ตอนที่ 612
บทที่ 613 ตอบจดหมาย [รีไรท์]
October 22, 2026
ไม่นับที่ก่อนหน้านี้เอาเชียงหว่านโจวมาเป็นผู้ติดตามข้างตัว ตอนนี้ชื่อของนายท่านยังไม่หลุดออกมาจากปากคู่หมั้นของตัวเองเลย…
เยี่ยนชิงหลุบสายตาลงต่ำ จึงหวังว่านายท่านจะไม่เห็นว่าเขายังอยู่ตรงนี้
เขาไม่รู้ ไม่เห็นอันใดทั้งนั้น…
“เยี่ยนชิง”
หรงซิวพูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
เยี่ยนชิงรับขานรับมา
“ขอรับ!”
“ข้าออกจากเมืองหลวงมากี่วันแล้ว?”
“เรียนนายท่าน ยี่สิบวันขอรับ”
“ข้ากับเยว่เอ๋อร์ออกจากเมืองหลวงวันเดียวกัน นับไปแล้ว น่าจะประมาณยี่สิบเจ็ดวันที่ไม่ได้เจอกัน”
น้ำเสียงของเขายังคงสงบราบเรียบเช่นเดิม ราวกับเรื่องที่กำลังพูดอยู่นั้น เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
แต่เยี่ยนชิงกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่เพิ่มมากขึ้น
เขารีบเงยหน้าขึ้นมามอง น้ำที่อยู่บนโต๊ะนั้นได้กลายเป็นน้ำแข็งอย่างไร้เสียง
เขาจึงต้องพูดต่ออย่างจำใจว่า
“…ขอรับ”
…
ด้านล่าง
เมื่อเย่ว์หลิงได้ยินดังนั้นก็แข็งค้างไป
สหาย…
สหาย?!
นายท่านบอกว่า…แม่นางคนนี้เป็นฮูหยินของเขาไม่ใช่หรือ?
แต่เหตุใดถึงตอนของฉู่หลิวเยว่ นางถึงพูดว่าสหายได้เล่า?
เขาจึงพยายามถามขึ้นว่า
“คงไม่ใช่สหายธรรมดาเท่านั้นสินะขอรับ? ของที่มีราคาสูงและสำคัญเช่นนี้…”
“ประมุขเย่ว์วันนี้ท่านเป็นอันใดไปหรือ เหตุใดจู่ๆ ถึงสนใจเรื่องของข้ามากขนาดนี้เล่า?”
ฉู่หลิวเยว่ถามตัดบทด้วยรอยยิ้ม
เย่ว์หลิงจึงเห็นสายตาตักเตือนของนาง นี่นางอาจจะเข้าใจเขาผิดไปแล้วใช่หรือไม่?
เขาไม่ได้มีความหมายแฝงอย่างอื่นจริงๆ นะ เขาเพียงแค่อยากทักทายคนของนายท่านสักคำสองคำเท่านั้นเอง!
เย่ว์หลิงอยากจะอธิบายมากกว่านี้ แต่ว่าก็กลัวว่ายิ่งอธิบาย นางจะยิ่งเข้าใจผิดมากขึ้น จึงฝืนหัวเราะออกมาแล้วพูดว่า
“คุณหนูฉู่ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าแค่ถามไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง”
ตอนนั้นเองพนักงานตัวน้อย ก็นำสมุนไพรที่เตรียมไว้มาส่งพอดี
ฉู่หลิวเยว่จึงไม่ได้ไล่ถามต่อ นางจึงหยิบสมุนไพรเหล่านั้นแล้วนำใส่เข้าไปแหวนเฉียนคุน
“จริงสิ ความจริงแล้ววันนี้ที่ข้ามาที่นี่ เพราะมีเรื่องที่ต้องการรบกวนประมุขเย่ว์เสียหน่อย สมุนไพรที่ข้าจองไว้เมื่อก่อนหน้านี้ มันใช้ไม่ค่อยพอ ดังนั้นข้าจึงอยาก…เพิ่มจำนวนสมุนไพรให้มากกว่าเดิมเท่าหนึ่ง ไม่ทราบว่าประมุขเย่ว์…”
“ได้ขอรับ! เรื่องนี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!”
เย่ว์หลิงตอบตกลงทันที
ฉู่หลิวเยว่เห็นว่าเป้าหมายของตนเองสำเร็จแล้ว จึงไม่คิดที่จะรั้งอยู่ที่นี่อีกต่อไป ดังนั้นจึงรีบออกไปทันที
ทันใดนั้นร่างของนางก็ได้หายไปจากสายตา เย่ว์หลิงก็หมุนตัวกำลังจะเดินเข้าไปห้อง
ทันทีที่เดินมาถึงที่หน้าประตู แต่เขายังไม่ทันได้เข้าไป ก็สัมผัสได้ว่าด้านในนั้นมีอากาศเย็นเยียบผิดปกติ
เย่ว์หลิงรีบเงยหน้าขึ้นไปสบสายตากับเยี่ยนชิง
ในสายตาของเยี่ยนชิงเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ
เขาคุยกับฉู่หลิวเยว่ไม่ดีตรงไหนหรือ แค่พูดเรื่องแหวนเฉียนคุนเท่านั้น
แค่คุยกันก็ช่างมันเถิด แต่นี่เขาดันไปถามว่าใครเป็นผู้ให้มา!
แบบนี้มันดีมากเลย!
เมื่อเขาถามออกไปเช่นนั้นแล้ว เย่ว์หลิงก็รู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น
คำพูดที่คุยกันเมื่อครู่นี้ นายท่านได้ยินหมดแล้วจริงๆ ด้วย!
แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะพูดเช่นนั้นออกมา!
นี่เขายกหินมาทับเท้าของตนเองใช่หรือไม่?
“…นายท่าน…”
เย่ว์หลิงพูดขึ้นด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังของเขา
หรงซิวถามขึ้นเสียงเรียบว่า
“เมื่อครู่นางบอกว่าต้องการสมุนไพรเพิ่มหรือ?”
เย่ว์หลิงรีบพูดขึ้นมาว่า