บทที่ 753 เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์

ใบหน้าอันสูงส่งและหาที่เปรียบมิได้ของหรงซิวแลดูสงบนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนมุมปากของเขา ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยไร้แก่นสาร

แต่เสวี่ยเสวี่ยนั้นมองออกทันทีว่า ท่าทางแบบนี้…แสดงว่าสิ่งที่พูดมาเป็นเรื่องจริง!

“หงิงๆ…”

อารมณ์ที่ซับซ้อนมากมายส่องประกายในดวงตาของเสวี่ยเสวี่ย มันร้องครวญครางเสียงต่ำ

มันทำทีลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไป แต่หลังจากเดินไปได้สองก้าว มันก็กลับมานอนลงแทบเท้าของหรงซิว

แน่นอนว่ามันมีความสุข เพราะความสัมพันธ์ของนางและเก้าจิ๋วนั้นลึกซึ้งและยาวนาน

แต่มันก็แอบรู้สึกใจหายเสมือนสูญเสียของสำคัญไป

เมื่อคิดว่าเก้าจิ๋วสามารถอยู่กับนางได้ทุกวันทุกคืน เสวี่ยเสวี่ยก็รู้สึกอิจฉามาก

หรงซิวเหลือบมองด้วยจากหางตา พอเห็นว่ามันดูหงอยลง เขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า

“อีกอย่าง มันทะลวงผ่านจนได้กลายเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์แล้ว”

เสวี่ยเสวี่ยเงยหน้าขึ้นแล้วนอนลงอย่างเกียจคร้าน

อสูรศักดิ์สิทธิ์แล้วอย่างใด?

มันต่างจากเดิมตรงไหนกัน

หรงซิวยิ้ม ก่อนจะเสริมด้วยประโยคสุดท้าย

“ระดับสูงกว่าเจ้าด้วย”

“กรรร์!”

เสวี่ยเสวี่ยถูกคำพูดนั้นกระตุ้นอย่างแรง พลันมองหรงซิวอย่างไม่เชื่อ

แต่เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของหรงซิว เสวี่ยเสวี่ยก็เข้าใจในทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง!

หัวใจของเสวี่ยเสวี่ยเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่ง มันหมุนตัวแล้วกระโจนออกนอกหน้าต่าง!

“กรรร์…”

ต้องฝึกฝน!

มันจะแพ้ไม่ได้!

เมื่อทหารรักษาการณ์ข้างนอกได้ยินเสียง ทุกคนก็มองไปบริเวณนั้นด้วยความประหลาดใจ

สัตว์อสูรขององค์ชายเป็นอันใดไป?

ร่างเงาของเสวี่ยเสวี่ยวูบไหว ก่อนจะหายไปจากสายตาของทุกคน

ส่วนเยี่ยนชิงที่เพิ่งเดินออกมาเห็นสถานการณ์นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองและส่ายหัวอย่างเห็นใจ

คงจะโดนเจ้านายของตนยั่วโมโหเข้าอีกแล้วสิท่า…

…

ณ ป่าหมอกมายา

ฉู่หลิวเยว่สวมชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองแดง ปิดกั้นความผันผวนรุนแรงรอบตัวนาง

แม้จะห่างหายไปนาน แต่ความรู้สึกคุ้นเคยนั้น กลับไม่เคยจางหาย

ในใจฉู่หลิวเยว่รู้สึกยินดีมาก แต่เรื่องความลึกลับของหรงซิวและพรมแดนไวฑูรยะนั้น นางไม่เคยรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนเลย

สุดท้ายก็ทำได้แต่กัดฟันอย่างจนใจ

ไว้คราวหน้า นางจักเค้นถามความจริงจากเขาให้ได้!

ทันใดนั้น เส้นแสงโดยรอบก็สั่นไหวราวกับคลื่นน้ำ

ฉู่หลิวเยว่ก้มหน้ามอง ก่อนจะเห็นอย่างคลุมเครือว่าแสงนั้นกำลังเล็ดลอดออกมาจากบางสิ่ง

แต่เพราะแสงที่รายล้อม ทำให้นางมองเห็นไม่ถนัด

ทว่ายิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมากขึ้น!

การเคลื่อนไหวของถวนจื่อค่อยๆ ช้าลง เห็นได้ชัดว่ามันถูกบีบให้จำยอมเพียงใด

และในที่สุด หนึ่งคนหนึ่งอสูรก็ล้มลง!

ฉู่หลิวเยว่กระโดดลงจากหลังของถวนจื่อ

ด้วยการปกป้องของเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองแดง การบีบบังคับเหล่านี้จึงแทบจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อนางเลย

แต่มันกลับทำให้การเคลื่อนไหวของนางคล่องตัวขึ้น

บนร่างกายของถวนจื่อมีบาดแผลประปราย แต่โชคดีที่บาดแผลเหล่านั้นล้วนเป็นบาดแผลตื้นๆ และพวกมันก็ได้เริ่มซ่อมแซมตัวเองแล้ว

พลังของสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ในร่างกายนั้นแข็งแกร่งมาก และเมื่อพลังปราณของมันเพิ่มขึ้น พลังการฟื้นฟูของมันก็จะเพิ่มขึ้นตามระดับไปพร้อมๆ กัน

ฉู่หลิวเยว่รู้สึกโล่งใจ จากนั้นก็หันมองไปรอบๆ

ดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นเพียงถ้ำธรรมดาๆ ผนังถ้ำคือกำแพงหินหนา พื้นใต้เท้าเรียบและแข็ง ไม่ใช่บึงโคลนสีดำ

บริเวณตรงกลางมีก้อนหินยื่นออกมา

มันเป็นหินรูปร่างบิดเบี้ยวไม่สมส่วน และมีเพียงพื้นผิวข้างบนเท่านั้นที่ดูแบนเรียบ ราวกับเคยถูกบางสิ่งกดทับไว้

และข้างบนก็มี…ผลึก!?

ผลึกก้อนนั้นมีขนาดใหญ่ประมาณสองฝ่ามือของผู้ชายที่โตเต็มวัย หนาประมาณหนึ่งนิ้ว รูปร่างผิดปกติ และเต็มไปด้วยสีเขียวที่สุกสกาวและใสราวกับมรกต

ทว่าเนื่องจากรัศมีของเส้นแสงที่เล็ดลอดออกมามัน ล้วนพุ่งขึ้นไปข้างบน ทำให้สิ่งที่อยู่ในพื้นที่ต่ำกว่า ไม่ได้รับผลกระทบมากนัก