บทที่ 562 สวนสมุนไพร [รีไรท์]

ลู่เจือเหยารีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“ไม่ใช่แบบนั้น แม้จะมีผู้บาดเจ็บล้มตายจากเหตุการณ์ครั้งนั้นก็จริง แต่จริงๆ แล้วนั่นไม่ใช่สาเหตุหรอก…เพียงแต่หลังจากสิ้นสุดการปะทะ ความยิ่งใหญ่ของชงซูเก๋อก็เริ่มถดถอย เจ้าสำนักเก๋อเองก็รู้สึกว่า หากเขาบังคับศิษย์ของตัวเองให้อยู่ต่อ ก็มีแต่จะทำให้เกิดผลเสียต่ออนาคตของพวกเขา จึงมีการออกคำสั่งเลิกจ้าง ถ้าใครไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อก็สามารถถอนตัวได้ โดยแค่เสียค่าธรรมเนียมให้เจ้าสำนักเก๋อ แล้วก็ออกไปได้เลย”

“ในตอนนั้นมีหลายคนมากที่เลือกถอนตัวออกไป แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่เพิ่งเข้ามาอยู่ได้แค่หนึ่งปีเสียมากกว่า”

ถ้าจะบอกว่าพวกเขาไม่มีความรู้สึกต่อชงซูเก๋อ ก็คงเป็นการไร้เหตุผลเกินไป

แต่ก็เป็นเพราะชงซูเก๋อในปัจจุบันนั้น ไม่ใช่ชงซูเก๋อดั่งที่เคยเป็นในอดีตแล้ว

ฉู่หลิวเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง

“แต่คงไม่ได้มีแค่เหตุผลนี้หรือเปล่า?”

ถึงชงซูเก๋อจะต้องเจอกับเหตุการณ์ที่เลวร้ายเช่นนั้น จนตกต่ำถึงเพียงนี้ แต่ก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะผลักไสไล่ส่งคนของตัวเองแน่นอน!

ลู่เจือเหยาสับสนอยู่พักหนึ่ง และเงียบไป

ศิษย์น้องตัวน้อยผู้นี้ช่างฉลาดเป็นกรด หากไม่พูดก็คงจะไม่ได้แล้ว แต่ถ้าพูด…แล้วนางไม่อยากอยู่ต่อเล่า เขาจะทำเยี่ยงไร?

สุดท้ายเย่หรานหร่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทนไม่ไหว แล้วพูดขึ้นมาเอง

“หลิวเยว่ เจ้าอาจจะไม่รู้ว่า ที่เจ้าสำนักเก๋อทำเช่นนี้ ก็เพราะหวังดีกับพวกเขา…ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เหล่าสาวกของชงซูเก๋อมักจะถูกผู้อื่นกีดกัน และถูกคุกคามทุกหนทุกแห่ง…ทำให้พวกเขาไม่สามารถบรรลุการฝึกตนได้…”

ฉู่หลิวเยว่เข้าใจในทันที

“มีคนจ้องเล่นงานชงซูเก๋อหรือ?”

เย่หรานหร่านหันไปสบตากับลู่เจือเหยา ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ

มีคนในซีหลิงที่แกร่งกล้าเพียงนั้นเชียวหรือ?

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางขบคิดเรื่องนี้อยู่ในใจ

ความจริงแล้วพอคิดดีๆ ก็พอจะมีคนแบบนั้นอยู่บ้าง…

“ใช่องค์…”

“หลิวเยว่ หว่านโจว พวกเจ้ามากันแล้วหรือ”

ยังไม่ทันจบประโยค อวี้ฉือซงและผู้อาวุโสซย่าอี้ก็เดินออกมาจากห้องโถงเสียก่อน

เมื่อผู้อาวุโสซย่าอี้เห็นทั้งสองคน ดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้นทันใด พลันเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว และมองดูทั้งสองคนอย่างระมัดระวัง

“จิ๊จิ๊! เจ้าสำนักเก๋อ คราวนี้เจ้านำต้นกล้าคุณภาพดีกลับมาได้ตั้งสองต้น!”

ก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยเชื่อ แต่พอได้เห็นกับตาแล้วตอนนี้ ก็พลอยโล่งใจขึ้นมา!

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา อย่าว่าแต่อัจฉริยะ แม้แต่ผู้ฝึกตนทั่วไปก็ยังไม่คิดจะก้าวเข้ามาในประตูชงซูเก๋อของพวกเขาเลย

ทว่าตอนนี้กลับมีอัจฉริยะรุ่นเยาว์ผู้ครอบครองชีพจรตี้จิงตั้งสองคนเข้ามาในสำนักของเขา นี่มันสวรรค์โปรดชัดๆ!

อวี้ฉือซงเองก็หัวเราะเช่นกัน รอยย่นบนใบหน้าขยับตามเสมือนหัวเราะไปพร้อมเจ้าของร่าง

“ข้าบอกแล้ว ว่าถ้าเจ้าเห็น เจ้าต้องดีใจแน่ๆ ทั้งสองคนนี้คือนักรบที่เก่งกาจจากงานหมื่นทูรในปีนี้!”

ฉู่หลิวเยว่รีบพาเชียงหว่านโจวเข้ามาทำความเคารพพวกเขา

“คารวะเจ้าสำนักเก๋อ และผู้อาวุโสซย่าอี้”

ผู้อาวุโสซย่าอี้ยิ้มบาง พลันเอ่ยถาม

“เขาบอกว่าพวกเจ้าเลือกชงซูเก๋อด้วยตัวเอง จริงหรือไม่?”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มตอบ “จริงเจ้าค่ะ”

ผู้อาวุโสซย่าอี้ลูบเคราของเขาไปมา ราวยังไม่เชื่อใจสักเท่าไร

อวี้ฉือซงจึงเดินเข้ามาแล้วพูดว่า

“วันนี้พวกเจ้าลองไปสำรวจชงซูเก๋อเสียก่อน หลังจากที่พวกเจ้ามีความเข้าใจในสำนักชงซูเก๋อแล้ว ค่อยมาตัดสินใจว่าผู้ใดจักเป็นอาจารย์ให้พวกเจ้า”

เขาหยุดชั่วคราว ก่อนจะแสร้งเอ่ยต่อราวกับเรื่องขบขัน “แต่เดิมมีผู้อาวุโสหลายคนให้เลือก แต่ตอนนี้… เหลือเพียงตาแก่อย่างข้ากับซย่าอี้แค่สองคน!”

ฉู่หลิวเยว่แอบเจ็บปวดในใจ แต่ก็ยังพยักหน้าตอบไป

“ขอบพระคุณเจ้าสำนักเก๋อและผู้อาวุโสซย่าอี้”

หลังจากนั้น ภายใต้การนำทางของลู่เจือเหยาและเย่หรานหร่าน ฉู่หลิวเยว่และเชียงหว่านโจวก็เริ่มออกสำรวจสำนักชงซูเก๋อทั้งหมด

ฉู่หลิวเยว่เคยมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ภาพที่ได้เห็นในตอนนี้นั้น แตกต่างจากในอดีตโดยสิ้นเชิง

มีร่องรอยการต่อสู้อยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง และสิ่งก่อสร้างหลายอย่างได้รับความเสียหาย

แม้จะผ่านไปหนึ่งปีแล้ว แต่หากดูจากร่องรอยที่เหลือเหล่านี้ ก็จะเห็นได้ว่าการสู้รบครั้งนั้นช่างน่าสลดใจเพียงใด

หลังจากเดินไปรอบๆ ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกไม่สบายใจ ราวกับมีบางอย่างกำลังทำให้นางอึดอัด

ตำราเกือบหมื่นเล่มที่อยู่ในชงซูเก๋อถูกนำออกไป ซึ่งทั้งหมดนั้นเต็มไปด้วยสูตรปรุงยาอันล้ำค่าและตำราศิลปะการต่อสู้