บทที่ 765 ไม่สบายใจ

หลังจากนั้นมู่ชิงเห่อก็หันหลังกลับและเดินไปตามทางของบัวระบำ

แนวต่อระหว่างป่าหมอกมายาและทะเลสาบกระจกนั้นชัดเจนมาก

ตรงกลางมีลักษณะเหมือนเขื่อนหิน ด้านหนึ่งเป็นพื้นหนาของป่าหมอกมายาที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง และอีกด้านหนึ่งเป็นทะเลสาบกระจกที่เต็มไปด้วยน้ำ

สิ่งที่น่าแปลกคือ เขื่อนนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงหนึ่งนิ้ว แต่ใบไม้ฝั่งป่าหมอกมายากลับไม่ร่วงไปยังทะเลสาบฝั่งตรงข้าม และคลื่นที่เกิดจากทะเลสาบก็ไม่ซัดไปยังฝั่งตรงข้าม

เหมือนมีเส้นกั้นกลางที่มองไม่เห็นกั้นระหว่างสองฝั่งไว้อย่างชัดเจน

ไม่นานนักมู่ชิงเห่อก็มาถึงเขื่อนแคบๆ

เขาสูดหายใจลึกๆ กลับพลังในร่างกายแล้วเหวี่ยงมือขวา!

กระบี่ยาวพุ่งออก! ลอยตัวอยู่ต่อหน้าเขา!

มู่ชิงเห่อกระโดดขึ้นและยืนอยู่บนกระบี่ลอยนั้น!

ในขณะที่เขากำลังจะเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยกระบี่ หางตาของเขาเหลือบไปมอง กลับพบว่าในทะเลสาบใกล้ๆ นั้นดูเหมือนว่ามีบางอย่างส่องแสง

เขาหรี่ตาแล้วจ้องไปที่มันพลันตัวแข็งทื่อทันที

เพราะสิ่งที่แวววาวนั้นแท้จริงแล้วคือ ก้อนน้ำแข็ง!

แสงระเรื่อของดวงอาทิตย์ตกกระทบ น้ำแข็งที่ใสสะอาดเหมือนแก้วที่ลอยอยู่นั้นสะท้อนแสงสว่างพร่างพราว

ทะเลสาบกระจกนั้นกว้างใหญ่ เขตแดนติดกับป่าหมอกมายาและทะเลทรายจันทราสีชาด เหมือนฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนตลอดทั้งปีที่มีน้ำกระเพื่อม

จู่ๆ มันปรากฏขึ้นได้อย่างใด?

“รองแม่ทัพมู่มีปัญหาอันใดหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นมู่ชิงเห่อเคลื่อนไหวช้าลง ซั่งกวนหว่านก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

มู่ชิงเห่อไม่ได้ตอบสนองใดๆ แต่กลับมองไปรอบๆ

แน่นอนว่าไม่ไกลนักก็เห็นน้ำแข็งอีกก้อนหนึ่ง!

ก้อนน้ำแข็งเหล่านี้ลอยอยู่เฉยๆ บนผิวน้ำของทะเลสาบ

หากไม่ใช่เพราะมู่ชิงเห่อลอยอยู่บนฟ้า คงเป็นไปได้ยากที่จะสังเกตเห็น

ถ้าเป็นคนอย่างซั่งกวนหว่าน คงไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ที่แปลกประหลาดนี้ได้

มู่ชิงเห่อรู้สึกไม่สบายใจ

“ทะเลสาบกระจกนี้แปลกๆ”

ซั่งกวนหว่านขมวดคิ้ว

“แปลกอย่างใด?”

มู่ชิงเห่อยกนิ้วขึ้นชี้

“ไม่เคยมีน้ำแข็งลอยอยู่ในทะเลสาบกระจกมาก่อน”

เมื่อเห็นท่าทางของมู่ชิงเห่อเคร่งเครียด ซั่งกวานหว่านก็คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว

คิดไม่ถึงว่าแค่เพราะน้ำแข็งสองก้อนหรือ?

นางเค้นเสียงและพูดเบาๆ

“แค่ก้อนน้ำแข็งสองก้อน คงไม่มีอันใดต้องกังวลหรอกกระมัง? หากรองแม่ทัพมู่กังวลจริงๆ เหตุใดเราไม่นำบัวระบำกลับมาให้เร็วที่สุดล่ะ แล้วพวกเราไปกันเสียให้จบๆ?”

มู่ชิงเห่อขมวดคิ้วแรงขึ้น

“องค์หญิงสามอาจไม่รู้ว่าทะเลสาบกระจกแห่งนี้มีมาหลายปีแล้ว และไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน…ข้าเกรงว่าจะมีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้น เพื่อความปลอดภัย ทุกคนควรอพยพโดยด่วนจะดีกว่า”

ซั่งกวนหว่านตกตะลึง

“อพยพโดยด่วน? แล้วบัวระบำเล่า?”

ยังไม่ทันเอากลับมา แล้วจะจากไปแบบนี้ได้อย่างใด?

เช่นนี้นางจะกลับไปที่ซีหลิงได้เยี่ยงไร?

อีกทั้ง สายเลือดของนาง…

“รองแม่ทัพมู่ ข้าคิดว่าท่านกังวลมากเกินไป ข้ารู้ว่าท่านอยู่ที่แดนภังคะมาหลายปีแล้ว และท่านก็รู้จักที่นี่ดี แต่ทะเลสาบกระจกมีมานานแค่ไหน? ท่านกล้าพูดหรือไม่ว่าตั้งแต่วันที่มันมีอยู่ มันเป็นแบบนี้หรือ? มันอาจจะปรากฏในสถานการณ์คล้ายๆ กันนี้ ก่อนที่ท่านจะรู้ตัว ท่านคิดว่าอย่างใด?”

มู่ชิงเห่อไม่สามารถโต้แย้งสิ่งที่นางพูดได้

ซั่งกวานหว่านตัดสินใจตัดบัวระบำออก

“ถ้ารองแม่ทัพมู่กังวลจริงๆ ข้าจะขอให้ผู้อาวุโสชิวซีเข้าไปช่วยเจ้า”

เมื่อผู้อาวุโสชิวซีได้ยินสิ่งนี้ แทนที่จะแสดงความกลัวหรือกังวล เขากลับรู้สึกตื่นเต้น

“องค์หญิงสามมีรับสั่ง เหล่าทหารย่อมต้องเชื่อฟังเป็นธรรมดา”

ความสามารถในการนำบัวระบำกลับคืนมานั้นเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย!

ยิ่งไปกว่านั้น สมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และปฐพีหายากเช่นนี้ล้วนมีค่ามหาศาล

แม้เพียงสัมผัสก็ยังได้ประโยชน์มากมาย!

ถึงจะอันตราย…

แต่ที่นี่ไม่มีอันใดนอกจากทะเลสาบ และไม่ซับซ้อนเท่าป่าหมอกมายา