บทที่ 745 นางไม่คู่ควร

ลวดลายที่หลิวเยว่สร้างออกมานั้น ความจริงแล้วมันแตกต่างจากลายมือนั้นอย่างสิ้นเชิง แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด มันถึงดูเข้ากันอย่างประหลาด จากนั้นมันก็ค่อยๆ ซ้อนทับกัน

ซั่งกวนหว่านอารมณ์เสียอย่างมาก พร้อมเบนสายตาออกไปทางอื่น นางพยายามลบล้างความคิดวุ่นวายที่อยู่ในใจไปจนหมดสิ้น

…ลายมือนั้นนางกว่าจะจำได้อย่างยากลำบาก จะต้องไม่มีการคลาดเคลื่อนอย่างเด็ดขาด!

ในเมื่อเช่นนี้เหมือนว่ามันจะไร้ประโยชน์

นางมองมันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ มองลงไปอย่างตั้งใจ แล้วจดจำทุกท่าทางของฉู่หลิวเยว่ลงไป!

รวมถึงลวดลายอักขระเหล่านั้นด้วย!

อีกทั้งตอนนี้ลวดลายอักขระก็จดจำอยู่ในสมองส่วนลึกของนางแล้ว สลัดอย่างใดก็สลัดไม่หลุด!

ซั่งกวนหว่านกำลังค้นพบว่า ภาพความทรงจำเกี่ยวกับฝ่ามือหลิงเซียวในสมองของนางก็เริ่มจะสับสนมากยิ่งขึ้นแล้ว!

รูปแบบทั้งสองค่อยๆ ซ้อนกัน หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดความสับสนมากขึ้น!

สถานการณ์เริ่มแปลกไปมากขึ้นแล้ว!

ซั่งกวนหว่านฝึกฝนมาตั้งหลายปี แต่ก็ยังไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย!

ตอนแรกกว่านางจะสามารถฝึกฝนเรียนรู้วิชาฝ่ามือหลิงเซียวได้สำเร็จก็ใช้เวลายาวนานมาก เพียงเพราะเรื่องนี้นางต้องใช้ความพยายามมากเท่าไรเพื่อสิ่งนี้?

เพื่อให้ได้รับคำชมเชยจากท่านพ่อ เพื่อให้ทุกคนมองนางอย่างชื่นชม นางจึงไม่ลังเลเลยที่จะขอความช่วยเหลือจากซั่งกวนเยว่

เพราะว่าซั่งกวนเยว่สามารถเข้าใจเคล็ดวิชาได้ลึกซึ้งกว่านาง อีกทั้งยังละเอียดอ่อนกว่าดังนั้นฝ่ามือ

หลิงเซียวของพวกนางทั้งสองคนจะต้องแตกต่างกันอย่างแน่นอน

แม้ว่านางจะเรียนรู้มาจากซั่งกวนเยว่ คนธรรมดาที่มองดูแบบไม่ละเอียดก็จะไม่เห็นปัญหาใดๆ

แต่ทว่าซั่งกวนหว่านนั้นระมัดระวังอยู่เสมอ นางใช้กระบวนท่านี้ต่อหน้าคนอื่นน้อยมาก

เดิมทีนี่ก็เป็นความคิดที่นางคิดเอาไว้ตั้งนานแล้ว เป็นเคล็ดวิชาที่แทบจะสลักเอาไว้ในกระดูกของนาง

ก่อนหน้านี้นางไม่เคยแสดงวิชานี้ให้ใครดูเลย มันไม่มีทางเหมือนกันอย่างนี้…

ยิ่งซั่งกวนหว่านกระวนกระวายมากเท่าไร สมาธิก็แตกซ่านมากเท่านั้น

แม้กระทั่งรอยฝ่ามือสีเขียวเข้มก็ยังได้รับผลกระทบไปด้วย ลายมือของนางเริ่มสับสนแล้ว!

ยิ่งสับสนมาก พลังของฝ่ามือหลิงเซียวของนางก็ลดลงอย่างมาก!

ฉู่หลิวเยว่มองซั่งกวนหว่านด้วยแววตาราบเรียบ

ซั่งกวนหว่านกวาดสายตาไปรอบๆ และพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองมาทางนี้ สองมือกุมศีรษะ ความเจ็บปวดก็พัวพัน

ดูเหมือนนางจะสัมผัสได้ถึงสายตาของฉู่หลิวเยว่ที่มองมา แล้วกรีดร้องเสียงแหลม

“ฉู่หลิวเยว่! นี่เจ้าเล่นลูกไม้อันใดกันแน่?”

ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเบาๆ แต่ก็ยังไม่ได้หยุดมือ

รูปแบบปรากฏอยู่ตรงหน้านาง ดูแล้วเหมือนกับเขียนขึ้นมาส่งๆ แต่กลับแข็งแกร่งอย่างมาก

คนธรรมดาเมื่อเห็นลวดลายนี้ ความจริงแล้วก็ไม่ได้รู้อันใดกับมันมาก แค่มองไปนานๆ แล้วจะรู้สึกเวียนหัวตาลอยเท่านั้นเอง

แต่ซั่งกวนหว่านไม่เหมือนกัน

นี่คือสิ่งที่นางไม่มีวันลืม!

เพราะว่ารูปแบบนี้คือ…ฝ่ามือหลิงเซียวระดับสาม!

ตอนแรกหลังจากซั่งกวนเยว่ทะลวงด่านจอมยุทธ์ระดับแปดได้แล้ว นางก็เริ่มฝึกฝนฝ่ามือหลิงเซียวระดับสุดท้าย

นางสามารถเรียนรู้ด้วยตนเองได้ เพียงใช้เวลาไม่นานก็สามารถเข้าใจเคล็ดวิชาได้อย่างถ่องแท้แล้ว

แต่ว่านอกจากตัวนาง ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก

แม้กระทั่งเสด็จพ่อ เขาก็ไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย

ตอนนั้นนางสามารถสำเร็จตามจังหวะและขั้นตอนเท่านั้น และไม่เคยมีความคิดที่จะประกาศอวดใคร

ท้ายที่สุดแล้วฐานะของนางในตอนนั้นก็สูงส่งที่สุดแล้ว นางไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถมาเพื่อพิสูจน์ตัวเองเหมือนซั่งกวนหว่าน

แต่ตอนนี้มันก็สะดวกมากยิ่งขึ้น

เพราะว่ากลัวเรื่องที่นางมาเกิดใหม่จะเปิดเผย นางจึงไม่เคยใช้เคล็ดวิชาที่เคยเรียนมาเมื่อชาติที่แล้วเลย