลิวเยว่ก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกัน

คนที่ยืนอยู่ด้านข้างของนาง คือผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหกปี สวมชุดคลุมยาวสีขาวนวล หน้าตาหล่อเหลา แววตาที่มองไปที่สาวชุดเหลืองมีความเอาใจอยู่หลายส่วน

มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยกยิ้มเล็กน้อย

บังเอิญจริงๆ ที่ได้เจอคนคุ้นเคย

ผู้หญิงคนนี้ก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเจียงอวี่เฉิง นามว่าเจียงอวี่จือ ส่วนผู้ชายคนนั้นก็คือ คุณชายรองของตระกูลซย่าโหว นามว่าซย่าโหวถิงอัน

ทั้งสองคนนี้…เคยมีความเกี่ยวข้องกับนางในอดีต

เจียงอวี่จือไม่จำเป็นต้องพูดถึง

ในปีนั้นหลังจากที่นางแต่งงานกับเจียงอวี่เฉิงแล้ว นางก็อยากจะใกล้ชิดกับเจียงอวี่จือให้มากขึ้นอีกหน่อย แต่เจียงอวี่จือมักจะหลบเลี่ยงนางอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเข้าหาอย่างใดก็ไม่ได้

หลังจากนั้นเจียงอวี่จือก็ได้ทำเรื่องบางอย่างผิดพลาดอย่างจงใจแล้ว และโดนนางตำหนิไปหนึ่งครั้ง นางก็ยิ่งไม่พอใจมากขึ้น แล้วต่อต้านนางหนักขึ้นเรื่อยๆ

นางจึงไม่สนใจเจียงอวี่จืออีกต่อไป

แต่ในทางตรงกันข้ามซั่งกวนหว่าน กลับมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจียงอวี่จือมาโดยตลอด พวกนางทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันมาก

ส่วนซย่าโหวถิงอัน…

เขาเป็นสหายร่วมเรียนกับองค์หญิงองค์ชายมาตั้งแต่เด็กๆ จึงสนิทสนมกับพวกเขามาก

แต่ประเด็นที่สำคัญก็คือเขาเคยสนใจนาง มีแม้กระทั่งความคิดที่อยากจะขอนางแต่งงาน

แต่ฉู่หลิวเยว่ปฏิเสธเขามาตั้งแต่แรก หลังจากนั้นก็ไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจอีกเลย