บทที่ 579 ไอ้หมอนี่ [รีไรท์]

“นี่มัน…แหวนเฉียนคุนหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ

เยี่ยนชิงพยักหน้า

หางตาของฉู่หลิวเยว่กระตุกเล็กน้อย

หรือว่า…ที่เยี่ยนชิงรีบดั้นด้นมาอย่างรีบร้อนขนาดนี้ เพื่อแหวนเฉียนคุนวงนี้วงเดียวหรือ?

เหมือนเยี่ยนชิงจะมองความสงสัยของนางออก เยี่ยนชิงจึงกล่าวเสียงเบาว่า

“คุณหนูหลิวเยว่ นายท่านสั่งว่าจะต้องมอบแหวนวงนี้ให้ถึงมือท่านด้วยตนเองให้ได้ขอรับ”

ฉู่หลิวเยว่หยิบแหวนเฉียนคุนวงนั้นออกมา แหวนวงนี้ทั้งเรียบง่าย หรูหรา วัสดุที่ใช้ไม่ใช่ทั้งหยก และหิน แต่มันกลับสามารถส่องประกายแวววาวขึ้นมาได้ มองดูแล้วมันทั้งแวววาวและผุดผ่องอย่างมาก

นี่เหมือนว่า…คนที่ทำเป็นผู้ชายคนหนึ่ง?

ฉู่หลิวเยว่มองมันโดยละเอียดอีกรอบ จากนั้นก็เห็นว่าที่ด้านในของแหวน มีคำว่า “ซิว” สลักอยู่

นี่เป็นแหวนเฉียนคุนของหรงซิว?

“เขาได้บอกหรือไม่ว่า ให้เจ้านำของชิ้นนี้มาเหตุใด?” ฉู่หลิวเยว่ถามขึ้น

สีหน้าของเยี่ยนชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้าเบาๆ

ความจริงแล้ว…

แม้ว่าเขาจะไม่เห็นลายมือนั้น แต่เขาก็พอจะเดาแผนการของนายท่านออกได้

แต่เรื่องนี้ เขาก็ไม่สามารถพูดออกไปได้

“บางที ถ้าท่านลองสวมดูก็อาจจะรู้”

เมื่อฉู่หลิวเยว่ถ่ายปราณลงไปแล้ว ก็พบว่าตราประทับที่มีอยู่นั้น ได้หายไปแล้ว

เมื่อนางเช่นนั้นแล้ว ก็เท่ากับว่าแหวนเฉียนคุนวงนี้กลายเป็นของนางแล้ว

เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นความตั้งใจของหรงซิว

แต่ว่าเหตุใดล่ะ…

ฉู่หลิวเยว่คิดไปพลาง และถ่ายปราณเข้าไปตรวจสอบด้วย

ทันใดนั้นเองนางก็ต้องชะงักไป ใบหน้าของนางแข็งค้างไปครู่หนึ่ง

แหวนเฉียนคุนวงนี้มีระดับสูงมาก พื้นที่มิติด้านในของแหวนเฉียนคุนวงนี้มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา

เมื่อเทียบกับแหวนเฉียนคุนของนางวงก่อน เหมือนว่าแหวนวงนั้นเป็นแค่กระเป๋าใบเล็กๆ ที่ถือไม่ถนัดมือเท่านั้น

แต่ที่สำคัญมากกว่านั้นก็คือ…

ด้านในนั้นคาดไม่ถึงว่าจะเต็มไปด้วย…ผนึกศิลาขาว!?

เพราะว่ามันมีจำนวนมาก จนเกือบจะเป็นภูเขาผนึกศิลาขนาดหย่อมๆ ดังนั้นฉู่หลิวเยว่จึงไม่สามารถนับได้ว่า ด้านในนั้นมีเงินอยู่เท่าไรกันแน่

แต่..สรุปแล้วมันมีจำนวนเหลือจะคณานับ!

ความรู้สึกของฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ กลับมาอย่างช้าๆ

ตอนนี้เพียงคำถามเดียวเท่านั้นที่คอยวนเวียนอยู่ในสมองของนาง

เหตุใดหรงซิวถึงได้รวยขนาดนี้เนี่ย?

“คุณหนูหลิวเยว่?”

เมื่อเยี่ยนชิงเห็นว่าฉู่หลิวเยว่ชะงักไป เขาจึงอดที่จะพูดออกมาไม่ได้

จากนั้นฉู่หลิวเยว่ถึงค่อยได้สติกลับคืนมา นางมองไปที่แหวนเฉียนคุนด้วยแววตาสับสน

เสมือนว่า…นางไม่ค่อยเข้าใจผู้ชายของตัวเองเสียเท่าไรเลย…

ในที่สุดตอนนี้นางเข้าใจแล้ว ว่าเหตุใดหรงซิวถึงต้องให้เยี่ยนชิงมาที่นี่ด้วยตนเอง…เพราะแหวนเฉียนคุนวงนี้มันมีค่ามากเกินไป!

หรือว่าหรงซิวกลัวว่านางจะไม่มีเงินใช้?

นอกจากเรื่องนี้แล้วนางก็คิดเหตุผลอื่นไม่ออกแล้ว…

“คุณหนูหลิวเยว่ ข้าส่งของเรียบร้อยแล้ว หากท่านไม่มีคำสั่งเพิ่มเติม เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวกลับก่อนนะขอรับ”