บทที่ 773 การประชุม

ในเวลานี้ เสวี่ยเสวี่ยไม่รู้ว่ามันถูกเจ้านายตัวเองหลอกขายเสียแล้ว

ในใจของมันเปี่ยมไปด้วยความสุข มันฉีกช่องว่างความว่างเปล่าออก และพุ่งเข้าไปโดยตรง!

แล้วมุ่งหน้าไปยังแดนภังคะ!

…

หลังจากนั้นไม่นาน หรงซิวก็ดึงสายตากลับมาแล้วหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเปิดประตูและก้าวออกไป

“ถวายบังคมขอรับ องค์ชาย!”

เมื่อเห็นเขาเดินออกมา เหล่าทหารข้างนอกก็รีบแสดงความเคารพทันที!

“ลุกขึ้นเถอะ”

ขณะนี้ท่าทีของหรงซิวดูสงบลงแล้ว ไร้ซึ่งวี่แววของความโมโหโกรธา

“ผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกยังไม่กลับมาอีกหรือ?”

“ยังขอรับ องค์ชาย”

หรงซิวหรี่ตาลงทีละนิด

พอลองคำนวณเวลาดู ถึงได้รู้ว่าเขาไปนานพอสมควรแล้ว

ว่าตามนิสัยของผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกแล้ว เขาจะไม่ใช้เวลาร่วมกับคนของพรรคหมิงนานเช่นนี้

เดิมทีเขาไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เพราะคนของพรรคหมิงนั้นยากเกินจะรับมือ

แต่ตอนนี้เขาต้องรีบไปยังแดนภังคะให้เร็วที่สุด

ฉะนั้นจึงต้องรีบตามตัวผู้อาวุโสหมิงที่สามสิบหกมาหารือเรื่องนี้โดยไว

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกเท้าก้าวเดินไปข้างหน้า

…

ในพื้นที่มืดสลัวรอบข้างมีแต่ความเงียบสงัด

แต่ฉู่หลิวเยว่ก็ยังรู้สึกเหมือนได้ยินคนกระซิบอยู่ข้างหูตลอดเวลา

แม้จะฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ก็รู้ว่าเสียงนั้นยังคงพูดพร่ำอยู่เสมอ

ทว่าผ่านไปพักใหญ่ เสียงนั้นก็ค่อยๆ เงียบลง

นางหันมององค์ไท่จู่อย่างใจเย็น แต่ก็ไม่เห็นพบความผิดปกติใดๆ บนใบหน้าของเขา

ราวกับว่าองค์ไท่จู่ไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น

น่าแปลก…

ฉู่หลิวเยว่หลับตาลงพลางคิดทบทวนในใจ

เป็นไปได้หรือไม่ว่า มีคนจงใจให้นางได้ยินเสียงเหล่านี้เพียงผู้เดียว?

แต่อีกฝ่ายกลับดูไม่มีพิษมีภัยเลยแม้แต่น้อย…แถมยังดูมีความสุขและผ่อนคลายมากเสียอีก

เสมือนว่า…พวกเขาเคยสนิทสนมกับนางอย่างนั้นแหละ

ฉู่หลิวเยว่นึกคิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังไร้ซึ่งคำตอบ

จนแล้วจนรอด สุดท้ายนางก็ยังคงปิดเปลือกตาไว้ และสลัดความคิดนั่นออกไป แล้วดูดกลืนพลังของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ต่อ!

เปรี๊ยะ!

เสียงคมชัดนั่นดังขึ้นมา

ชิ้นส่วนผลึกอีกชิ้นแตกออกและหล่นลงมาจากเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์!

จากนั้นมันก็บินไปหาฉู่หลิวเยว่เงียบๆ พลันหลอมละลายเข้าไปในม่านน้ำ และกลายเป็นไข่มุกธาราซึมเข้าสู่ร่างกายของนาง

…

เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ คนทั้งสามคนก็ถึงกับตกตะลึง

แม้แต่ตู๋กูโม่เป่าที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความโกรธ ก็ตกใจจนหยุดสาปแช่งหรงซิวไปชั่วขณะ

“นะ…นะ…นังหนูนั่นทำอันใดอยู่กัน? ผลึกนั่นก่อตัวขึ้นจากพลังที่ควบแน่นของเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์สั่งสมมานานนับพันปี มันถูกใช้เป็นเกราะป้องกัน เพื่อให้เมล็ดพันธุ์นั้นโตเต็มที่ แต่นางกลับกลืนมันเข้าไปทั้งๆ อย่างนั้นน่ะหรือ?”

หลานเซียวส่งเสียง “จิ๊” ออกมาเบาๆ

“คิดไม่ถึงเลยว่าพอนังหนูอายุน้อยลง ความสามารถจักเพิ่มขึ้นขนาดนี้…เป็นอย่างใดเล่า ตอนนั้นข้าก็บอกแล้วว่าขุดมันขึ้นมาให้นางเลยมิได้หรือ? พอพวกเจ้าไม่เห็นด้วย ยามนี้นางจึงจัดการมันด้วยตัวเองเสียเลย!”

การดำรงอยู่เหนือกาลเวลาเช่นนี้ มักจะประกอบไปด้วยจิตวิญญาณอันแรงกล้า

ไม่ใช่ว่าจะบีบให้มันยอมจำนนไม่ได้ แต่ถ้ามันฝืนแล้วโมโหขึ้นมา จักเกิดอันตรายตามมาภายหลังแน่ๆ

มีแต่ต้องใช้พลังของตัวเองข่มมัน และทำให้มันยอมจำนนอย่างนิ่มนวลเท่านั้น ถึงจะทำให้มันยอมกลายมาเป็นสมบัติของตนได้!

ซึ่งด้วยวิธีนี้ จะทำให้ผู้ถือครองไม่มีความกังวลเกี่ยวกับการใช้งานในอนาคตเลย

ถึงนังหนูนั่นจะค่อยๆ ดูดผลึกออกมาทีละชิ้นเล็กๆ แต่ยังทำได้ดีมาก!

ขอแค่มีเวลามากพอ นางก็สามารถใช้พลังของตัวเองปราบเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ได้แน่นอน!

ผู้อาวุโสลำดับห้าแอบประหลาดใจ

“ม่านน้ำนั่นมันอันใดกัน? พวกเจ้าเห็นหรือเปล่า? ตอนนี้นังหนูเพิ่งได้เป็นจอมยุทธ์ระดับห้า แต่กลับอาศัยม่านน้ำนั่นเผชิญหน้ากับเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ แถมยังชนะด้วย!”

หลานเซียวตั้งใจมอง พลันส่ายหัวแล้วตอบไปตรงๆ ว่า