บทที่ 67 ขาดสะบั้น!

ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นรีบออกมาก็เห็นว่าฉู่หลิวเยว่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ในขณะเดียวกันฉู่หลิวเยว่ก็เห็นกลุ่มคนกำลังเดินมาทางนี้จากที่ไม่ไกลนัก

ขณะนี้คือยามบ่าย ข่าวที่ฉู่หลิวเยว่าสอบติดสำนักเทียนลู่ดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งแคว้นเย่าเฉินเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นผู้คนจำนวนมากจึงรีบมาเพราะอยากดูความตื่นเต้น

แม้พวกเขาจะไม่กล้าเข้าใกล้ประตูใหญ่ตระกูลฉู่ แต่ก็จับกลุ่มกันมุงดูอยู่ไม่ไกล จึงทำให้ถนนทางเข้าตระกูลฉู่เต็มไปด้วยผู้คนแน่นขนัด

เดิมทีผู้อาวุโสก็โกรธมากอยู่แล้ว เมื่อเห็นฉากนี้ก็ยิ่งโกรธยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

“เจ้ายืนอยู่ตรงนั้นทำไม รีบเข้ามาสิ!”

เมื่อเขาเห็นฉู่หลิวเยว่ก็ตะโกนใส่อารมณ์

นางยืนตรงนั้นแน่นิ่ง เพราะอยากให้คนทั้งเมืองหลวงสมน้ำหน้าตระกูลฉู่หรือไร!

ฉู่หลิวเยว่หูกระดิก แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

“ผู้อาวุโส เมื่อก่อนข้าเป็นคนไร้ประโยชน์ ท่านตะโกนเรียกข้าไปมา ข้าก็ไม่ปริปากสักคำ แต่ตอนนี้ข้าสอบเข้าสำนักเทียนลู่ได้แล้ว ทำไมท่านถึงได้ไม่ไว้หน้าข้าอีกล่ะ หรือว่า…ข้าเป็นเช่นนี้แล้วท่านไม่เอ็นดูข้าหรือ”

ผู้อาวุโสสะอึกแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“การที่เจ้าสอบเข้าสำนักเทียนลู่ได้ แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี แต่เจ้าใช้เหตุผลนี้เพื่อทำตัวเป็นใหญ่ไม่ได้”

เขาขึ้นเสียงสูงแล้วกล่าวอย่างจริงจังและเข้มงวด

“ตระกูลฉู่ของข้าเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวง และกฎเกณฑ์ก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุดเสมอ เจ้าอยู่ในฐานะผู้น้อยกว่า แต่กลับให้ข้าผู้อาวุโสกว่ามาเชิญเจ้าเข้าไป เจ้ารู้ตัวไหมว่าผิด”

ฉู่หลิงเยว่ขำพรวดออกมา ราวกับว่านางได้ยินเรื่องตลกจากปากของผู้อาวุโส

“ผู้อาวุโส ท่านก็รู้นี่นาว่าอาวุโสกว่าข้า แต่ทำไมหลายปีที่ผ่านมา บทที่ ข้าถูกรังแก ท่านเคยออกมาปรากฏตัวบ้างไหม ในฐานะผู้อาวุโส ท่านเคยปกป้องข้าสักครั้งบ้างไหม”

“เจ้า…” คำพูดของผู้อาวุโสจุกอยู่ที่ลำคอ จากนั้นเขาจึงเบนหน้าหนี “มีเรื่องราวมากมายในตระกูลฉู่ กระทบกระทั่งกันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ…”

“ฉะนั้นกระทบกระทั่งที่ว่า นี่สิบปีเชียวหรือ”

ฉู่หลิวเยว่พูดตัดบทเขา รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงสายตาที่เย็นยะเยือก

“ห้าขวบ ข้าถูกคนใช้วางยาพิษ หมดสติไปสามวันสามคืนถึงมีชีวิตรอดมาได้ ตอนเจ็ดขวบ ข้าอยากฝึกยุทธ์เหมือนเด็กคนอื่นบ้าง แต่กลับมีคนไปฟ้อง แม้กระทั่งลานฝึกข้ายังไม่มีสิทธิ์ไป สิบขวบ ในที่สุดข้าก็สามารถออกจากจวนได้ แต่เพราะโดนใช้ไปซื้อของจิปาถะ ฤดูหนาวอากาศหนาวจัด ข้าต้องไปตักน้ำให้พวกขี้เกียจทั้งหลายซักผ้าจนมือข้าพุพองไปหมด…สิ่งเหล่านี้ ผู้อาวุโสก็คงทราบดีใช่หรือไม่”

ฉู่หลิวเยว่พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ทำให้คนฟังแล้วรู้สึกสิ้นหวังเย็นเฉียบบาดขั้วหัวใจยิ่งนัก

เด็กคนหนึ่งทำผิดอะไรถึงต้องมาทนแบกรับสิ่งเหล่านี้

ผู้อาวุโสและคนอื่นต่างเป็นใบ้กันไปหมด ผู้คนที่มุงดูก็เงียบเสียงเหมือนกัน

คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าตระกูลฉู่มีคนไร้สมรรถภาพอยู่หนึ่งคน

แต่แทบจะไม่มีใครคิดถึงเลยว่า คนไร้สมรรถภาพผู้นั้นก็เป็นทายาทสายตรงของตระกูลฉู่เหมือนกัน!

ต่อให้เป็นเช่นไรก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องรุนแรงกันถึงขนาดนี้!

“นั่น เรื่องพวกนั้นมันผ่านมาแล้ว แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ได้ทำร้ายเจ้าให้ถึงตายจริงๆ มิใช่หรือ ตอนนี้เจ้าก็สอบเข้าสำนักเทียนลู่ได้แล้ว เจ้ามาพูดทำไมตอนนี้ เจ้าคิดจะทำอะไร อยากให้ตระกูลฉู่ขอโทษเจ้าใช่หรือไม่”

ผู้อาวุโสตะโกนด้วยความโกรธ

ฉู่หลิวเยว่ไม่เอ่ยสิ่งใด และดวงตาที่เฉียบคมและเย็นชาราวใบมีดน้ำแข็งก็กวาดมองไปทั่วผู้คนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้านาง

ในใจของนางมีเศษเสี้ยวจำนวนนับไม่ถ้วนที่มีแสงริบหรี่

ซึ่งนั่นก็คือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม