บทที่ 523 แขกกิตติมศักดิ์ [รีไรท์]

ที่แท้คนที่มาใหม่ผู้นั้นคือประมุขแห่งหอร้อยโอสถ…เย่ว์หลิง

เขาเป็นคนที่ทำตัวเป็นเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง ดูลึกลับมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ?

ได้ยินมาว่า ผู้มีอำนาจในเมืองซีหลิงอยากจะคารวะเขา ก็จำเป็นต้องส่งเทียบเชิญอย่างต่ำหนึ่งเดือน

แต่นั่นก็ไม่แน่ว่าจะได้เจอเขา

พูดตามตรงแล้ว เขาเป็นแค่ประมุขของหอร้อยโอสถ สถานะของเขาก็เทียบกับคนเหล่านั้นไม่ได้ จึงไม่ได้ยิ่งใหญ่ในสายตาพวกเขาเลย

แต่ว่า…เย่ว์หลิงนั้นไม่เหมือนกัน

เพราะเขาเป็นเจ้าของของหอร้อยโอสถ

สินค้าของเขาเป็นของหายากและมีราคาแพง

ร้านอื่นไม่มีของ แต่เขามี แล้วสินค้าของเขาก็มีคุณภาพดีกว่าร้านอื่นด้วย

ภายในเมืองซีหลิงนี้ ไม่มีใครต้องการล่วงเกินหอร้อยโอสถ

เพราะไม่มีใครกล้ารับประกันว่าทั้งชีวิตนี้ตัวเขาจะไม่ต้องการซื้อโอสถจากหอร้อยโอสถแล้ว

แต่คนธรรมดา ล้วนไม่มาหาเรื่องที่นี่หรอก

ส่วนพวกผู้หญิงเหล่านี้ก็ไม่กล้าที่จะยั่วโมโหเย่ว์หลิง นางกระบิดกระบวนอยู่ไม่นาน จากนั้นก็ขอโทษเขาอย่างจริงใจ

“ขะ…ขอโทษเจ้าค่ะ”

เย่ว์หลิงพยักหน้า จากนั้นก็ส่งยิ้มน้อยๆ

“ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าจะไม่ทำผิดเช่นนี้ในอนาคตอีก”

ผู้หญิงเหล่านั้นถอนหายใจพร้อมกัน

เขาไม่รอให้ผู้หญิงเหล่านั้นพูดอันใดต่อ แต่เย่ว์หลิงก็หันไปมองพนักงานที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะพูดว่า

“เหม่ออันใดอยู่เล่า ยังไม่รีบส่งคุณหนูเหล่านี้ออกไปอีก?”

พนักงานคนนั้นสะดุ้งโหยง แล้วรีบพูดขึ้นมาว่า

“ขอรับๆ”

จากนั้นเขาก็รีบเดินอ้อมตู้แสดงสินค้า และไปหยุดที่หน้าแม่นางเหล่านั้น พร้อมผายมือไปทางหน้าประตู

“คุณหนูทั้งหลาย เชิญขอรับ…”

“นี่…นี่มัน…ประมุขเย่ว์ ท่านหมายความว่าอย่างใด?” หนึ่งในแม่นางกลุ่มนั้นก็รีบถามขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พวกเรายังไม่ได้ซื้อของเลยนะ!”

เย่ว์หลิงยังคงยิ้มอยู่เช่นเดิม

“ข้ารู้”

นี่เป็นการขับไล่นางให้ออกไปอย่างชัดเจน

พนักงานคนนั้นรีบเอ่ยเร่ง

“คุณหนูทั้งหลาย เชิญ…”

แม้ว่าผู้หญิงเหล่านี้จะรู้สึกโกรธและโมโหอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าก่อเรื่องที่หอร้อยโอสถ จึงทำได้เพียงจากไปอย่างเงียบๆ

“พวกเรากลับ!”

เมื่อมาถึงที่หน้าประตู ในที่สุดก็มีผู้หญิงหนึ่งคนในนั้นหันหลังกลับไปมอง แล้วพูดขึ้นอย่างขุ่นเคืองว่า

“คิดไม่ถึงว่าหอร้อยโอสถจะรับแขกเช่นนี้! ครั้งหน้าต่อให้เชิญพวกเรามา พวกเราก็ไม่มา!”

เย่ว์หลิงยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า

“คุณหนูทั้งหลายไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หอร้อยโอสถของพวกเราจะไม่ทำการค้ากับพวกเจ้าอีกแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ตกใจกันอย่างมาก

พวกผู้หญิงที่กำลังเดินออกจากหอร้อยโอสถมาต่างก็หยุดชะงัก แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองเย่ว์หลิง

ผู้หญิงคนที่พูดคนนั้นก็ตกใจมากจนพูดขึ้นมาว่า “ประมุขเย่ว์ นี่ท่าน ท่านหมายความว่าอย่างใดหรือ?”

“ก็หมายความตรงตัว คุณหนูทั้งหลายสร้างความอัปยศในที่สาธารณะให้แขกกิตติมศักดิ์ระดับทองคำดำของร้านเรา ข้าจึงจำเป็นต้องให้เกียรติแขกของข้า หลังจากนี้หากพวกท่านมาตรงนี้ ก็ขอให้เดินอ้อมหน่อยนะขอรับ”

น้ำเสียงของเย่ว์หลิงฟังดูอบอุ่นอย่างมาก แต่คำพูดที่พ่นออกมาล้วนเย็นชาไร้ความปรานี

“อ่า ใช่แล้ว ตระกูลของพวกคุณหนูทั้งหลายก็เช่นกันนะขอรับ”

ห้องโถงชั้นหนึ่งก็พลันเงียบเสียงลงไปทันที