บทที่ 72 มอบปิ่นดอกท้อให้ข้า

เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับสายลมที่กรีดกรายสายพิณ และเปล่งออกมาอย่างนุ่มนวลท่ามกลางสายฝนและคลื่นที่สาดกระเซ็น

ฉู่หลิงเยว่ใจสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง

ดูเหมือนว่าเขารอนางมานานมากจริงๆ

เมื่อไอฝนเย็นยะเยือกลอยผ่านใบหน้าของนาง นางจึงรู้สึกตัวและด้สติกลับคืนมา

“พระองค์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

นางซื้อบ้านหลังนี้เป็นการส่วนตัวและแทบจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย เช่นนั้นหรงซิวรู้ได้อย่างไร อีกทั้งยังรอนางอยู่ที่นี่อีกต่างหาก

หรงซิวเลื่อนสายตาเล็กน้อยแล้วมาหยุดที่หยาดฝนบนใบหน้าของนาง

ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวเล็กน้อยและยื่นมือออกมา

“อ๊ะ…”

“อย่าดิ้น”

ฉู่หลิวเยว่ยกมือปัดป้องโดยไม่รู้ตัว แต่พอได้ยินน้ำเสียงแหบต่ำแบบนี้นางก็ลดมือลงโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

มือขาวเรียวยาวของเขามีข้อต่อที่เห็นได้ชัดเจน แต่ปลายนิ้วกลับมีสัมผัสที่นิ่มยามเมื่อปัดเอาหยาดฝนออกจากใยหน้าของนาง

เขาอยู่ใกล้นางมากจนฉู่หลิวเยว่สามารถมองเห็นขนตางอนยาวสีดำของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

สีหน้าของเขาดูจริงจังราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญเป็นอย่างยิ่ง

ฉู่หลิวเยว่ก็ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงได้กลั้นหายใจตามไปด้วย

ในขณะนี้ดูเหมือนเวลานั้นช่างยาวนานเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หรงซิ่วถึงจะหัวเราะออกมาได้

“หายใจได้”

ฉู่หลิวเยว่เผลอตอบ “อ้อ” แล้วจึงผ่อนลมหายใจออกมา

หรงซิวถึงกับหยุดชะงักไป

“ได้หรือยัง”

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยถาม

หยาดฝนเพียงหยดเดียวต้องเช็ดออกนานขนาดนั้นเลยหรือ

หรงซิวชักมือกลับเงียบๆ

ฉู่หลิวเยว่ใจสั่นวูบหนึ่งก่อนจะเกิดความรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันใด

นางลืมตาขึ้นและเหลือบมองหรงซิวก็เห็นว่าเขาได้เก็บมือกลับไปแล้วจริงๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้มีสิ่งผิดปกติใดๆ อีกทั้งยังมีสีหน้าสงบนิ่ง

ก็คง…ไม่ได้ตั้งใจล่ะมั้ง…

แต่ทว่าทำไมทุกครั้งที่เจอกัน เขาถึงต้องคอยเช็ดหน้าให้นางตลอดเลยนะ

ฉู่หลิวเยว่บ่นในใจแล้วระงับคลื่นอารมณ์ในหัวใจของนาง จากนั้นจึงถามอีกครั้ง

“พระองค์มาที่นี่ได้อย่างไร”

หรงซิวแย้มยิ้ม จากนั้นเขาก็กุมมือฉู่หลิวเยว่แล้วจูงเดินกลับไปแล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ

“กลับบ้านแล้วค่อยคุยกัน”

ฉู่หลิวก้มศีรษะลงและเหลือบมอง ทันใดนั้นมุมปากของนางก็กระตุกเล็กน้อย

กลับบ้าน?

นั่นคือบ้านของนาง ไม่ใช่บ้านของเขาสักหน่อย! ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันนะ!

“หลีอ๋อง นี่พระองค์กำลังจะทำอะไร”

แม้แถวนี้จะไร้ซึ้งผู้คน แต่พวกเขาทำเช่นนี้คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่กระมัง

“ข้าหนาว”

หรงซิวเอ่ยเสียงเรียบ

เขาพูดจาขวานผ่าซากเช่นนี้ทำเอาฉู่หลิวเยว่ไปต่อไม่เป็น

หรงซิวดึงนางให้ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

“องค์ชาย พระองค์ทำเช่นนี้ไม่อุ่นขึ้นมาหรอก”

“อืม แต่แบบนี้ก็ไม่ทำให้เจ้าเปียกฝน”

ฉู่หลิวเยว่ผงะไปครู่หนึ่ง สายตาของนางก็หันไปเห็นว่าเสื้อคลุมบนตัวของเขาเปียกปอนหมดแล้ว

ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่าบทที่ หรงซิวกำลังถือร่มให้นางตอนนี้ ร่มก็เอนมาทางนางมากกว่าจริงๆ

เพราะเห็นแก่ร่มคันนี้หรอกนะ ฉู่หลิวเยว่จึงไม่อิดออดอีก

ทั้งสองไม่มีบทสนทนาใดๆ แล้วมาถึงประตูพร้อมกัน

ฉู่หลิวเยว่ดิ้นเพื่อให้หรงซิวยอมปล่อยมือนางสักที