บทที่ 735 ของที่มีเจ้าของ

ทุกคนหยุดโดยพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะยืนรอฉู่หลิวเยว่

ตลอดทางที่ผ่านมา นี่แทบจะเป็นความเคยชินของพวกเขาแล้ว เมื่อเจอสถานการณ์ใด ฉู่หลิวเยว่จะเข้าไปสำรวจก่อนคนแรก หลังจากได้รับคำยืนยันปัญหาจากนางแล้ว ก็ค่อยทำตามสิ่งที่ฉู่หลิวเยว่สั่งการ

ตอนแรกก็มีบางคนไม่ยินยอม เพราะด้วยรูปร่างหน้าตาของฉู่หลิวเยว่ที่งดงามเกินกว่าจะทำเรื่องเช่นนี้ได้

แต่เมื่อฉู่หลิวเยว่พาพวกเขาหลบเลี่ยงการโจมตีได้หลายครั้ง อีกทั้งสามารถช่วยเหลือผู้คนได้อย่างต่อเนื่อง คำถามเหล่านี้จึงค่อยๆ หายไป

ทุกคนต่างปฏิบัติตามอย่างเชื่อฟัง พี่เหลยสี่เดินติดตามไปอย่างใกล้ชิด

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองเขาแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย

“พี่ใหญ่เหลยไม่ต้องตามข้ามาทุกครั้งก็ได้นะ ระยะห่างที่ใกล้ขนาดนี้ต่อให้เกิดอันใดขึ้น ข้าก็สามารถรับมือได้อยู่แล้ว”

พี่เหลยสี่ชะงักเล็กน้อย แล้วพูดออกมาว่า

“ป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน ข้าตามมาด้วยจะดีที่สุด”

แน่นอนว่าฝ่าบาทมีฝีมือ

แต่โลกนี้นั้นไม่แน่นอน ไม่เช่นนั้นจะเรียกว่าอุบัติเหตุได้หรือ

ตอนนั้นฝ่าบาทอยู่ห่างจากระดับเก้าเพียงก้าวเดียว ฝีมือแข็งแกร่งเพียงใด?

แต่แล้วเป็นอย่างใดเล่า?

ยังถูกคนใส่ร้ายและทรยศ แล้วร่างยังจมอยู่ในทะเลเพลิง!

นั่นเป็นเพราะสิบสามผู้พิทักษ์เยว่ไว้วางใจฝ่าบาทมากเกินไป ดังนั้นพวกมันจึงฉวยโอกาสนี้ลงมือ

ตอนนี้เขามีโอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมให้เรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นซ้ำสองอย่างเด็ดขาด!

ฉู่หลิวเยว่จ้องหน้าพี่เหลยสี่ ในใจก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา

“ขอบคุณพี่ใหญ่เหลยมากเจ้าค่ะ”

พี่เหลยสี่กระแอมไอออกมาอย่างอดไม่อยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเห็นคนอยู่สองสามคน

มองดูแล้วคนเหล่านั้นเป็นหนุ่มสาวประมาณสองสามคน อีกทั้งคนที่อยู่ด้านหน้าสุดก็ดูคุ้นตาเล็กน้อย…

“นั่นใครน่ะ?”

ฉู่หลิวเยว่มองตามสายตาของเขา เมื่อมองเห็นนางก็ยิ้มออกมา

นั่นมันซ่งชิงเหนียนจากสำนักกระบี่เมฆาม่วงไม่ใช่หรือ?

ด้านข้างของเขามีผู้ติดตามอยู่อีกสามคน และหยางซิ่นเอ๋อร์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ในตอนนั้นซ่งชิงเหนียนเพิ่งจะตัดรากที่เลื้อยพันรอบตัวเองสำเร็จ และกำลังจะช่วยเหลือคนอื่น เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาก็หันกลับมามองอย่างระวังภัยทันที

“ใคร!?”

เขาเห็นพี่เหลยสี่ที่อยู่ด้านหน้าเป็นคนแรก ในใจก็รู้สึกตกใจขึ้นมา

ชายแปลกหน้าผู้นี้แข็งแกร่งอย่างมาก!

เขากระชับกระบี่ที่อยู่ในมือแน่นขึ้น

พี่เหลยสี่นึกหน้าซ่งชิงเหนียนออกแล้ว แต่ยังต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก

เขาใช้สายตาสำรวจซ่งชิงเหนียนก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ยว่า

“อย่าทำเช่นนั้นสิ! หากข้าต้องการลงมือกับเจ้า ใครล่ะจะมาขวางทางได้!”

ซ่งชิงเหนียนขมวดคิ้วแน่น ในตอนที่เขากำลังจะพูดขึ้น เขาก็เห็นฉู่หลิวเยว่ที่เดินตามมาด้านหลัง

“พี่ใหญ่เหลย คนเหล่านี้คือคนรู้จักของข้า ท่านอย่าทำให้เขาตกใจสิ”

ฉู่หลิวเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

พี่เหลยสี่แค่นหัวเราะเสียงเบา สองมือกอดอก ไม่มีท่าทางที่จะช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย

คนของสำนักกระบี่เมฆาม่วง…เขาไม่อยากจะช่วยเหลือเลย!

“ฉู่หลิวเยว่? เหตุใดถึงเป็นเจ้าได้ล่ะ?”

ในใจของซ่งชิงเหนียนยังรู้สึกหวาดกลัวพี่เหลยสี่อยู่ แต่เมื่อหันมามองทางฉู่หลิวเยว่แววตายังคงมีประกายความสงสัยแฝงอยู่

และดูเหมือนว่านางจะสบายดี ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

เขาสูญเสียของวิเศษไปตั้งมากมายกว่าจะยืนหยัดมาได้ถึงขนาดนี้ สภาพดูอนาถมากกว่าฉู่หลิวเยว่หลายเท่าตัวนัก

บนตัวของนางจะต้องมีอันใดผิดปกติอย่างแน่นอน!

ฉู่หลิวเยว่กวาดสายตามองคนเหล่านั้น

ซ่งชิงเหนียนดูไม่เป็นไร นอกจากร่างกายมีบาดแผลเล็กน้อย ส่วนอื่นก็ไม่เป็นไรแล้ว

ท้ายที่สุดแล้วนายน้อยของสำนักกระบี่เมฆาม่วงคงจะมีของวิเศษปกป้องตนเองจำนวนไม่น้อย

ส่วนคนอื่นๆ ก็ดูอนาถกว่าเล็กน้อย

แต่ว่าหยางซิ่นเอ๋อร์ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นไรเช่นกัน

ทันใดนั้นฉู่หลิวเยว่ก็นึกขึ้นได้ว่า เหมือนว่าเมื่อครู่ซ่งชิงเหนียนกำลังอุ้มหยางซิ่นเอ๋อร์เอาไว้ในอ้อมแขน

“คุณชายซ่งไม่ต้องกังวลไป พวกเราแค่ผ่านทางมาเท่านั้น เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงรีบเข้ามาดู คิดไม่ถึงว่าจะเจอพวกเจ้าอยู่ที่นี่ เดิมทีแค่จะมาดูว่าพวกเจ้าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องแล้ว”

ซ่งชิงเหนียนกวาดสายตามองฉู่หลิวเยว่แล้วขมวดคิ้วมุ่น

“ช่วยพวกเรา? เจ้าน่ะหรือ?”

น้ำเสียงของเขายังมีความเหยียดหยามที่ปิดบังไม่มิดด้วย

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น

ได้สิ

ในเมื่อคนเขาก็พูดมาเช่นนี้แล้ว แล้วเหตุใดนางต้องใช้หน้าอุ่นแปะก้นเย็น*ด้วยล่ะ?

“เหมือนว่าคุณชายซ่งจะดูไม่ชอบพวกเราอย่างมาก เช่นนั้นพวกเราก็ไม่รบกวนแล้ว ขอตัว”