บทที่ 727 ช่วยเหลือ

“คนผู้นี้ไม่ใช่องค์หญิงสาม?”

ผู้อาวุโสชิวซีก็เดินขึ้นมาด้านหน้าด้วยเช่นกัน สีหน้าตกตะลึง เขาพูดโพล่งขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

“ที่นี่คือด้านล่างของต้นไม้แม่พันธุ์ไม่ใช่หรือ? เมื่อครู่องค์หญิงสามเพิ่งหล่นลงจากที่นี่แท้ๆ แล้วนางหายไปไหนแล้วล่ะ?”

เจียงอวี่เฉิงพูดขึ้นเสียงเย็น

“โคลนสีดำนี่เป็นกระแสน้ำไหลเวียน นี่ก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว นางอาจจะถูกพัดออกไปที่อื่นก็ได้”

ผู้อาวุโสชิวซีก็ตบศีรษะของตัวเองครู่หนึ่ง

“ข้าผู้เฒ่าก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย…หากเป็นเช่นนั้นแล้วละก็ หากจะค้นหาองค์หญิงสามจะต้องลำบากมากขึ้นไม่ใช่หรือ?”

แต่ทว่าไม่มีใครให้ความสนใจเขาเลย

ในที่สุดผู้อาวุโสชิวซีก็รู้สึกถึงความอึดอัดใจ

ในตอนนั้นเองมู่ชิงเห่อและคนอื่นๆ ก็ตามมาจนครบแล้ว

เมื่อเย่หรานหร่านเห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นนางก็กรีดร้องออกมาอย่างตกใจ

“นั่นไม่ใช่…ศิษย์ใหม่ของสำนักพันธมิตรเก้าดาราหรอกหรือ?”

ทั้งสำนักพันธมิตรเก้าดารา นางจดจำคนผู้นี้ได้แม่นยำที่สุด

คาดไม่ถึงว่าเมื่อได้พบกันอีกครั้งจะเป็นสถานการณ์เช่นนี้

ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า

“ใช่ นางนั่นแหละ”

“เหตุใดนางถึง…คนของสำนักพันธมิตรเก้าดาราปกป้องนางอยู่เสมอไม่ใช่หรือ? จริงสิ…ศิษย์คนอื่นของสำนักพันธมิตรเก้าดาราล่ะ?”

เย่หรานหร่านบ่นพึมพำเสียงเบา จากนั้นก็มองไปรอบๆ ด้าน แต่กลับมองไม่เห็นร่องรอยของคนอื่นเลย

“น่าจะเหลือนางอยู่ที่นี่คนเดียว ศิษย์คนอื่นของสำนักพันธมิตรเก้าดาราล้วนไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”

ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้า

หลังจากยืนยันตัวตนของผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว นางก็มองสำรวจไปยังบริเวณโดยรอย แต่ก็ไม่เห็นเงาของคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

มู่ชิงเห่อกวาดสายตาสำรวจผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดเสียงเบาว่า

“นางน่าจะถูกแยกกับคนอื่น และมาที่นี่ตามลำพังจากนั้นนางก็รากไม้ของต้นสนฉัตรรัดจนตาย”

หากมองดูดีๆ แล้วร่างกายของนางมีร่องรอยถูกอะไรบางอย่างรัดจนแน่นหนา

“ต้นสนฉัตรนั่นน่ากลัวจริงๆ…”

แม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้วแต่เย่หรานหร่านก็ยังหวาดกลัวอยู่ สีหน้าของนางก็ดูสับสนอย่างมาก

เดิมทีนางคิดว่าถ้ามีโอกาสนางจะขอคิดบัญชีแค้นกับคนของสำนักพันธมิตรเก้าดาราให้ได้แต่คิดไม่ถึงว่า…

ตอนนี้นางสามารถคาดเดาอันใดบางอย่างได้แล้ว

ใต้ต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาพวกนั้น…อาจจะมีคนถูกกักขังอยู่ก็ได้

หากเป็นเช่นนั้นแล้วละก็ คนนับพันที่เข้ามาในป่าหมอกดารา ก็ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นเช่นเดียวกัน

นางไม่รู้ว่ามีคนจำนวนเท่าใดที่ตายอย่างไร้เสียงเช่นผู้หญิงคนนี้

เมื่อคิดถึงตรงนี้หัวใจของนางก็รู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมา

“นางไม่ได้ตายเพราะถูกรัดด้วยรากไม้”

ทันใดนั้นน้ำเสียงที่ราบเรียบก็ดังขึ้น

ทุกคนเงียบเสียงลง

มู่ชิงเห่อหันไปมองฉู่หลิวเยว่

ฉู่หลิวเยว่เชิดคางขึ้น สีหน้าราบเรียบ แววตาสงบนิ่งอย่างแน่วแน่

“ถ้าถูกรากไม้รัดตาย สภาพการตายของนางจะไม่เป็นสภาพนี้”

มู่ชิงเห่อเดินเข้าไปด้านหน้าอีกสองก้าว เขาใช้ประโยชน์จากแสงไฟนั้น ในที่สุดที่ก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น

สายตาของเขาฉายแววความตกใจ เขาเงียบไปครู่หนึ่งในที่สุดก็พยักหน้า

“เมื่อครู่ข้ามองผิดไปจริงๆ นางไม่ได้ตายเพราะสาเหตุเหล่านี้”

เขาเคยเห็นว่าคนที่ถูกต้นสนฉัตรรัดตายนั้นจะมีสภาพศพเป็นอย่างใด

แต่แม่นางคนนี้…

ลักษณะการตายของนางแปลกประหลาดเดินไปแล้ว

อีกทั้งที่น่าแปลกกว่านั้นก็คือ…

ฉู่หลิวเยว่พูดต่อว่า

“พลังดั้งเดิมในร่างกายของนางนั้นหายไปจนหมดเกลี้ยง”

มู่ชิงเห่อเม้มริมฝีปากแน่น

นี่คือสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบเช่นกัน

“หมายความว่าอย่างใด?”

มู่หงอวี่ที่กำลังปลอบเย่หรานหร่านอยู่ จึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ฉู่หลิวเยว่อธิบายต่อว่า

“หลังจากที่ผู้บำเพ็ญเพียรเสียชีวิต แม้ว่าหมดลมหายใจแล้ว พลังดั้งเดิมที่อยู่ร่างกายก็จะไม่หายไปทันที โดยเฉพาะคนที่มีพรสวรรค์ไม่เลวเช่นนาง…ภายในเลือดและกล้ามเนื้อจะต้องเหลือพลังดั้งเดิมอยู่จำนวนไม่น้อย แต่ดูแล้วนางน่าจะเพิ่งตายได้ไม่นาน แต่พลังดั้งเดิมในร่างกายนางกลับหายเกลี้ยงไม่เหลือเลยสักหยด”

คำพูดของฉู่หลิวเยว่ดึงความสนใจของทุกคน

“เช่นนี้นี่เอง!”

พี่เหลยสี่ที่มีระดับบำเพ็ญเพียรสูง ร่างกายของเขาจึงไวกับสิ่งเหล่านั้นโดยธรรมชาติ