บทที่ 681 ใบโพธิ์สีทองม่วง

สีทองแดงที่ปกคลุมอยู่รอบนอกหลุดร่อนออกทั้งหมดทันที!

กลีบบุปผาหลายกลีบผลิบานขึ้น!

ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้นพร้อมมองสิ่งของที่อยู่กลางฝ่ามือตนเอง…

ดอกท้อที่ทำจากผลึกสีใสเบ่งบานออกมา?

กลีบดอกเป็นทรงรี ด้านข้างมีใบไม้แซม ตรงกลางมีเกสรดอกไม้

นี่เป็นดอกท้อจริงๆ!

หลังจากสีทองแดงด้านบนหลุดลอกออกแล้ว จึงเหลือเพียงผลึกดอกท้อที่เย็นมือและกระจ่างใสงดงาม

ตอนนั้นเองฉู่หลิวเยว่ก็ร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก

ที่แท้แผ่นทองแดงทรงกลมที่ดูหยาบกระด้าง คาดไม่ถึงว่าด้านในจะมีหน้าตาแบบนี้?

ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกทำการเก็บรักษามันอย่างใด มันถึงอยู่ในสภาพนี้ได้?

ฉู่หลิวเยว่หยิบของเช่นนั้นขึ้นมาเล่น

มันสามารถเคลื่อนย้ายที่ได้…

แต่ของชิ้นนี้มันใช้การอย่างใด?

ทันใดนั้นเองกลีบดอกไม้ก็หุบลงเล็กน้อย

พร้อมสัมผัสที่แผ่วเบากระจายออกมา

วินาทีต่อมา ฉู่หลิวเยว่ก็ได้ถ่ายเทพลังดั้งเดิมเข้าไปอย่างไม่รู้ตัว

เกสรดอกไม้ก็สั่นเล็กน้อย จากนั้นก็เจาะปลายนิ้วเรียวของนางจนได้เลือด

ทันใดนั้นเองเลือดเหล่านั้นก็ได้แทรกซึมเข้าไปกลางผลึกสีใส จากนั้นก็ย้อมดอกท้อจนกลายเป็นสีชมพูอย่างรวดเร็ว!

ขั้นตอนเหล่านี้ ฉู่หลิวเยว่สามารถทำได้อย่างราบรื่นอยู่แล้ว

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์เหล่านี้ ในใจของฉู่หลิวเยว่ก็ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่ยังคงจ้องมองอย่างใกล้ชิดอยู่เหมือนเดิม

หลังจากนั้นก็มีลำแสงสายหนึ่งสว่างวาบ ทันใดนั้นผลึกดอกท้อก็หายไปทันที!

ในตอนนั้นเองฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกเจ็บแปล๊บตรงข้อมือตนเองเท่านั้น

นางก้มหน้าลงไปมอง แต่กลับเห็นว่าตรงข้อมือข้างซ้ายของตนเองมีตราประทับลายดอกท้อสีชมพูปรากฏขึ้น

ตราประทับนั้นมีขนาดเท่าเล็บมือ และยังเป็นสีชมพูจางๆ บานสะพรั่งกลางข้อมือขาวเนียนของนาง ราวกับมีชีวิต

นี่มัน…

ทำพันธสัญญา?

ฉู่หลิวเยว่ประหลาดใจเล็กน้อย

ของชิ้นนี้นางยังไม่รู้ชื่อแซ่ แต่กลับกลายมาเป็นตราประทับลายดอกไม้บนข้อมือของนางอย่างไม่ทราบต้นสายปลายเหตุ…

มีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นมาในหัวของนาง จากนั้นก็โคจรพลังดั้งเดิมเข้ามาในตราประทับดอกท้อดอกนี้

จากนั้นก็มีแสงสีขาวกระจายออกมา!

ความรู้สึกเหมือนอยู่กลางอากาศก็ปรากฏขึ้น!

ทันใดนั้นร่างกายของฉู่หลิวเยว่ก็หายวับไปจากที่เดิมทันที!

…

ความมืดพัดผ่านตรงด้านหน้าของนาง ร่างกายเหมือนถูกผลักให้ล้มลงไป

แต่ความรู้สึกนั้นอยู่เพียงสั้นๆ เท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน เท้าสองข้างของฉู่หลิวเยว่ก็เหมือนได้เหยียบพื้นดิน

ความมืดที่อยู่ตรงหน้าก็หายไป

ฉู่หลิวเยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แล้วมองไปรอบๆ

แต่เมื่อมองไปแล้ว หัวใจของนางก็เต้นกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกจากอก!

เพราะ…ที่นี่คือเรือนฉินของนาง!

เมื่อชาติที่แล้วที่นี่เป็นสถานที่ที่นางชอบมากที่สุด ด้านในตกแต่งตามความชอบของนางทั้งหมด

แค่มองครู่เดียว นางก็สามารถมั่นใจได้แล้วว่า ที่นี่คือเรือนฉินของนางจริงๆ!

ชั้นหนังสือ โต๊ะ กู่ฉิน…

เมื่อได้มาที่นี่อีกครั้ง แล้วมองไปยังบรรยากาศที่คุ้นเคย ฉู่หลิวเยว่จึงรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก เลือดภายในร่างกายก็แทบจะแข็งตัวทั้งหมด!

ในสมองของนางตอนนี้ขาวโพลน ในตอนนั้นเองนางก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างใดต่อไปดี

แต่หลังจากผ่านมาสักพักหนึ่ง นางก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมทำจิตใจให้สงบ

ในขณะเดียวกันนั้นเองก็มีคำถามขึ้นมาว่า

ผลึกดอกไม้นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้เดินทางเคลื่อนที่ได้ แต่มันพานางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างใด?

ความจริงก่อนหน้านี้นางคิดเอาไว้หลายที่มากๆ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่!

หรือว่า…

เพราะจิตใต้สำนึกของนางต้องการจะมาที่นี่?

“พอดีเลย”

ทันใดนั้นเสียงของอินทรีสามตาก็ดังขึ้น

“ใบโพธิ์สีทองม่วงก็อยู่ที่นี่!”

ฉู่หลิวเยว่ชะงักไป