บทที่ 710 การรวมตัว

เงาของถวนจื่อหายวับไปทันตา!

และในชั่วพริบตา พลังที่พุ่งมาใส่ฉู่หลิวเยว่ ก็เหมือนจะถูกหยุดโดยมือใหญ่ที่มองไม่เห็น พลันถูกดูดกลืนกลับเข้าไปอย่างรวดเร็ว!

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมองห้วงอากาศที่ว่างเปล่าและค่ายกลระยิบระยับบางๆ ตรงหน้าด้วยความงุนงง

นี่มัน…เกิดอันใดขึ้น?

นอกจากถวนจื่อจะหลุดหายเข้าไปแล้ว แม้แต่พลังที่กระจายออกไปครึ่งหนึ่ง ก็ยังสามารถกลับถูกดูดกลับคืนไปได้ด้วยหรือ?

ฉู่หลิวเยว่หลุบตามองแล้วพิจารณาอย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะมั่นใจว่าสิ่งที่ตนคิดนั้นถูกต้อง

สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อครู่นั้น…เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ!

นั่นหมายความว่าถวนจื่อสามารถ…บุกเข้าไปข้างในได้อย่างปลอดภัยสินะ?

นางเห็นเต็มสองตาว่าตอนที่ถวนจื่อทะลวงเข้าไปนั้น มันไม่ได้ถูกคุกคามหรือได้รับอันตรายเลย

เหมือนกับ…เหมือนกับว่ามันสามารถเข้าออกไปอย่างอิสระอย่างนั้นแหละ

เสมือนกับการก้าวเข้าไปสู้อีกโลกหนึ่ง ที่ซึ่งไร้การต่อต้านอย่างใดอย่างนั้น

แต่เมื่อยืนอยู่ตรงนี่ ฉู่หลิวเยว่ยังคงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันทรงพลังบนค่ายกลนั่น!

แล้วเหตุใดถวนจื่อถึง…

ขณะเดียวกัน จู่ๆ ฉู่หลิวเยว่ก็สัมผัสได้ถึงพลังที่วนเวียนอยู่รอบตัว

นางขมวดคิ้วแล้วเตรียมโต้กลับ!

ทว่าในขณะที่กำลังจะลง นางก็นึกบางอย่างขึ้นได้ พลันหันศีรษะไปมอง

บริเวณใจกลางผืนป่านั่น มีชายคนหนึ่งยืนอยู่

ชายผู้นั้นตัวสูง ไหล่กว้างยืนตัวตรง และสวมชุดผ้ากระสอบเนื้อหยาบเหมือนกับพี่เหลยสี่

เขาดูอายุราวๆ สามสิบปี และมีรูปร่างหน้าตาธรรมดา เฉกเช่นประเภทที่ไม่ได้สะดุดตาคนทั่วไป

ขณะเดียวกัน เขาเองก็กำลังจ้องมองฉู่หลิวเยว่อยู่

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขากำลังมองจุดที่ถวนจื่อหายเข้าไปด้านหน้านาง

ดวงตาเรียวรีและลึกซึ้งคู่นั้นเปรียบเสมือนบ่อน้ำลึกที่สงบนิ่ง

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกแปลกๆ ในใจ

แววตาของชายคนนั้น ช่างดูคุ้นเคยนัก…

คนผู้นี้คงจะเป็น “พี่ใหญ่” หรือหัวหน้า ที่พี่เหลยสี่กล่าวถึง?

และเพียงแค่ชายคนนั้นสะบัดแขนเสื้อ ร่างของฉู่หลิวเยว่ก็ลอยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ พลันเคลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาภายในพริบตา และยืนห่างจากเขาเพียงสามเก้า

หลังจากนั้น พลังดังกล่าวก็เงียบหายไป

สองร่างยืนเผชิญหน้ากัน

หัวใจของฉู่หลิวเยว่สั่นสะท้าน

ความแข็งแกร่งของชายผู้นี้ไม่ได้น้อยไปกว่าพี่เหลยสี่เลย และอาจสูงกว่าเขาด้วยซ้ำ!

ตัวตนของคนสองคนนี้คืออันใดกันแน่ ถึงได้ทะเยอทะยานมุทะลุเข้ามาในแดนภังคะที่แสนอันตรายแห่งนี้ เพียงเพื่อปกป้องไก่ฟ้าเก้าสีตัวเดียว?

อีกทั้งเมื่อพิจารณาจากสีปีกของไก่ฟ้าเก้าสีที่นางเห็นเมื่อครู่ ก็รู้ได้ทันทีว่ามันมีพลังมหาศาล จนคนสองคนนี้แทบไม่จำเป็นต้องปกป้องมันด้วยซ้ำ!

แม้ว่าขณะที่กำลังทะลวงขั้นพลังปราณเพื่อเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้น จำเป็นจะต้องไปรับการการันตีเรื่องความปลอดภัยที่มากพอ แต่เพียงแค่ไก่ฟ้าเก้าสีส่งเสียงเรียก สัตว์อสูรมากมายก็พร้อมออกมาปกป้องมัน!

เช่นนั้นแล้วจักต้องการมนุษย์สองคนนี้ไปเหตุใด?

ถึงแม้พลังปราณของสองคนนี้จะแข็งแกร่งอย่างมาก แต่ดูจากรูปการณ์แล้ว สองคนนี้ต้องไม่ใช่ผู้ถือครองไก่ฟ้าตัวนั้นแน่ๆ

ไม่ว่าจะพิจารณาจากมุมมองของไก่ฟ้าเก้าสี หรือสองคนนี้ ล้วนแล้วแต่แปลกประหลาดทั้งสิ้น

ขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้อยู่ในใจ ชายที่อยู่ตรงข้ามก็มองสำรวจนางอย่างใจเย็น

“เพียงพอนโลหิตนั่นคือสัตว์อสูรของเจ้าหรือ?”

เขาเอ่ยปากถาม ด้วยย้ำเสียงที่สงบนิ่งทว่าแหบแห้งอยู่หน่อยๆ

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

เรื่องแบบนี้ยังต้องถามอีกหรือ?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาเรียวยาวของชายคนนั้นก็หรี่ลง แววตาของเขามืดมนราวมีกระแสน้ำอันมืดดำไหลเวียนอยู่

ในใจฉู่หลิวเยว่เริ่มรู้สึกแปลกๆ

เหมือนชายผู้นี้…กำลังจ้องหน้านางอยู่เลย?

ติดใจอันใดเรื่องหน้าตาของนางหรือ?

แต่สำหรับคนที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ฉู่หลิวเยว่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้หวั่นไหวกับรูปร่างหน้าตาของตนแน่นอน

ทว่าเหมือนเขากำลังมาหาใครสักคน ผ่านดวงตาของนาง

“สัตว์อสูรของเจ้าน่าสนใจดีนะ” จู่ๆ เขาก็หัวเราะ พลันเอ่ยปาก

พักหนึ่ง ฉู่หลิวเยว่ไม่เข้าใจที่เขาต้องการจะสื่อ สุดท้ายนางจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา

“ท่านต้องการถามอันใด โปรดเอ่ยออกมาตรงๆ”

ชายคนนั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวคิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะพูดออกมาตรงๆ เช่นนี้

ก่อนจะยกมือขึ้น