บทที่ 799 ดูอาการ

ฉานอี้ก้มหัวลงต่ำ

“ดูเหมือนว่า…จะไม่ใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ…”

เพราะถ้านำมันกลับมาได้จริง จักต้องมีม้าเร็วส่งข่าวได้เร็วกว่านี้สิ

แต่ยามนี้กลับกลายเป็นว่า เจียงอวี่เฉิงได้กลับไปพักฟื้นที่จวนตระกูลเจียง และคนที่เหลือได้รออยู่ที่ตำหนักหมิงฮวา แถมยังไม่มีใครพูดถึงเรื่องของบัวระบำเลยสักคน

ซึ่งนั่นเป็นที่ยืนยันแล้วว่า ครานี้พวกเขาก็ล้มเหลวอีกครั้ง

ซั่งกวนหว่านนั่งตัวตรงทันที นางหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมสวยเบิกกว้างพลันตวาดเสียงแข็งกร้าว

“ไร้สาระ! คนเหล่านี้เป็นผู้แข็งแกร่งมากความสามารถของราชวงศ์เทียนลิ่งเชียวนะ จะไม่มีใครทำสำเร็จเลยหรือไร!”

เจี่ยนชูเย่!

อวี้ฉือซง!

ซ่งหลวน!

พวกเขาล้วนเป็นผู้ประสาทวิชาระดับสูงเลยมิใช่หรือ!?

ไหนจะราชครูระดับเจ็ดขั้นสูงสุดอย่างซย่าโหวหรงอีก!

หากคนเหล่านี้ผนึกกำลังกันแล้วล้วนน่าหวาดกลัวยิ่ง แต่ไฉนกลับล้มเหลวไม่เป็นท่าไปได้!?

แต่เพราะโมโหแล้วรีบขยับตัวเกินไป บาดแผลบนร่างกายของซั่งกวนหว่านจึงเจ็บระบมขึ้นมาอีกครั้ง สะเก็ดแผลบนใบหน้าของนางแตกออก พร้อมเลือดที่ไหลลงมาช้าๆ ก่อเกิดความเจ็บปวดเจียนตายอีกครา

นางหายใจไม่ออก สภาพของนางแย่มาก บวกกับความโกรธที่กำลังพวยพุ่งอยู่ในใจ ส่งผลให้นางหงายหลังล้มลงไปทันที

“องค์หญิงเจ้าคะ!”

ฉานอี้อุทานและรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงนาง

“องค์หญิง ท่านควรพักผ่อนเสียก่อน และอย่าเพิ่งทรงกริ้วเลยเจ้าค่ะ!”

ใบหน้าของซั่งกวนหว่านซีดเผือด ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งโทสะลุกโชน พลันผลักสาวรับใช้ของตนออกไป

“ไสหัวไปซะ! เจ้าขยะไร้ความสามารถ! ออกไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”

ทรงอย่ากริ้วอย่างนั้น?

ได้ยินข่าวเช่นนั้นแล้ว นางยังจะใจเย็นอยู่ได้อย่างใดกัน!?

ฉานอี้รีบคุกเข่าลงอีกครั้ง

อันที่จริง เมื่อได้ยินข่าวนี้ นางเองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเช่นกัน

ใครจะคิดว่าตัวแทนที่ส่งออกไปนั้น จะคว้าน้ำเหลวกลับพร้อมความพ่ายแพ้แบบนี้?

ฉานอี้คาดเดาปฏิกิริยาของซั่งกวนหว่านไว้แล้ว แต่ก็อย่างว่า เรื่องนี้สำคัญมากจนนางไม่กล้าปิดบังซั่งกวนหว่าน

อีกทั้ง คิดว่านางจะปิดบังเรื่องแบบนี้ได้หรือ?

ในเมื่อตอนนี้พวกของเจี่ยนชูเย่ได้มารออยู่ที่ตำหนักหมิงฮวาแล้ว!?

“อะ องค์หญิง โปรดสงบสติอารมณ์เถิดเจ้าค่ะ! คนทางตำหนักหมิงฮวา ยังรอให้ท่านเสด็จไปคุมสถานการณ์โดยรวมอยู่นะเจ้าคะ!”

และไม่ใช่แค่ตำหนักหมิงฮวาเท่านั้น

ตอนนี้เจียงอวี่เฉิงกลับไปที่จวนเพื่อพักฟื้นแล้ว ฉะนั้นจึงมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ซั่งกวนหว่านต้องจัดการด้วยตัวเอง

เมื่อซั่งกวนหว่านคิดถึงตรงนี้ ในสมองของนางก็พลันเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง

ต้องเป็นตัวหลักออกไปจัดการทุกอย่างหรือ?

จะให้นางออกไปพบหน้าประชาชี ด้วยใบหน้าในตอนนี้อย่างนั้นหรือ!?

ซั่งกวนหว่านคับแค้นขุ่นเคืองใจอย่างมาก

นางคิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ทุกอย่างยังปกติดี แต่เหตุใดจู่ๆ เรื่องราวทั้งหมดกลับกลายเป็นหายนะไปได้?

เดิมทีนางไม่ได้กังวลเกี่ยวกับการเลื่อนวันอภิเษกสมรสเลย

แต่ระหว่างนั้นกลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นหลายต่อหลายครา!

ทั้งเรื่องใบหน้าของนาง บาดแผลของเจียงอวี่เฉิง และการบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักของทหารม้าทมิฬ…

ไหนจะบัวระบำที่ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็เอากลับมาไม่ได้นั่นอีก!

หากเรื่องทั้งหมดนี่แพร่งพรายออกไป ไม่รู้เลยว่านางจักโดนว่าร้ายเช่นไรบ้าง

และเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง ตอนนั้นนางจึงพาผู้คนมากมายเดินทัพไปยังแดนภังคะ

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมานั้นมีเพียงความน่าอับอายขายหน้า

และเดิมทีครั้งนี้นางหวังว่าพวกเขาจะนำบัวระบำกลับมาได้ เพื่อที่นางจะได้มีคำแก้ตัวต่อปุถุชนภายนอก

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะทำพลาด!

ดูสภาพนางในตอนนี้สิ ตอนแรกก็มีข่าวเสียหายมากพออยู่แล้ว และยามนี้ก็มีเรื่องน่าอับอายเพิ่มเข้ามาอีก!

ซั่งกวนหว่านพยายามระงับความโกรธในใจ พลางเอ่ยอย่างเย็นชา

“เอาเป็นว่าตอนนี้ข้ากำลังพักฟื้นอยู่ ไม่พร้อมจะออกไปพบผู้ใด แจ้งให้ซ่งหลวนมาพบข้าเพียงผู้เดียว ส่วนคนอื่นๆ ล้วนลำบากจากการเดินทางแล้ว เช่นนั้นก็สั่งให้พวกเขากลับไปพักผ่อนก่อน”

“รับทราบเจ้าค่ะ”

…

หลังจากเจียงอวี่เฉิงกลับมาถึงซีหลิง เขาก็ตรงกลับไปพักฟื้นที่จวนตระกูลเจียงทันที

ภายในห้อง เฟิงซานหยวนวางมือข้างหนึ่ง ลงบนข้อมือของเจียงอวี่เฉิง เรียวคิ้วเข้มค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันตา