ตอนที่ 714
บทที่ 715 การกลับมา
October 22, 2026
ตอนนี้จิตสำนึกของซั่งกวนหว่านได้ตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว
นางกำแท่งน้ำแข็งและมองไปยังรากไม้ที่มีเลือดสีแดงไหลนองไปทั่วพื้นดินตรงหน้า พลันรู้สึกตื้นเต้นอย่างมาก!
กลิ่นลมปราณที่มีแต่คาวเลือดโชยออกมา น่าสะอิดสะเอียน!
ทว่ากลิ่นของมันกลับกระตุ้นให้ซั่งกวนหว่านฮึกเหิมกว่าเดิม!
ต้นสนฉัตรนี้มีชีวิตอยู่ด้วยการกินเลือดมนุษย์จริงๆ และต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุด ที่อยู่ใจกลางป่าหมอกมายาแห่งนี้ ก็คงจะเป็นต้นแม่ของต้นสนฉัตรทั้งหมด!
หากนางควบคุมต้นสนนี่ได้ล่ะก็ นั่นหมายความว่า…ชีวิตของคนที่ยังติดอยู่ข้างล่างทั้งหมด ก็จะกลายเป็นทรัพย์สินของนางสินะ?!
แบบนี้มัน สะดวกกว่าแผนเดิมของนางตั้งหลายเท่า!
หวีด!
เสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดดังขึ้น!
ฉู่หลิวเยว่หันไปมองทันที ก่อนจะเห็นว่าขนหลากสีสันที่เหลืออีกครึ่งตัวของไก่ฟ้าเก้าสีนั้น ไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงมาพักใหญ่แล้ว!
และแม้แต่ส่วนที่เปลี่ยนเป็นสีแดง ก็เริ่มเปลี่ยนกลับเป็นสีรุ้งอย่างช้าๆ!
หัวใจของฉู่หลิวเยว่ทรุดลงอย่างรุนแรง!
หรือนี่…จะเป็นสัญญาณของการทะลวงล้มเหลว!
มันลอยอยู่ในอากาศ และกระพือปีกอย่างกระสับกระส่าย
ฉู่หลิวเยว่เห็นได้ชัดเจนว่าสีแดงบนปีกครึ่งหนึ่งค่อยๆ จางหายไป!
และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เมฆดำทะมึนที่เคลื่อนตัวขึ้นบนท้องฟ้า มีแนวโน้มที่จะสลายตัวและค่อยๆ กระจายไปสู่บริเวณโดยรอบ!
แต่ตอนนี้ไก่ฟ้าเก้าสีเพิ่งจะทะลวงผ่านได้ครึ่งทางเท่านั้น และมันเพิ่งจะเริ่มขึ้น!
สิ่งนี้ทำให้ฉู่หลิวเยว่มั่นใจในการคาดเดาของตนมากขึ้น!
ไม่รู้ว่าไก่ฟ้าเก้าสีเจอปัญหาอันใดอยู่ แต่มันติดตรงขั้นสุดท้ายเท่านั้น!
ซึ่งหากครั้งนี้มันไม่สามารถทะลวงและกลายเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ ความแข็งแกร่งของไก่ฟ้าเก้าสีจะลดลงอย่างมาก!
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งชีวิตมันอาจไม่สามารถทะลวงเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้อีกเลย!
หัวใจของฉู่หลิวเยว่จมดิ่งอย่างหมดหวัง!
…
“พี่ใหญ่ เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างใด? เจ้าไก่นั่นจะแพ้หรือ!?”
คนอื่นๆ เองก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าของพวกเขาทั้งหมดเปลี่ยนไปอย่างเร็ว
นันย์ตาของพี่เหลยสี่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะหันไปมองพี่ใหญ่ของตน
“นี่มันเกิดอันใดขึ้น? พวกเราจับตาดูมันมาตั้งนาน ไม่เคยทิ้งมันไปแม้แต่ก้าวเดียว มันไม่น่าจะมีอันใดผิดพลาดได้! พูดตามหลักแล้ว มันควรจะทะลวงได้สำเร็จสิ ถึงจะถูก!”
ไก่ฟ้าเก้าสีหลับใหลมาเกือบสองปีแล้ว
และเป็นตัวมันเอง ที่เลือกจะทะลวงขั้นพลังปราณในวันนี้!
หากมันไม่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม มันคงไม่ตัดสินใจทำเช่นนี้!
“ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นไม่แน่นอน”
ชายคนนั้นดูสงบนิ่ง พร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ความน่าจะเป็นที่สัตว์อสูรระดับเก้า จะทะลวงเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ได้นั้นมีไม่ถึงครึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น…”
ยิ่งไปกว่านั้น ไก่ฟ้าเก้าสีตัวนี้ค่อนข้างแตกต่างจากสัตว์อสูรระดับเก้าตัวอื่น!
พี่เหลยสี่ถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าของเขาขาวซีก พลันกระซิบว่า
“ตะ… แต่ว่า…มันคือสัตว์อสูรของคนผู้นั้นเชียวนะ…”
เป็นถึงสัตว์อสูรของนาง จะล้มเหลวได้อย่างใด?
การที่มันสามารถอยู่รอดได้ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังในตอนนั้น ก็สามารถอธิบายได้แล้วว่ามันเข้มแข็งเพียงใด
อย่างน้อยในใจของมัน ก็ไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้อื่นนอกจากความสำเร็จ!
“…คอยดูต่อเถอะ เมฆดำยังไม่สลายไปทั้งหมด”
กว่าจะถึงตอนนั้น ก็ยังพอมีเวลาอยู่
พี่เหลยสี่กำค้อนในมือแน่น และเงยหน้าขึ้นมองอย่างประหม่า
“แต่ข้า ข้าว่าต้องทำได้แน่ๆ…”
เขาพึมพำราวให้กำลังใจตัวเอง แต่ก็เหมือนมีแรงบันดาลใจอันแรงกล้าบางอย่าง ที่ทำให้เขาเชื่อมั่นเช่นนั้น
…
“อ๊ะ! เหตุใดสีของไก่ฟ้าเก้าสีถึงเปลี่ยนไปอีกแล้ว!?”
มู่หงอวี่อุทานขึ้นมา
เย่หรานหร่านขมวดคิ้ว ใบหน้าเล็กๆ นั่นดูจริงจังมาก
“เกรงว่า…ท่าจะไม่ดีแล้ว! การทะลวงเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ไม่น่าใช่เรื่องง่ายเลย…”
“นี่เจ้าจะบอกว่า มันจะล้มเหลวหรือ?”
มู่หงอวี่ยังไม่เชื่อสนิทใจ
ก่อนหน้านี้ไก่ฟ้าเก้าสีตัวนั้นยังดูปกติดีอยู่เลย!
หรือจะบอกว่า แม้แต่สัตว์อสูรระดับเก้าที่ทรงพลังเช่นนี้ ก็ยังไม่สามารถทะลวงขั้นพลังปราณได้สำเร็จหรือ?
ทันใดนั้น เจ้าลูกหมีแผงคอทองคำก็ปรากฏตัวขึ้นในอ้อมแขนของมู่หงอวี่อีกครั้ง
มู่หงอวี่กระชับอ้อมแขน และกอดมันแน่นขึ้น
“ฉงฉง นั่นเจ้ากำลังทำอันใด?”
เดิมทีนางคิดว่ามันหวาดกลัวต่อความผันผวนรอบตัว แต่หลังจากที่หมีขนทองตัวน้อยโผล่ออกมา มันก็อยู่ในอ้อมแขนของเธออย่างเชื่อฟัง พลางมองไปที่ไก่ฟ้าเก้าสีบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าวิตก
มู่หงอวี่ไม่เข้าใจ
เหตุใดฉงฉงถึง… นอกจากจะดูไม่กลัวแล้ว ยังดูเป็นห่วงเป็นใยไก่ฟ้าเก้าสีตัวนั้นอีก?