บทที่ 824 ทำพอเป็นพิธี

หนึ่งนายหนึ่งบ่าวรับใช้เดินไปข้างหน้า

แดดก็ร้อน ทรายก็ร้อน

แต่ฝีเท้าของหรงซิวก็ก้าวไปด้านหน้าอย่างมั่นคง ความเร็วสม่ำเสมอ

หากมีคนอยู่ตรงนี้ และสังเกตอย่างละเอียดก็จะรู้ว่า เท้าของหรงซิวนั้นไม่ได้แตะกับพื้นทรายที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาเลย

ทุกย่างก้าว ฝ่าเท้าของเขาอยู่ห่างจากพื้นทรายนั้นประมาณครึ่งชุน

ดูเหมือนว่ากำลังเดินอยู่บนพื้นทราย แต่ความจริงแล้วเขาเดินอยู่บนอากาศต่างหาก

อีกทั้งเดินไปทางไหนก็ไม่เหลือร่องรอยทิ้งเอาไว้เลย

เสวี่ยเสวี่ยที่เดินตามอยู่ข้างหลังก็เหมือนจะเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

“เหมือนว่าช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ก็ไม่ได้สูญเปล่าสินะ คาดไม่ถึงว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้าจะมาถึงขั้นนี้แล้ว…”

เสียงของตู๋กูโม่เป่าดังขึ้น เสียงนั้นเหมือนดังที่ข้างหูก็ไม่ปาน

หรงซิวยิ้มบางๆ

“ขอบคุณสำหรับคำชมขอรับ”

ตู๋กูโม่เป่าแค่นหัวเราะเสียงเย็นหนึ่งครั้ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะให้บทเรียนกับเด็กคนนี้ แต่ตอนนี้พวกเขาได้รู้ว่า วิธีทั่วไปก่อนหน้านี้ไม่สามารถทำอันใดเขาได้อีกต่อไปแล้ว

หรงซิวสามารถจัดการสิ่งเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย!

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะถามอย่างใด หรงซิวก็ยังไม่ยอมพูดออกมาว่าเกิดอันใดขึ้นกับร่างกายของนังหนูเย่วเออร์ เขาเอาแต่ยืนหยัดว่าเรื่องนี้ต้องให้เจ้าตัวมาพูดเอง

แต่ว่าตอนนี้นังหนูนั้นยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นใคร แล้วนี่เขายังจะพูดอันใดได้อีกงั้นหรือ?

หลานเซียวทอดถอนหายใจเสียงเบา พร้อมพูดอย่างอดไม่ได้ว่า

“ถ้าพวกเราออกจากที่บ้าๆ แห่งนี้ก็พอแล้ว…แล้วเหตุใดต้องมาวุ่นวายกับเด็กมันอย่างไม่หยุดหย่อนด้วยล่ะ?”

ผู้อาวุโสลำดับห้าพูดอย่างใจเย็น

“อย่าฝันกลางวันไปหน่อยเลย”

“ใครฝันกลางวัน?” หลานเซียวเถียงกลับอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “ถ้านังหนูไม่เกิดเรื่องและเข้ามาอย่างราบรื่น ไม่มีอันใดผิดพลาด ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะได้รับการปล่อยตัวออกมาในตอนนี้ก็ได้!”

แต่ใครจะรู้เล่าว่าระหว่างทางอาจจะเกิดอุบัติเหตุมากมายขึ้น?

พวกเขาอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว กว่าจะได้พบนังหนูก็ยากลำบากอย่างมาก ดังนั้นจึงเห็นประกายแสงแห่งความหวัง แต่สุดท้าย…

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจะต้องรอคอยอีกครั้ง

“อย่าเพิ่งคิดอันใดมากเลย ตอนนี้นังหนูยังไม่ผ่านระดับหกเลยด้วยซ้ำ…”

ผู้อาวุโสลำดับห้าชะงักไป น้ำเสียงของเขาดูจริงจังขึ้นมาก

“อีกทั้งเรื่องที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ ตอนนี้นางไม่ได้มีเส้นชีพจรเทียนจิงอีกต่อไปแล้ว”

เมื่อสิ้นเสียงนั้น เสียงรอบข้างก็พลันเงียบไป

ตู๋กูโม่เป่าและหลานเซียวต่างก็เงียบไปพร้อมกัน

เพราะว่านี่เป็นเรื่องที่เขากังวลมากที่สุดเช่นกัน

แม้ว่าฝีมือของเขาจะหยุดชะงัก และต่อให้ไม่ได้จับชีพจรด้วยตัวเอง พวกเขาก็สามารถเห็นปราณภายในร่างกายของฉู่หลิวเยว่ได้อย่างชัดเจน พร้อมสามารถเห็นเส้นชีพจรและระดับของนางได้

นั่นจะต้องเป็นชีพจรตี้จิงอย่างแน่นอน ไม่ใช่ชีพจรเทียนจิง!

“ตอนนี้นางไม่ใช่เส้นชีพจรเทียนจิงอีกแล้ว แต่ในอนาคตนางจะต้องเป็นคนที่อยู่เหนือโลกเหมือนกันไม่มีเปลี่ยน”

ทันใดนั้นตู๋กูโม่เป่าก็พูดด้วยเสียงที่หนักแน่น

นั่นคือความภูมิใจและมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเอง!

“พวกเราทั้งหลายช่วยกันสอนมา ใครจะมาสู้นางได้!”

“หากนางลืม ก็สอนนางใหม่อีกครั้งก็พอแล้ว!”

…

ซีหลิง

ช่วงนี้ตระกูลเจียงคึกคักอย่างมาก

ด้านหนึ่งคือการเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานของคุณชายใหญ่กับองค์หญิงสาม อีกด้านหนึ่งก็ต้องเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของคุณหนูสี่และตระกูลซย่าโหว

คนที่อยู่ในจวน ตั้งแต่เจ้านายจนถึงลูกน้องล้วนวุ่นวายกันไปหมด ในบรรดาทั้งหมดนี้ เจียงอวี่เฉิงกลับเป็นคนที่ว่างที่สุด

เวลาส่วนใหญ่เขาใช้ไปกับการพักฟื้นร่างกายในห้องของตัวเขาเอง นอกเสียจากสิ่งสำคัญที่จำเป็นต้องได้รับคำแนะนำจากเขาแล้ว งานนอกเหนือจากนี้เขาล้วนยกให้กับลูกน้องจัดการทั้งหมด

เช้าวันนี้เจียงอวี่เฉิงได้ทานยาไป จากนั้นก็วางแผนออกจากจวน

เมื่อเขาเพิ่งมาถึงที่หน้าประตูจวน เขาก็ทันเห็นว่า ซุนฉีพาคนสามคนก่อนจะเดินออกจากจวนไป

แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ด้านหน้าสุด เขาก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก เจียงอวี่เฉิงหรี่ตามอง

อวี่เหวินเว่ย?

เขามาที่นี่เหตุใด ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ในทันที

ซุนฉีเดินขึ้นมาทำความเคารพเขา