ตอนที่ 541
บทที่ 542 ส่งกระแสจิต [รีไรท์]
October 22, 2026
ผู้เข้าร่วมทั้งหมดต่างตกตะลึง
เนื่องจากสำนักกระบี่เมฆาม่วงนั้นมีสถานะที่สูงศักดิ์มาก เดิมทีพวกเขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายคงจะส่งผู้อาวุโสมา แต่ที่ไหนได้กลับเป็นเจ้าสำนักมาเอง?
ชายวัยกลางคนร่างกำยำ เดินฝ่าเข้าไปท่ามกลางความโกลาหล
เขาคือ ซ่งหลวน เจ้าสำนักกระบี่เมฆาม่วง!
และคล้อยหลังเขา เหล่าเจ้าสำนักสำคัญคนอื่นๆ ก็ปรากฏตัวแก่สายตาของทุกคนเช่นกัน!
ทั้ง เจี่ยนชูเย่ แห่งภูเขาเขี้ยวมังกร!
เฉิงลี่เฟิง แห่งสำนักหลิงอวิ๋นจง!
และ อวี้ฉือซง ปรมาจารย์แห่งสำนักชงซูเก๋อ!
บุคคลชั้นนำของทั้งสี่สำนักต่างมารวมตัวกันที่นี่!
และหลังจากที่ผู้นำของสี่สำนักหลักเดินเข้าไปแล้ว เหล่าผู้นำของสำนักน้อยใหญ่อื่นๆ ที่เหลือก็ปรากฏตัวขึ้นตามมา!
ทั่วทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบ
ผู้เข้าร่วมทุกคนแอบมองหน้ากันเงียบๆ เพราะพวกเขาคิดไม่ถึงว่าการนัดหมายในวันนี้จะกลายเป็นศึกใหญ่เพียงนี้!
มีหลายคนถึงกับประหม่าทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
เพราะคนที่มาล้วนแล้วแต่เป็นผู้แข็งแกร่งที่มีสมยานามใหญ่โตกันทั้งนั้น!
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสถานะหรือความแข็งแกร่งเฉพาะบุคคล คนเหล่านั้นล้วนเป็นทรัพยากรที่ทรงพลังที่สุดในซีหลิง หรือแม้กระทั่งทรงพลังกว่าราชวงศ์เทียนลิ่งเสียอีก!
และโอกาสที่จะได้เจอพวกเขาใกล้ๆ เช่นนี้ นั้นหายากมาก ขนาดผู้เข้าร่วมงานยังคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ตำนานเดินดินต่อหน้าต่อตาเช่นนี้!
มีเก้าอี้บางส่วนถูกจัดเตรียมไว้แล้วในลานกว้างแล้ว และถูกแบ่งออกเป็นด้านซ้ายด้านขวาข้างละสี่ตัว และด้านหน้าอีกสองตัว
เหล่าเจ้าสำนักแปดคนที่เดินเข้ามา นั่งลงทีละคน โดยอยู่ห่างจากฉู่หลิวเยว่และคนอื่นๆ พอสมควร
ก่อนที่ฉู่หลิวเยว่จะเบนสายตาไปมองเก้าอี้อีกสองตัวที่เหลือด้านหน้า
คนที่จะนั่งตรงนั้นได้…
“องค์หญิงลำดับสามเสด็จ! ถวายบังคม!”
ทว่าขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังลั่น!
หัวใจของฉู่หลิวเยว่แทบหยุดเต้น พลันหันกลับไปมอง!
ก่อนจะเห็นแม่นางคนหนึ่งที่สวมชุดสำหรับนางในอันวิจิตรตระการตาเดินผ่านมา
นางเกล้าผมขึ้นเป็นมวยสูง และปักปิ่นปักผมทองคำรูปหงษ์ที่กำลังแผ่สยายปีกและหางที่งดงามของมันไว้บนศีรษะ ซึ่งเมื่อนางก้าวเดิน ระบายที่เปรียบเสมือนหางของหงส์ ก็สั่นไหวเป็นระลอกคลื่นเบาๆ
นางมีรอยยิ้มที่บางเบาและสง่างามประดับบนใบหน้า และอาภรณ์ของนางก็ช่วยขับรัศมีความเป็นผู้ดีให้ดูเปล่งปลั่งขึ้นไปอีก
ฉู่หลิวเยว่เหลือบมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั่น พร้อมนิ้วมือที่กำลังสั่นระริก
ซั่งกวนหว่าน!
หนึ่งปีผ่านไป แต่นางยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง และดูปกติราวกับว่าเรื่องเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่สิ นางเองก็เปลี่ยนไป
ฉู่หลิวเยว่กวาดตามองซั่งกวนหว่านตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด
ในอดีตซั่งกวนหว่านมีชีวิตวัยเด็กในวังที่ยากลำบาก เนื่องจากแม่ผู้ให้กำเนิดของนางมีสถานะต่ำต้อย ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงยิ้มสู้ชีวิตอยู่เสมอ
อ่อนแอดั่งดอกหญ้าที่โบกสะบัดในสายลม
และใครก็ตามที่เห็นนางน้ำตาคลอเบ้า ก็จะรู้สึกสงสารนางเสมอ
ถึงขั้นที่ว่าแม้นางจะทำผิด ก็ยังถูกอนุโลมและแทบไม่ถูกลงโทษใดๆ
ฉู่หลิวเยว่ได้แต่เยาะเย้ยอยู่ในใจ
เพราะนอกจากคนเหล่านั้น แม้กระทั่งตนในอดีตก็ยังเคยหลงกลนางมาแล้ว
ในเวลานั้น ฉู่หลิวเยว่เกิดมาพร้อมกับชีพจรเทียนจิง และมีทุกสิ่งที่คนอื่นๆ ใฝ่ฝัน ตั้งแต่นางยังเป็นเด็ก
ตอนแรกนางไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะร้ายกาจแต่อย่างใด แต่ต่อมาซั่งกวนหว่านกลับมักจะแสดงความอิจฉาให้นางได้เห็น แต่ฉู่หลิวเยว่ก็ไม่ได้ว่าอันใด และจากนั้น นางก็ค่อยๆ คิดว่าซั่งกวนหว่านน่าสงสารมาก
ทว่าความเห็นอกเห็นใจและความสงสารที่ไร้ค่านั้น กลับทำให้นางจำต้องจบชีวิตตัวเองเช่นนี้!
ซึ่งเมื่อมองดูซั่งกวนหว่านในปัจจุบัน ก็จะเห็นคิ้วของนางที่ดูเย่อหยิ่ง และจิตวิญญาณอันสูงส่ง พร้อมดวงตาที่ถูกแทนที่ด้วยความโอหังและความชั่วร้ายของผู้ที่ถือตนกุมอำนาจทั้งหมดไว้ในมือ
ไอ้ภาพลักษณ์เด็กน่าสงสารเมื่อก่อนมันหายไปไหนหมดแล้ว?