บทที่ 519 นอกจากนาง [รีไรท์]

หยดน้ำนั้นปรากฏอยู่ที่ด้านหน้าของค่ายกลขนาดใหญ่อย่างเงียบๆ เห็นได้ชัดว่ามันจะมีขนาดเล็กมาก

แต่ทั้งสองฝ่ายกลับปะทะกันอยู่

ฉู่หลิวเยว่รู้ว่า นี่คือการประลองของพลังแห่งสวรรค์ทั้งสองสาย!

นางอยากชนะ และอยากชนะภายในครั้งเดียว!

นางจ้องไปที่ลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังปะทะกันไปมาอยู่

อินทรีสามตายืนอยู่ด้านข้าง ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ออกมา

พื้นที่ทั้งหมดเงียบสงัดจนน่ากลัว

…

เปรี้ยง!

สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง!

แสงสว่างเจิดจ้าอย่างมาก จนทำให้คนมองไปตรงๆ ไม่ได้!

“ถอยหลังลงไปอีก!”

คนที่รออยู่ด้านนอกของหลุมยุบ ได้รับผลกระทบจากพลังนั้น จึงต้องถอยร่นลงไปอีกครั้ง!

แต่คนส่วนใหญ่ก็ได้รับบาดเจ็บมาไม่น้อย

“นี่มันสายฟ้าสายที่ยี่สิบเจ็ดของกระบี่หลงหยวนแล้วนะ และแรงกดดันก็ทรงพลังขนาดนี้ ถ้าให้ต้องรอให้เก้า เก้า แปดสิบเอ็ด[1]จบลง…แต่เกรงว่าจะไม่มีใครต้องแรงกดดันนั้นไหว! ถึงตอนนั้นพวกเราทุกคนจะต้องถูกส่งออกจากอาณาจักรเทียนลิ่งทั้งหมด!”

ชายร่างกายกำยำคนหนึ่งพูดขึ้น

ปราณกระบี่สีดำที่อยู่ในหลุมยุบนั้น ก็ยังคงไหลเข้าไปในกระบี่หลงหยวนอย่างต่อเนื่อง

เมื่อมองลงไปรอบๆ แล้ว ด้านล่างก็กลายเป็นทะเลเพลิงสีทอง

“ไม่แน่นะ เจ้านายคนใหม่ที่ถูกกระบี่หลงหยวนเลือก อาจจะไม่ต้องทนแรงกดดันเหล่านั้นก็ได้”

ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างของเขา ก็กระอักเลือดออกมา แล้วกัดฟันพูดขึ้น

เมื่อสิ้นเสียงนั้น ทุกคนก็เงียบเสียงลงไปทันที

ที่พวกเขายืนกรานที่จะรอที่นี่ ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ?

หยางเซิ่นเอ๋อร์กะพริบตาเล็กน้อย แล้วถามขึ้นมาเสียงเบาว่า

“ศิษย์พี่ทั้งสองบาดเจ็บสาหัสนัก ถ้าเช่นนั้น…หรือว่าพวกเราไม่ต้องรอแล้ว ดีหรือไม่?”

แต่ชายทั้งสองปฏิเสธพร้อมกัน

“ไม่ได้! ไม่ถึงวินาทีสุดท้าย พวกเราไม่ยอมแพ้! สายฟ้าทุกๆ เก้าสายของกระบี่หลงหยวน จะเลือกเจ้านายคนใหม่หนึ่งครั้ง นี่ผ่านไปแล้วสามครั้ง ยังไม่มีคนถูกเลือก…พวกเรายังมีโอกาส”

“ถูกต้อง! หากเป็นเพราะหวาดกลัวแล้วหนีไปเช่นนั้นก็จะทำให้คนดูถูกแล้ว! เซิ่นเอ๋อร์ไม่ต้องกลัวมีศิษย์พี่อยู่ที่นี่ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง!”

หยางเซิ่นเอ๋อร์ยิ้มออกมาอย่างซาบซึ้ง

หนิงเจียวเจียวมองไปรอบๆ ด้วยความเย็นชา แววตายังมีประกายการเยาะเย้ยอยู่ด้วย

ในช่วงเวลานี้ ทุกครั้งที่เกิดเรื่องอันตราย ผู้ชายสองคนนี้จะพุ่งไปที่ด้านหน้าก่อนเสมอ เพราะกลัวว่า

หยางซิ่นเอ๋อร์จะเป็นอันใดไป

จนมาถึงตอนนี้ ผู้ชายทั้งสองคนนั้นบาดเจ็บอย่างหนัก แต่หยางเซิ่นเอ๋อร์ผู้นั้นกลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

หยางเซิ่นเอ๋อร์ผู้นี้ นับว่ามีฝีมือ

ไม่เช่นนั้น คงไม่มีทางทำให้ผู้ชายทั้งสองคนตายใจ และยอมเสียสละชีวิต ตายแทนนางได้

งานหมื่นทูรครั้งนี้ ก็เป็นแค่การประลอง แต่ดูจากพวกเขาสองคนแล้ว พวกเขาก็มาอยู่ในมือของหยางเซิ่นเอ๋อร์อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

หยางเซิ่นเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงสายตาของหนิงเจียวเจียว จึงเงยหน้าไปมองนาง

ทั้งสองคนสบสายตากันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ละสายตาไป

ในตอนนั้น สายฟ้าก็ได้ผ่าลงมาอีกสายแล้ว

แสงสีเงินสว่างวาบ!

พลังอันบ้าคลั่งพัดกระจายออกไป!

หนิงเจียวเจียวประสบภัยพิบัติคนแรก!

นางรีบเปลี่ยนใจแล้ววิ่งถอยหลังกลับไปทันที!

เดิมทีชายมีเคราที่ยืนอยู่ด้านหลังของนางก็มีความคิดที่จะถอยเหมือนกัน แต่ก็สะดุดไปเล็กน้อย ทำให้เดินเข้าไปหนึ่งก้าว

ต่อให้พลาดไปแค่หนึ่งก้าว ก็สามารถทำให้หนิงเจียวเจียววิ่งผ่านเขาไปได้!

กลายเป็นเขาที่ยืนอยู่ใกล้หลุมยุบมากที่สุด!

ในตอนนั้นเอง ชั่วพริบตาเดียวร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิมแล้ว!

นั่นหมายความว่า เขาโดนคัดออกไปแล้ว!

หยางเซิ่นเอ๋อร์ส่งสายตาให้หนิงเจียวเจียวเป็นคำเตือน

มุมปากของหนิงเจียวเจียวยกขึ้นมาครู่หนึ่งจากนั้นก็หายไปทันที

“น่าเสียดายจริงๆ…”

ชายมีเคราได้รับบาดเจ็บสาหัส เดิมทีก็ไม่มีพลังในการต่อสู้หลงเหลืออยู่แล้ว ช่วยอันใดได้ไม่มากหรอก อยู่ที่นี่ไปก็เป็นการเกะกะสายตาเท่านั้น

ถ้าเช่นนั้นก็ส่งเขาไปแบบนี้จะดีกว่า

หนิงเจียวเจียวลูบหน้าตัวเองด้วยความพอใจ

ทันใดนั้นเองนางก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาที่เย็นชามองมาที่นาง

นางหันหลังกลับไปมอง

เป็นหนุ่มน้อยผมสีทองคนหนึ่งที่กำลังจ้องนางอยู่ สายตาของเขาเหมือนมีดที่แหลมคม