บทที่ 699 คืนเดือนดับมารุตเกรี้ยว

เปรี้ยง!

ทัณฑ์สวรรค์สายหนึ่งฟาดลงมาอย่างแรง!

เกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่น! สะเทือนไปทั้งผืนดิน!

การบีบบังคับสิ่งที่บรรจุอยู่ในนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง และพลังงานอันรุนแรงก็แผ่กระจายไปทั่ว!

สายลมกรรโชกพัดผ่านไปรอบพื้นที่!

ต้นไม้ขนาดใหญ่รอบๆ พวกของฉู่หลิวเยว่ และต้นอื่นๆ ถูกพัดหัก และบางต้นก็ถูกลมพัดจนรากหลุดออกมาจากหน้าดิน!

ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั้งสารทิศ!

ฉู่หลิวเยว่ตกใจเล็กน้อย และกำลังจะขยับตัว แต่กลับรู้สึกได้ถึงพลังอันอ่อนโยนและทรงพลัง ที่กำลังห่อหุ้มตัวเองอยู่

ความผันผวนที่น่ากลัวนั่นถูกปิดกั้นไว้ด้านนอกทันที

ฉู่หลิวเยว่หันไปมองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเห็นว่าพี่เหลยสี่ได้สร้างค่ายกลสีขาวขึ้นเพื่อปกป้องพวกเขา

ที่ด้านบนค่ายกลนั้นมีสายฟ้าสีน้ำเงินราวกับน้ำแข็งทอประกายอยู่รำไร

ฉู่หลิวเยว่ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด พลันพบว่าพี่เหลยสี่กำลังถือค้อนอยู่

ดูเหมือนว่าพลังของค่ายกลจะออกมาจากค้อนด้ามนั้น!

“เหอะ คราวนี้รู้แล้วใช่หรือไม่ว่ามันแข็งแกร่งเพียงใด? แรงกระแทกเมื่อครู่นั้นสามารถทำให้พวกเจ้าตายได้เชียว!”

พี่เหลยสี่พ่นน้ำออกมาเสียงเย็นชา บนใบหน้าของเขามีประโยคที่ว่า “รู้ไว้เสียว่าลูกเจี๊ยบอย่างพวกเจ้ายังอ่อนหัดนัก” เขียนไว้อยู่

พี่เหลยสี่ที่อยู่ตรงหน้านั้นมีแต่ความดูถูกเหยียดหยาม ทว่าฉู่หลิวเยว่ไม่ได้รังเกียจ แต่กลับขอบคุณเขาอย่างจริงจัง

“ขอบพระคุณท่านพี่เหลยอย่างยิ่ง!”

ส่วนพี่เหลยสี่ที่ไม่คิดว่าฉู่หลิวเยว่จะแสดงความขอบคุณออกมาแทนที่จะกลัว อีกทั้งยังดูจริงจังมาก ทำให้เขาถึงกับตกใจอย่างมาก

ทันใดนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องเก๊กขรึมครึมทำหน้าดุร้ายไปเพื่ออันใด

เจ้าเด็กนี้ จะฉลาดเกินไปหรือเปล่า?

พูดแบบนั้นแล้ว เขาจะพูดต่ออย่างใดเล่า?!

พี่เหลยสี่แทบไปต่อไม่เป็น และทำได้เพียงหลบหน้าอย่างเขินอาย

เมื่อฉู่หลิวเยว่เป็นแกนนำ มู่หงอวี่และเย่หรานหร่านก็ทำตามอย่างไว แล้วพูดพร้อมกันว่า

“ขอบพระคุณท่านพี่เหลยอย่างยิ่ง!”

ดวงตาของเด็กสาวตัวเล็กๆ ทั้งสองเต็มไปด้วยความจริงใจ แลดูเล่นใหญ่มากกว่าฉู่หลิวเยว่เสียอีก

หางตาของพี่เหลยสี่กระตุกเบาๆ

ตัวเขานั้นเป็นคนเถื่อน ที่เคยผ่านการฟาดฟันกระบี่มานักต่อนัก อีกทั้งยังเคยเห็นการตีรันฟังแทงและการปล้นสะดมมามากมาย แต่ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับคำขอบคุณซ้ำๆ จากสาวสวยสามคน

พี่เหลยสี่รู้สึกอึดอัดไม่เป็นตัวของตัวเอง พลางกระชับค้อนในมือ

ราวกับต้องการ… ต้องการให้สาวน้อยเหล่านี้หยุดพูดและหยุดมองเขาด้วยสายตาขอบคุณแบบนั้นจริงๆ!

เมื่อเห็นพี่เหลยสี่ทำท่าทีงุ่นง่าน ฉู่หลิวเยว่ก็แอบหัวเราะในใจ

แม้พี่เหลยสี่ผู้นี้จะดูเลินเล่อและมีเสียงที่หยาบกระด้าง แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดี

และที่สำคัญคือเขา…เหมือนจะเป็นคนที่ดื้อรั้นพอสมควร

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังช่วยเหลือพวกนาง แต่ก็ยังแสร้งทำตัวร้ายๆ กลบเกลื่อน ราวกับเขากลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเขาใจดี

ความรู้สึกนี้ ราวกับครั้งเมื่อนางอยู่กับสิบสามผู้พิทักษ์เยว่เลย

และพอคิดถึงคนเหล่านั้น ฉู่หลิวเยว่ก็พลันกระตุกยิ้มแล้วหัวเราะออกมา

พี่เหลยสี่ชะงักตัวแข็งทื่อ

“เจ้า เจ้า เจ้าหัวเราะเหตุใด!”

ฉู่หลิวเยว่กระแอมเบาๆ

“ไม่มีอันใด ข้าแค่รู้สึกว่าท่านพี่เหลย…เหมือนเพื่อนเก่าคนหนึ่งของข้า”

อย่างใดก็ตาม แม้ว่านิสัยใจคอและบุคลิกจะคล้ายกัน แต่รูปร่างและหน้าตานั้นแตกต่างกันมาก

พี่เหลยสี่รู้สึกสงสัย แต่เขาไม่ได้ถามต่อ เพราะเขารู้สึกอึดอัดที่เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของฉู่หลิวเยว่ ดังนั้นเขาจึงหันหน้าหนี

ห้ามมอง ห้ามมอง!

แค่ไม่มองก็ไม่รู้สึกอันใดแล้ว!

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะอีกครา ก่อนจะปล่อยเขาไป