บทที่ 5 แขกผู้มาเยือนกลางดึก

“ใช่แล้ว น้องสามพูดอยู่เสมอว่าชอบ จี้หยกสลักสีแดง ของร้านเจินเป่าเก๋อนั่นแล้วให้ข้าไปซื้อให้มิใช่หรือ เป็นหนึ่งในกรุสมบัติของร้านเจินเป่าเก๋อ ราคาย่อมสูงเป็นธรรมดา หรือว่า…น้องสามกัดฟันเอาเงินออกมาไม่ได้ แต่…คนของร้านเจินเป่าเก๋อกำลังจับตาดูน้ำหน้าของตระกูลฉู่ของเราอยู่นี่นา…ถึงได้รับปากให้ข้าจ่ายมัดจำล่วงหน้าหนึ่งพันตำลึงก่อนจะซื้อของกลับไปได้…”

ฉู่หลิวเยว่ตีสีหน้าลำบากใจ

ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างกันนั้นเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าวก็แทบจะหยุดหายใจ

หนึ่งแสนเก้าหมื่นเก้าพันตำลึงเชียวนะ!

ต่อให้เป็นถึงตระกูลฉู่ หากต้องการหยิบเงินออกมามากมายขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลยทีเดียว!

เขามองไปที่ฉู่เซียนหมิ่น แม้จะโปรดปรานฉู่เซียนหมิ่นเพียงใด แต่เวลานี้เขาก็เกิดความไม่พอใจอย่างมากขึ้นมาเช่นกัน จึงกล่าวติเตียนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“หมินหมิ่น! เจ้านี่ก็ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย!”

ถ้าต้องถึงกับสังเวยด้วยชื่อเสียงตระกูลฉู่ เช่นนั้นของชิ้นนี้ไม่ซื้อไม่ได้แล้ว!

มิฉะนั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าคนข้างนอกจะพูดถึงพวกเขาตระกูลฉู่กันอย่างไรบ้าง!

ฉู่เซียนหมิ่นพยายามอ้าปากเพื่อแก้ตัว แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

เพราะนางไม่เคยคิดให้ฉู่หลิวเยว่ไปซื้อของให้นางตั้งแต่แรก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจี้หยกแกะสลักราคาสองแสนตำลึงที่ร้านเจินเป่าเก๋ออะไรนั่น!

ของสิ่งนั้นมีชื่อเสียงมาช้านาน เพราะเป็นเครื่องประดับที่ทำมาจากหยกแดงเม็ดน้ำงาม

ถึงแม้มันจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญ แต่ก็ยังห่างไกลจากราคาสองหมื่นตำลึงอยู่ดี! ฉะนั้น เวลาผ่านไปตั้งนานขนาดนี้ ไม่เคยมีใครหน้าไหนซื้อมาทั้งนั้น!

คิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะร้ายกาจเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้!

หลอกให้นางเสียเงินไปตั้งสองหมื่นตำลึง!

ฉู่เซียนหมิ่นโกรธจนสั่นไปทั้งร่าง หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโยยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะก็ นางคงปรี่เข้าไปฉีกปากฉู่หลิวเยว่จนแหกแน่!

หลายปีมานี้ นางเก็บเงินส่วนตัวยังไม่ถึงสี่ห้าพันตำลึงเลย สองแสนตำลึงนี้ สำหรับนางแล้วมันคือหลุมขนาดใหญ่เท่าฟ้า!

แต่ทว่า มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของตระกูลฉู่ นางจึงต้องแบกรับเรื่องนี้อย่างช่วยไม่ได้

“เรื่องนี้…ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ เงินก้อนนี้หมินหมิ่นจะจ่ายเองอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ…”

นางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างเสียมิได้

“ท่านแม่รักและเอ็นดูหมินหมิ่นมาก ก่อนหน้านี้เคยให้สัญญาว่า หากครั้งนี้หมินหมิ่นสอบได้ที่หนึ่งของสำนัก ท่านแม่จะตามใจให้หมินหมิ่นสมปรารถนาหนึ่งข้อเจ้าค่ะ”

มารดาของฉู่เซียนหมิ่นคือลู่เหยา เกิดในตระกูลลู่ซึ่งเป็นตระกูลที่ทำมาค้าขายอันดับต้นๆ ในเมืองหลวง มีทรัพย์สินมากมายมหาศาลที่มิอาจมองข้ามได้เลย

ที่นางพูดเช่นนี้ ประการแรกเพื่ออธิบายไม่ว่าอย่างไร นางก็มีเงินจำนวนนี้และไม่รบกวนตระกูลฉู่ อีกประการหนึ่ง เพื่อต้องการใช้ชื่อเสียงของตระกูลลู่มายกระดับตนเอง

แล้วก็เป็นจริงดั่งคาด เมื่อเอ่ยถึงตระกูลลู่ สีหน้าของผู้อาวุโสก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก

“ท่านแม่ของเจ้ารักเอ็นดูเจ้าจริงๆ ดั่งว่า อย่างไรก็ตาม เพราะเจ้ามีฝีมือโดดเด่นอยู่แล้ว ข้าจำได้ เดือนหน้าทางสำนักก็จะเริ่มทดสอบแล้วมิใช่หรือ”

ฉู่เซียนหมิ่นเป็นศิษย์สำนักเทียนลู่ ซึ่งเป็นสำนักอันดับสูงสุดของแคว้นเย่าเฉิน ใครที่สามารถสอบเข้าได้ ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งและน่าอิจฉา!

แม้แต่ลูกหลานราชนิกุลต้องการเข้าเรียน ก็ยังต้องยอมรับบททดสอบให้ได้!

เพราะฉู่เซียนหมิ่นมีสถานะเช่นนี้พอดี จึงได้รับความรักความเอ็นดูจากตระกูลฉู่เช่นกัน

“เจ้าค่ะ”

ฉู่เซียนหมิ่นมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม จากนั้นไม่รู้ว่าคิดถึงสิ่งใด ใบหน้าสะสวยจึงปรากฏความเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

“พี่จิ้นก็เอ่อคือ…องค์รัชทายาทก็ตรัสว่า หากหมินหมิ่นสอบได้ที่หนึ่งก็จะประทานรางวัลให้เช่นกันเจ้าค่ะ”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย

ชื่อพี่จิ้นที่นางเอ่ยถึง แน่นอนว่าคือองค์รัชทายาทในกาลปัจจุบัน หรงจิ้นผู้ที่มีสัญญาแต่งงานกับฉู่หลิวเยว่!

เห็นท่าทางของนางเยี่ยงนี้ ใครๆ ก็มองออกว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างระหว่างนางกับหรงจิ้นแน่นอน!

ดวงตาของผู้อาวุโสเป็นประกาย

“จริงหรือ”

องค์รัชทายาททรงมีพระปรีชาสามารถสูงส่ง และเป็นที่โปรดปรานรักยิ่งของฝ่าบาท

ตอนนี้อำนาจของตระกูลฉู่กำลังเสื่อมถอย หากสามารถเกาะต้นไม้ใหญ่อย่างองค์รัชทายาทได้ จะต้องต่างไปจากเดิมอย่างแน่นอน

ดูเหมือนฉู่เซียนหมิ่นจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กระทันหัน แล้วรีบหันไปมองฉู่หลิวเยว่ทันที ก่อนจะอธิบาบด้วยความร้อนรน

“ท่านพี่โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้ากับพี่จิ้นไม่มีอะไรกันทั้งนั้น! พระองค์คงเห็นแก่สัญญาหมั้นหมายกับท่านพี่ ก็เลยมีเมตตาต่อข้าดั่งคนทั่วไป หากท่านพี่สามารถสอบเข้าสำนักได้ พี่จิ้นคงดูท่านพี่ดีกว่านี้แน่นอน…”

คำพูดของนางหยุดกะทันหัน

มีใครไม่ทราบบ้างว่าฉู่หลิวเยว่เป็นคนไร้ความสามารถ แม้กระทั่งการฝึกฝนธรรมดายังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับการสอบเข้าสำนักเทียนลู่

ส่วนเรื่องสัญญาแต่งงาน…หากมีคนใส่ใจเรื่องสัญญาแต่งงานจริงๆ ฉู่หลิวเยว่ก็คงไม่ถูกคนรังแกดั่งเช่นทุกวันนี้หรอก

ฉู่หนิงขบกรามแน่น แต่ในใจกลับค่อยๆ เย็นเฉียบ

เดิมทีคิดว่ารออีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เมื่อเยว่เอ๋อร์หมั้นหมายกับองค์รัชทายาท ก็จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ แต่…ตอนนี้ดูแล้วมันคงเป็นได้แค่เพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ของเขาเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่า ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะมีใจให้ฉู่เซียนหมิ่น แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาอยู่ในจุดที่โจ่งแจ้งเช่นนี้

พวกเขาไม่เคยเห็นฉู่หลิวเยว่อยู่ในสายตาเลยสักนิด!

สงสารก็แต่เยว่เอ๋อร์บุตรสาวของเขาที่หลงรักองค์รัชทายาทเต็มหัวใจ