บทที่ 538 ลาจาก [รีไรท์]

เมื่อเจียงอวี่เฉิงเดินทางมาถึงตำหนักฮวาหยาง ก็พบเข้ากับซั่งกวนหว่านที่กำลังรอตนอยู่

“อวี่เฉิง! เจ้ามาแล้ว!”

ซั่งกวนหว่านที่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา ก็รีบพุ่งตัวออกไปหาอีกฝ่ายอย่างระริกระรี้ พลางเตรียมมุดเข้าไปในอ้อมแขน

ทว่าเจียงอวี่เฉิงกลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมสีหน้าเรียบเฉย

“ถวายบังคมองค์หญิงสาม”

ซั่งกวนหว่านที่คว้าได้เพียงอากาศ ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

“ทำอันใดของเจ้า?”

เจียงอวี่เฉิงเอ่ยตอบ

“ตอนนี้ข้ากับองค์หญิงยังมิได้อภิเษกสมรสกันอย่างเป็นทางการ ฉะนั้นเราไม่ควรพบกันเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ และทุกอย่างควรเป็นไปตามกฎของราชวงศ์ถึงจะถูกต้อง”

ซั่งกวนหว่านหัวเราะอย่าง “ประชดประชัน” พลางเอื้อมมือไปดึงแขนของเขา

“อวี่เฉิง ที่นี่ตำหนักฮวาหยางนะ ไม่มีคนนอกเสียหน่อย เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก อีกอย่าง หากนี่เป็นความประสงค์ของข้าแล้ว มีหรือที่คนเหล่านั้นจะกล้าขัด?”

ในเมื่อพระราชวังทั้งหมดตกอยู่ภายใต้การควบคุมของนางแล้ว นางจะยังต้องกลัวอันใดอีก?

คราวนี้เจียงอวี่เฉิงไม่ได้ผลักมือของนางออกไป เพียงแต่เหลือบมองสาวใช้ในวังที่อยู่ข้างๆ นางด้วยสายตาคลุมเครือ

“ฉานอี้ เจ้าออกไปก่อน”

ซั่งกวนหว่านเอ่ยปากสั่ง

“เพคะ”

สาวใช้คนนั้นก้มหัวให้นางอย่างสุภาพ พลันถอยหลังแล้วจากไป

เจียงอวี่เฉิงพลิกมือกลับมาจับมือบางของซั่งกวนหว่าน

“เราสองคนเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่า ซุนฉี เจ้าคอยสังเกตการณ์อยู่ข้างนอก”

ซุนฉีตอบรับอย่างว่องไว “ขอรับ”

เจียงอวี่เฉิงพาซั่งกวนหว่านเข้าไปข้างในห้องส่วนตัว และตรวจสอบประตูหน้าต่างทั้งหมดอย่างระมัดระวัง

ซั่งกวนหว่านขำขันกับท่าทีของเขา และพูดราวไม่ใส่ใจ

“เจ้าระวังตัวเกินไปแล้ว อวี่เฉิง! หรือเจ้าคิดว่าตำหนักฮวาหยางของข้าไม่ปลอดภัย?”

สุดท้ายเมื่อเจียงอวี่เฉิงมั่นใจแล้วว่ารอบด้านไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ เขาจึงหันหลังกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ แล้วพูดอย่างอดทน

“รอบคอบไว้ก่อน ย่อมไม่เสียหาย และที่ข้าทำไปก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น”

พอซั่งกวนหว่านได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของนางก็ดูดีขึ้นมาก ก่อนจะขยับเข้าใกล้อีกคนเพราะต้องการแนบชิด

ทว่าเจียงอวี่เฉิงกลับมาได้คิดเหมือนนาง

“วันนี้ข้าไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิมา แต่อาการป่วยของฝ่าบาททรงไม่ดีขึ้นเลย ดูเหมือนว่าวิธีการรักษาที่ใช้ จะไม่ได้ผลเท่าที่ควร”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซั่งกวนหว่านก็หมดความสนใจในตัวเขาทันที และทำเพียงนั่งลงข้างๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบ

“ก็ตอนนั้นใครใช้ให้เจ้าอ่อนหัดไร้ฝีมือกันเล่า ตอนนี้เราจึงทำได้แค่รอเวลาเท่านั้น และเซียนหมอที่น่าเชื่อถือก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน”

นัยน์ตาของเจียงอวี่เฉิงฉายแววเย็นชาแวบหนึ่ง

ความจริงแล้วตอนนั้นเขามอบหมายภารกิจนี้ให้ซั่งกวนหว่าน แต่นางกลับทำได้ไม่ดีนัก และพอมาวันนี้นางกลับโยนความผิดทั้งหมดให้เขาเสียอย่างนั้น

แต่เถียงกับนางตอนนี้ ก็จะมีแต่เปล่าประโยชน์

อีกทั้งยามนี้ พวกเขาก็ยังมีสิ่งที่สำคัญกว่าที่จะพูดคุยกันอยู่อีก

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ว่าแต่ที่เจ้าเรียกหาข้าค่ำมืดเช่นนี้ เป็นเพราะเรื่องงานหมื่นทูร ใช่หรือไม่?”

เจียงอวี่เฉิงพูดออกมาตรงๆ

ดวงตาของซั่งกวนหว่านเป็นประกายในทันที ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและปีติยินดี

“ถูกต้อง! ซุนฉีคงบอกเจ้าเรื่องงานหมื่นทูรแล้วสินะ? เห็นว่าผู้ที่ได้อันดับหนึ่งนั้นมีนามว่าฉู่อันใดสักอย่าง…”

“ฉู่หลิวเยว่” เจียงอวี่เฉิงเสริมให้

“ใช่ๆ! ชื่อนี้แน่นอน! ข้าได้ยินว่านางเป็นเด็กสาวที่อายุเพียงสิบสี่สิบห้า? อีกทั้งยังเป็นคนที่มู่ชิงเห่อพามาด้วย?”

เจียงอวี่เฉิงแอบเหลือบมองนางด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเรียบ และไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เขาเพียงพยักหน้าและพูดว่า

“วันนี้นางไม่เพียงแต่ทะลวงถึงระดับสามได้ แต่ยังคว้าอันดับหนึ่งไปครองอีกด้วย ผู้ชมทุกคนต่างประหลาดใจกันยกใหญ่ แต่ทว่า…”

“อันใดกัน? อวี่เฉิง นี่เจ้าไม่รู้หรือว่านางทะลวงผ่านขอบเขตจนกลายเป็นนักรบระดับสี่แล้ว?” ซั่งกวนหว่านขัดจังหวะเขา