บทที่ 502 พูดจาเพ้อเจ้อ [รีไรท์]

เชียงหว่านโจวมองตามสายตาของนาง แล้วเหลือบมองมือของตนเอง

“จำไม่ค่อยได้แล้ว ข้ามีมันมาตั้งนานแล้ว”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบอย่างมาก ราวกับว่านี่เป็นเรื่องที่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

หัวใจของฉู่หลิวเยว่สั่นไหวเล็กน้อย

ด้วยสภาพแวดล้อมในชายแดนใต้ หากต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไป มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่ามันจะต้องลำบากสักแค่ไหน

แต่เขากลับทำเป็นเรื่องที่เคยชินแล้ว

ฉู่หลิวเยว่วางนิ้วชี้ไว้บนข้อมือของเขา พร้อมส่งปราณสายหนึ่งเข้าไป

ทันทีที่เข้าไปนางก็สัมผัสถึงพลังไอเย็นที่รวดแรงทะลักเข้ามาหานาง!

แววตาของนางเย็นชาอย่างมาก และเพิ่มปราณสนับสนุนเข้าไปทันที!

แต่ด้วยพลังความเย็นที่แข็งแกร่งอย่างมาก พลังดั้งเดิมของฉู่หลิวเยว่ก็แทบจะโคจรไม่ได้

หลังจากนั้นนางก็เรียกเปลวเพลิงโปร่งแสงจากหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์ ที่เข้ามาผสานกับพลังดั้งเดิมและโคจรเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย

ได้ผลจริงๆ ด้วย!

เหมือนกับว่าปราณเย็นพวกนั้นได้เจอกับสิ่งที่น่ากลัวอย่างมาก จึงรีบถอยกลับอย่างรวดเร็ว!

ไม่ว่าเปลวเพลิงโปร่งแสงจะผ่านไปที่ไหน เส้นเลือดและชีพจรที่โดนปราณเย็นพวกนี้เกาะตัวอยู่ก็คลายออก

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกดีใจอย่างมาก

คิดไม่ถึงว่าเปลวไฟในหม้อน้ำเทวศักดิ์สิทธิ์จะสามารถจัดการกับของสิ่งนี้ได้อย่างง่ายดายนัก

เชียงหว่านโจวขมวดคิ้วด้วยท่าทางไม่สบายเล็กน้อย

ฉู่หลิวเยว่ดึงพลังดั้งเดิมกลับคืนมา จากนั้นก็มองดูเขาอย่างละเอียด

“เจ้าเจ็บปวดตรงไหนหรือไม่?”

เชียงหว่านโจวพยักหน้า

“เหมือนร่างกายกำลังจะไหม้เลย”

ฉู่หลิวเยว่ตกใจเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าที่ห่อหุ้มปราณดั้งเดิมด้วยเปลวเพลิงโปร่งแสงครั้งนี้นั้น นางไม่ได้ใช้ไฟแรงมากเพื่อจะได้ไม่มีอาการแสบร้อน แต่เหตุใดร่างกายของเชียงหว่านโจวถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรงเช่นนี้เล่า?

“ตอนนี้ร่างกายของเจ้าถูกพลังไอเย็นนั้นกัดกินและสะสมมาเป็นเวลานาน หากไม่รับการแก้ไขตอนนี้ เกรงร่างกายของเจ้าจะถูกแช่แข็งหมดแน่ ก่อนหน้านี้ที่เจ้าต้องการเชื้อเพลิงจากข้า ก็ไม่ใช่ว่าเพื่อสิ่งนี้หรอกหรือ?”

เชียงหว่านโจวลดมือลง ผมสีทองนิ่มไหลมาปรกหน้าของเขา

“ตอนนี้ข้าเพิ่งผ่านเป็นหมอเทวดาระดับสาม จึงไม่มีทางสร้างเชื้อเพลิงมาให้เจ้าได้ แต่อย่างน้อยก็สามารถปรับสภาพร่างกายของเจ้าก่อนได้ จริงสิ เจ้าได้รับปราณเย็นในร่างกายมาได้อย่างใด? แล้วนานเท่าไรแล้ว? ดูจากท่าทางแล้ว…น่าจะประมาณสิบปีใช่หรือไม่?”

เชียงหว่านโจวเม้มปากแน่น

“ข้าเป็นแบบนี้ตั้งแต่จำความได้แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่เบิกตากว้าง

“เจ้าว่าอย่างใดนะ!”

…

ตระกูลเจียง

เจียงอวี่เฉิงกลับเข้ามาที่จวนของตนเองจากทางประตูหลังอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เดินเข้ามาที่ห้องหนังสือ

เมื่อผู้ดูแลห้องหนังสือเห็นว่าเขากลับมาแล้ว ก็เข้ามาทำความเคารพทันที

เจียงอวี่เฉิงผลักประตูเข้าไป พร้อมถามว่า

“วันนี้ท่านพ่อไม่มาหรือ?”

“เรียนคุณชายใหญ่ วันนี้ท่านราชครูไม่ได้มาที่นี่ขอรับ แต่ฮูหยินมาที่นี่หนึ่งครั้ง เมื่อได้ยินว่าท่านกำลังพักผ่อนอยู่ นางก็จากไป”

เจียงอวี่เฉิงพยักหน้า และเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะของตนเอง

“พวกเจ้าออกไปข้างนอกก็พอแล้ว ข้าจะอยู่คนเดียว”

“ขอรับ”

บ่าวรับใช้ก็ปิดประตูอย่างระมัดระวัง

เจียงอวี่เฉิงถอดหน้ากากมนุษย์ของตนเองออกมา แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้ หลับตาลง แต่ยังคงขมวดคิ้วอยู่

แต่ว่าในสมองของเขา กลับมีรอยยิ้มของผู้หญิงคนนั้นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

เจียงอวี่เฉิงรีบลุกขึ้นยืนอย่างหงุดหงิดทันที

เก้าอี้ที่เลื่อนตัวออกก็ส่งเสียงดังแสบแก้วหู

เจียงอวี่เฉิงขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็เดินไปเดินมาในห้อง

ราวกับว่าตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในเวทย์มนต์อันใดสักอย่าง

“อวี่เฉิง เจ้าเป็นอันใดไปหรือ?”