บทที่ 587 ความรวยทำให้คนอิจฉา [รีไรท์]

สองพันผนึกศิลาขาว!

ทุกคนเกือบคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไปแล้ว พวกเขาจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความตกใจ! เพราะอยากจะดูสิว่าใครกันที่สามารถฟุ่มเฟือยได้ขนาดนี้

แต่เพราะว่าที่ชั้นสามนั้นเป็นห้องส่วนตัว ดังนั้นคนที่อยู่ชั้นล่างจึงไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเสียงนั้นมาจากห้องหมายเลขใด

เพื่อป้องกันความเป็นส่วนตัวของลูกค้าที่ชั้นสาม ห้องส่วนตัวที่ชั้นสามของหออวี่เซี่ยงจึงสร้างด้วยวัสดุระดับพิเศษ

ไม่ว่าผู้ใดจะเปล่งเสียงอันใดออกมา แต่เสียงนั้นก็จะมีการผิดเพี้ยนไป ทำให้คนยากจะแยกแยะได้ว่าคนที่พูดนั้นคือผู้ใด

ต่อให้มีคุ้นเคยนั่งอยู่ด้านนอกห้องส่วนตัว ก็ไม่สามารถบอกได้อย่างแน่นอนว่านั่นเป็นเสียงของใคร

ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะสงสัยมาก แต่ในความเป็นจริงนั้น พวกเขาแทบจะไม่สามารถสืบค้นได้เลยว่าคนผู้นั้นคือใคร

รอยยิ้มบนใบหน้าของซย่าโหวถิงอันก็แข็งค้างไปทันที ในใจของเขามีความประหลาดใจขึ้น จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ

คนผู้นั้นคือใครกันแน่? คาดไม่ถึงว่าจะตัดราคาเขาในเวลาแบบนี้?

และยังดึงราคาขึ้นจนถึงระดับนั้นอีกด้วย!?

กระบี่เทพเมฆาสำริดเล่มนี้ เป็นกระบี่ที่ไม่เลวจริงๆ แต่ราคามากที่สุดคือหนึ่งพันผนึกศิลาขาวเท่านั้น!

เมื่อครู่เขาเสนอราคาถึงหนึ่งพันสามร้อยผนึกศิลาขาวก็นับว่ายอดเกินราคาไว้มากแล้ว!

คิดไม่ถึงว่าจะมีคนเสนอราคาสองพันผนึกศิลาขาว!

คนผู้นั้นเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างใด?

เจียงอวี่จือขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าฉายความรังเกียจขึ้นมา

“ใครมันช่างใจกล้าขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมาปล้นของของข้าอย่างเปิดเผยเช่นนี้!?”

ในเมื่ออีกฝ่ายอยู่ชั้นสาม เช่นนั้นก็ต้องเห็นอย่างแน่นอนว่านางกับซย่าโหวถิงอันอยู่ด้วยกันแน่นอน

เหมือนว่าซย่าโหวถิงอันจะเสนอราคาเพื่อนาง แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้เห็นนางอยู่ในสายตาเลย!

เจียงอวี่จือได้รับการเลี้ยงดูอย่างไข่ในหิน และเนื่องจากช่วงนี้มีความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับเจียงอวี่เฉิง ทุกคนจึงเอาอกเอาใจนางมากขึ้น นางยกตนเองเป็นเจ้าหญิงที่สูงศักดิ์มาตั้งนานแล้ว แทบจะไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตาเลย

แต่ถือว่าซย่าโหวถิงอันยังมีสมองอยู่บ้าง

คนที่สามารถอยู่ที่ชั้นสามได้นั่น จะต้องรวยและมีอำนาจมากแน่นอน

กล้าเสนอราคาออกมาเช่นนี้ แสดงว่าจะต้องมีความมั่นใจอย่างมาก

“อวี่จือ อย่าเพิ่งวู่วาม ในเมื่ออีกฝ่ายเสนอราคามาเช่นนี้ พวกเราก็แข่งกับเขาก็พอ!”

เมื่อพูดเช่นนั้น ซย่าโหวถิงอันก็ยกป้ายเสนอราคาขึ้นอีกครั้ง

“สองพันหนึ่งร้อย!”

ตอนที่ได้ยินอีกฝ่ายเสนอราคาสองพันผนึกศิลาขาวขึ้นมา รอยเหี่ยวย่นที่อยู่บนใบหน้าของซ่งเจิงก็ผลิบานออกมาราวกับดอกไม้

และยิ่งเห็นซย่าโหวถิงอันเพิ่มราคาขึ้นไปอีก เขาก็ยิ่งชอบ

“สองพันหนึ่งร้อย ยังจะมีใครเสนอราคาอีกหรือไม่?”

แม้ว่าคำพูดนี้จะเหมือนพูดกับทุกคน แต่คนส่วนใหญ่ก็เข้าใจว่า เขากำลังพูดกับแขกลึกลับที่อยู่ชั้นสามต่างหาก

คนที่อยู่ชั้นหนึ่งถอนตัวจากการแข่งขันไปตั้งนานแล้ว ส่วนวันนี้คนชั้นสองก็มากันไม่ค่อยเยอะ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาจะต้องรู้จักเจียงอวี่จือและซย่าโหวถิงอันกันทั้งนั้น พวกเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ จะได้กล้ายั่วโมโหพวกเขาทั้งสองคนนี้ เพราะกระบี่เพียงเล่มเดียว

ซย่าโหวถิงอันนั้นช่างเถิด แต่ประเด็นอยู่ที่เจียงอวี่จือผู้นั้น!

เจียงอวี่จือเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจียงอวี่เฉิง

พวกเขาคิดจะเริ่มประจบสอพลอแต่มันก็ไม่ทันแล้ว แต่จะมีใครกันที่กล้าล่วงเกินพวกเขาเช่นนี้?

ดังนั้นผู้ชมที่อยู่ชั้นสองจึงนั่งนิ่งเงียบ ทำตัวเป็นผู้ชมที่ดี

เช่นนั้นก็เหลือเพียงคนคนนั้นที่อยู่ชั้นสาม

“สองพันห้า”

น้ำเสียงเกียจคร้านดังเอือยๆ มา

แม้ว่าน้ำเสียงจะเปลี่ยนไป แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความไม่ใส่ใจได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ราวกับเขาไม่ได้เอาเรื่องราวทั้งหมดนี้มาใส่ใจเลยสักนิด

อย่างใดก็ตามต่อให้เขาเอ่ยปากเสนอราคาแบบส่งๆ แต่ราคาก็เพิ่มขึ้นถึงสี่ร้อยผนึกศิลาขาว!

ตอนที่หนึ่งพันกว่าผนึกศิลาขาว จะต่อสู้แย่งชิงกันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติ

แต่ในราคาแบบนี้…การต่อสู้ครั้งนี้ต่อสู้เพื่อแย่งชิงกระบี่เล่มเดียวเท่านั้นเอง!

ใบหน้าของซย่าโหวถิงอันตึงเครียดขึ้นมา มือข้างหนึ่งจับที่วางแขนของเก้าอี้เอาไว้แน่น กำจนเล็บซีดขาวไปหมด

สองพันห้า…

ครั้งนี้ท่านพ่อให้เงินเขามาไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ว่าราคานี้มัน…