บทที่ 732 ราชาฟ้าลิขิต

ข้อเสนอของฉู่หลิวเยว่ได้รับการยอมรับจากทุกคน

ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่า ที่ป่าหมอกมายาเกิดการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเป็นเพราะความตั้งใจของใครบางคน

อีกทั้งรากต้นไม้เหล่านั้นก็กลืนกินพลังของผู้บำเพ็ญเพียรอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เห็นได้ชัดว่ามันถูกควบคุมจากบางอย่าง

เขาต้องจัดการกับคนที่อยู่เบื้องหลังนั่นก่อน ถึงจะออกจากที่นี่ได้

ฉู่หลิวเยว่กวาดสายตามองร่างกายของทหารม้าทมิฬ

ความจริงแล้วในจำนวนคนเหล่านี้นางก็พอคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่

เพียงแต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว

นางหันไปมองฉินอี

“พี่ใหญ่ฉิน ยี่สิบกว่าคนนี้…ไม่ทราบว่าพอจะมีวิธีช่วยเหลือบ้างหรือไม่?”

นอกจากคนไม่กี่คนที่ไม่มีทางช่วยเหลือได้แล้ว ก็ยังเหลือยี่สิบกว่าคนที่สถานการณ์ไม่สู้ดีนัก

ทางที่ดีที่สุดคือให้พวกเขาพักผ่อนอย่างเต็มที่

ถ้าบังคับให้พวกเขาติดตามกองกำลังไป เกรงว่า…

ฉินอีมองหน้านางครู่หนึ่ง แล้วครุ่นคิด

ดูเหมือนว่าฝ่าบาทต้องการจะช่วยเหลือพวกเขา…

เขาหยุดมือแล้วพูดขึ้นว่า

“ข้าสามารถกางม่านพลังให้พวกเขาได้ ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบ ตราบใดที่ไม่เกิดเหตุอันตรายอย่างเช่นก่อนหน้านี้ ก็น่าจะไม่เป็นปัญหา”

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจ

“เช่นนั้นก็ขอบคุณพี่ใหญ่ฉินมาก”

ริมฝีปากของฉินอียกขึ้นเล็กน้อย ความจนปัญญาและคล้อยตามก็ปรากฏขึ้นในแววตาของเขา

ตอนนี้ฝ่าบาทได้เปลี่ยนฐานะไปอีกตัวตนหนึ่งอย่างสมบูรณ์แล้ว ใบหน้ารูปร่างไม่เหมือนเดิมเลยแม้แต่น้อย

แต่นิสัยเช่นนี้…กลับไม่เคยเปลี่ยนเลย

เขายกมือขึ้นพร้อมโบกเบาๆ

ชั่วพริบตาเดียวม่านพลังสีเขียวก็ปรากฏขึ้น! พร้อมปกป้องนายทหารที่เหลือทั้งยี่สิบคนเอาไว้!

ม่านพลังมีประกายแสงส่องออกมาจางๆ แรงกดดันพวยพุ่งออกมา! ทำให้ผู้คนรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก!

ทหารม้าทมิฬคนหนึ่งตอบสนองเป็นคนแรกสองมือประสานหมัด แววตามุ่งมั่น พร้อมพูดอย่างจริงจังว่า

“ขอบคุณคุณชายฉินมากขอรับ”

ตอนนั้นเองเสียงนั้นก็ได้เรียกสติของคนหลายคนขึ้นมา

นายทหารทั้งหลายต่างทยอยกล่าวขอบคุณ ด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

ฉินอียิ้มเบาๆ

“ไม่ต้องขอบคุณข้า ถ้าจะขอบคุณ ให้ขอบคุณหลิวเยว่ดีกว่า ถ้าพวกเจ้าไม่ได้นางช่วยเหลือเอาไว้ในตอนแรก เรื่องเหล่านี้ก็ไม่มีค่าอันใดให้พูดถึง”

อีกทั้งถ้านางไม่ได้เป็นคนเอ่ยปากพูดออกมา เขาก็ขี้เกียจเกินกว่าจะทำเรื่องเช่นนี้

ใครใช้ให้พวกเขาเป็นทหารของมู่ชิงเห่อเล่า?

ฉินอีรู้ ความจริงเรื่องในตอนนั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนายทหารเหล่านี้ และไม่สามารถตำหนิพวกเขาได้จริงๆ

แต่เมื่อเห็นว่ามู่ชิงเห่ออยู่ที่นี่ ในใจของเขาก็รู้สึกไม่ยินดี และยังรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่ต้องมองคนเหล่านี้

นายทหารทุกคนจึงหันไปโค้งหัวขอบคุณฉู่หลิวเยว่

“ขอบคุณคุณหนูฉู่!”

แม้ว่านายทหารส่วนใหญ่จะบาดเจ็บสาหัส แต่ในคำขอบคุณนี้เต็มไปด้วยพลังและความจริงใจ

พวกเขาต่างผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน แน่นอนจึงรู้ว่าชีวิตนี้มีค่าเพียงใด

ฉู่หลิวเยว่ได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้มากขนาดนี้ ไม่เหตุผลอันใดที่เขาจะไม่ขอบคุณนางเลย

ทันใดนั้นทหารม้าทมิฬที่อยู่ด้านหน้าสุดก็พูดขึ้นมาว่า

“คุณหนูฉู่ ข้ามีนามว่าเถียนจ้วงจ้วง! จากนี้หากท่านต้องการสิ่งใด สามารถสั่งการมาได้เลย! ข้าเถียนจ้วงจ้วงจะไม่ปฏิเสธแน่นอน!”

เขาไม่เอ่ยชื่อตัวเองในนามของทหารม้าทมิฬ เขาพูดเพียงชื่อของตนเองเท่านั้น

นั่นหมายความว่านี่เขาใช้คำขอบคุณตอบแทนในเรื่องส่วนตัว

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่โค้งเป็นจันทร์เสี้ยว

“ข้าด้วย! คุณหนูฉู่ ข้ามีนามว่าโจวไข่อวิ๋น! พวกเราติดหนี้ชีวิตของท่านอยู่ ไม่ว่าต่อไปท่านจะสั่งอย่างใด ข้าจะทำตาม!”

โจวไข่อวิ๋นพูดจบแล้วก็เหลือบสายตามองมู่ชิงเห่อครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมามองฉู่หลิวเยว่ด้วยความลำบากใจ

“แน่นอนว่าต้องไม่ใช่เวลาที่พวกเราสวมชุดเกราะทหารทมิฬอยู่ แหะๆ!”

เมื่อสวมชุดเกราะทหารม้าทมิฬแล้วพวกเขาล้วนไม่มีชื่อ มีแค่ตำแหน่ง “ทหารม้าทมิฬ” เท่านั้นที่ติดตัว!

การเชื่อฟังคำสั่งของผู้บังคับบัญชา เหมือนเป็นอาญาสวรรค์ของนายทหาร

ทหารม้าทมิฬโดยเฉพาะกลุ่มที่มู่ชิงเห่อพามาด้วยกลุ่มนี้ เป็นกองทัพที่เข้มงวดด้านวินัยที่สุด

แต่เมื่อถอดชุดเกราะแล้ว พวกเขาก็คือพวกเขา!

คนที่ออกมาจากแดนภังคะได้นั้นล้วนเป็นชายที่หัวใจทระนง มีหรือที่พวกเขาจะไม่ตอบแทน?