บทที่ 591 รหัสลับ [รีไรท์]

จะว่าไปแล้ว ในซีหลิงนั้นมีคนคนหนึ่ง ที่สามารถจ่ายเงินขนาดนี้ได้ในครั้งเดียว

อีกทั้งคนคนนั้นจะต้องเลือกวิธีประมูลเพื่อให้ได้ตัวมู่หงอวี่กลับไปอย่างแน่นอน

…ฉู่หลิวเยว่

เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าคนคนนั้นจะใช่นางจริงๆ หรือไม่?

“เป็นอันใดไปหรือ? เจ้าคิดอันใดได้อย่างนั้นหรือ?” สุ่ยหลิ่วเอ๋อร์ถามขึ้นมาอย่างประหลาดใจ

มือข้างหนึ่งของเจี่ยนเฟิงฉือก็ลูบไปที่พัดกระดูกอย่างไม่รู้ตัว

“ห้องส่วนตัวที่ชั้นสาม จะไม่มีทางรู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร ใช่หรือไม่…”

สุ่ยหลิ่วเอ๋อร์พยักหน้าอย่างเข้าใจทันที

“เจ้าอยากสืบฐานะของอีกฝ่ายใช่หรือไม่?”

เจี่ยนเฟิงฉือพยักหน้า แต่ก็ส่ายหน้า

“ไม่ ข้าแค่อยากจะมั่นใจเท่านั้น ว่าใช่นางหรือไม่…”

ถ้าเป็นฉู่หลิวเยว่ละก็ เขาจะได้วางมือจากการประมูลนี้

ถ้าไม่ใช่…เช่นนั้นไม่ว่าอย่างใดเขาก็จะต้องชนะการประมูลครั้งนี้ให้ได้!

“เจ้ามีวิธีหรือไม่?” เขามองสุ่ยหลิ่วเอ๋อร์

“เจ้าคิดว่าข้าเก่งทุกเรื่องหรืออย่างใด? การคุ้มกันของหออวี่เซี่ยงหนาแน่นอย่างมาก อยากสืบฐานะของคนที่อยู่ห้องส่วนตัวชั้นสามนั้น ยากเหมือนขึ้นสวรรค์!

สุ่ยหลิ่วเอ๋อร์เหลือบสายตามองเขา

เจี่ยนเฟิงฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คิดได้

มีแล้ว!

“หกล้านหกแสน!”

เขาเสนอราคาอีกครั้ง!

…

ฉู่หลิวเยว่ขมวดคิ้วแน่น

อีกฝ่ายเสนอราคาอีกครั้งจริงๆ ด้วย

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่า…

“นี่คือการประมูลครั้งสุดท้ายของวันนี้แล้ว ข้าจะต้องได้มาครอบครอง! ไม่ว่าใครก็ตามที่คิดจะเสนอราคา ข้าจะเพิ่มเงินอีกสิบส่วน!”

อีกฝ่ายกล่าวเสริม

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีแสงสว่างวาบเข้ามาในสมองของนาง!

นั่นคือ…เจี่ยนเฟิงฉือหรือ!?

นอกจากเขาแล้วไม่มีใครพูดเช่นนี้แน่นอน!

ฉู่หลิวเยว่ทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังหยั่งเชิงนางอยู่!

นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็ขอถอนตัว!”

…

“เป็นนางจริงๆ ด้วย!”

เจี่ยนเฟิงฉือถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ทั่วทั้งร่างหนาวเย็น จากนั้นค่อยรู้สึกตัวว่าแผ่นหลังของเขามีเหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมามากมาย

น่าจะเป็นเพราะตื่นเต้น…

เขาเม้มริมฝีปากแน่น และรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย…

เมื่อครู่ยังไม่รู้สึกตัว ตอนนี้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ปฏิกิริยาของเขามันคงจะมากเกินไปหน่อย…

“ตอนนี้เจ้าคงวางใจได้แล้วสินะ?” สุ่ยหลิ่วเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็อดที่จะหยอกล้อไม่ได้ “กลับไปแล้วเจ้าก็มาสารภาพกับข้าด้วย ว่าเจ้าเป็นอันใดกับแม่นางคนนั้น!”

เจี่ยนเฟิงฉือเป็นคนที่ร้อยบุปผารายล้อม กลับมิอาจแปดเปื้อนแม้เพียงกลีบเดียว**

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขากระวนกระวายเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง…

ริมฝีปากของเจี่ยนเฟิงฉือยกขึ้นเล็กน้อย

“จะเป็นอันใดกันได้เล่า แค่สหายทั่วไปเท่านั้น”

แต่สุ่ยหลิ่วเอ๋อร์กลับไม่เชื่อ

“แม่นางเช่นข้าก็เป็นสหายของเจ้า เหตุใดเจ้าดูไม่กระวนกระวายเช่นนั้นบ้างเล่า?”

เจี่ยนเฟิงฉือมองนางด้วยความเย็นชา