บทที่ 564 ข้ามีวิธี

ฉู่หลิวเยว่งุนงงกว่าเดิม

“ทรายรวมศูนย์คืออันใด?”

เหตุใดนางถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน?

เชียงหว่านโจวหยิบคว้าโสมในมือนางไปถือไว้เอง

“ระวังพิษ…”

แต่ขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังจะเตือนเขาให้ใส่ใจเรื่องความปลอดภัย นางก็สังเกตเห็นเข็มเงินที่อยู่ในมือของเชียงหว่านโจว

หลังจากนั้นเขาก็ทิ่มเข็มเงินเข้าไปในรากของโสมม่านหลิงและหยิบมันขึ้นมาอย่างเบามือ

พลันทรายสีแดงก็ค่อยๆ ไหลออกมาราวกับน้ำหล่อเลี้ยง

แต่ก่อนที่มันจะหยดลงพื้น มันก็ระเหยไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นควันสีแดงจางๆ และสลายไปในอากาศ

ฉู่หลิวเยว่หรี่ตาลงทันควัน!

กลิ่นขมฝาดที่ลอยอยู่ในอากาศมาจากเจ้านี่ๆ เอง!

“ทรายรวมศูนย์เป็นสสารที่เป็นพิษอย่างยิ่ง แม้มันจะดูเหมือนทราย แต่ก็สามารถแทรกซึมเข้าไปได้ทุกที่เหมือนน้ำ และสาเหตุที่สมุนไพรเหล่านี้เหี่ยวและถูกทำลายอย่างรวดเร็ว ก็เป็นเพราะการดูดซึมของทรายนี้”

จากนั้นเชียงหว่านโจวก็หยิบเถาวัลย์เมฆหิมะขึ้นมา และค่อยๆ ฉีกรากของมัน พลันฉากเดียวกันนี้ก็ถูกฉายให้เห็นอีกครั้ง

เมื่อไร้ซึ่งทรายรวมศูนย์ สมุนไพรทั้งสองก็หดตัวอย่างรวดเร็วและม้วนตัวเป็นลูกกลมๆ

แค่เชียงหว่านโจวใช้ปลายนิ้วบี้เบาๆ พวกมันก็สลายกลายเป็นผุยผง

ฉู่หลิวเยว่ตกตะลึง

“เจ้าจะบอกว่า…ที่สวนสมุนไพรตกอยู่ในสภาพแบบนี้…ก็เพราะทรายรวมศูนย์นี่หรือ…”

เชียงหว่านโจวพยักหน้ารับ

“ความไวในการกลืนกินของทรายรวมศูนย์นั้นรุนแรงมาก เพียงแค่เล็กน้อยก็สามารถทำลายสิ่งที่อยู่รัศมีหลายสิบลี้ได้อย่างง่ายดาย”

แน่นอนว่าสวนสมุนไพรแห่งนี้ได้ตายไปแล้ว

“แต่พิษของทรายรวมศูนย์นี้ไม่ได้มีผลรุนแรงต่อผู้คน ตราบใดที่ไม่ได้สัมผัสมันโดยตรง โดยทั่วไปแล้ว มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อคนผู้นั้นสักเท่าไร”

ฉู่หลิวเยว่มองเขาด้วยสายตาสับสน

“เหตุใดเจ้าถึงดูคุ้นเคยกับมันนัก?”

“แถวชายแดนทางใต้มีเจ้าสิ่งนี้อยู่เยอะ”

เชียงหว่านโจวปัดฝุ่นในมือเบาๆ ราวขี้เกียจพูด

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าตอบกลับเชิงรับรู้

ไม่แปลกใจ…