บทที่ 843 รู้มากเกินไปแล้ว

ตอนที่ซย่าโหวหรงมาถึงที่หน้าประตูบ้านของอีกฝ่าย มันก็เป็นเวลาค่ำแล้ว ซย่าโหวถิงอันกับเสี่ยวเตี๋ยก็กำลังกินข้าวกันอยู่เลย

เหมือนว่าเสี่ยวเตี๋ยนั้นไม่ได้ถนัดในการทำกับข้าว อาหารที่นางทำนั้นก็ค่อนข้างจะกลืนลงคอยากเล็กน้อย

ซย่าโหวถิงอันเป็นคุณชายสูงศักดิ์มาตลอด เวลากินก็มักจะกินของที่ดีที่สุด แล้วเขาจะเคยชินกับอาหารเหล่านี้ได้อย่างใด?

ในตอนแรกเขายังสามารถพาเสี่ยวเตี๋ยออกไปกินร้านอาหารข้างนอกได้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เงินที่มีในตัวของเขาก็เริ่มจะร่อยหรอ

ต้องบอกก่อนว่าตอนที่เขาออกจากตระกูลซย่าโหวมา เขาก็ออกมาตัวเปล่า

อีกทั้งทรัพย์สินที่มีอยู่ในแหวนมิตินั้น ก็ถูกใช้เพื่อการไถ่ตัวเสี่ยวเตี๋ยหมดแล้ว จึงเหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ทั้งสองได้แต่กินอาหารพื้นๆ และใช้ชีวิตผ่านไปหลายวัน

เดิมทีซย่าโหวถิงอันก็รู้สึกอึดอัดอย่างมากแล้ว แต่เมื่อรวมกับเรื่องที่เขาขโมยโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนแล้ว ในใจของเขาก็รู้สึกไม่สบายใจตลอดเวลา ทั้งตื่นตระหนก และหวาดผวา

ตอนกลางวันไม่มีสติ ตอนกลางคืนนอนไม่หลับ

แม้ว่าเขาจะนอนหลับเป็นบางครั้ง แต่เขาก็มักจะฝันร้าย

หลังจากที่ทนทุกข์ทรมาน ร่างกายของเขาก็ซูบผอมลง

ในใจของซย่าโหวถิงอันก็รู้สึกเสียใจทุกครั้ง

แม้ว่าบ้านหลังนี้จะสะอาดเรียบร้อย แต่ว่ามันก็ไม่สามารถเทียบกับจวนซย่าโหวได้เลย

ไม่มีคนคอยปรนนิบัติ

เขาคุ้นเคยกับชีวิตที่มีอาหารดีๆ เสื้อผ้าหรูหรา หลังจากได้มาใช้ชีวิตเยี่ยงคนธรรมดาแล้ว นี่มันทรมานกว่าการฆ่าเขาให้ตายเสียอีก

ความจริงแล้วซย่าโหวถิงอันก็มีความคิดที่จะกลับไปยอมรับผิด

แต่ด้านหนึ่งทิฐิก็ค้ำคออยู่ เขากลัวว่าเมื่อเขากลับไปแล้วทุกคนจะหัวเราะเยาะเขา แต่อีกด้านหนึ่งเขาก็เป็นห่วงกลัวว่าเรื่องโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนจะถูกเปิดเผยออกมา

ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว เขาว่าเขาใช้ชีวิตต่อไปเช่นนี้จะดีเสียกว่า

แต่ความสงบของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว!

ตู้ม!

เสียงถีบประตูดังขึ้นมา ซย่าโหวถิงอันและเสี่ยวเตี๋ยก็ตกใจกันอย่างมาก

ทั้งสองคนสบสายตากันไปมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงของซย่าโหวหรงดังมาจากด้านนอก น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ไอ้ลูกบ้า! แกไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

หัวใจของซย่าโหวถิงอันเต้น “ตุบตับ” ขึ้นระรัว!

เขาจะต้องรู้เรื่องโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืนเม็ดนั้นหายไปแล้วอย่างแน่นอน!

ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่า แล้วต้องการจะหนีทันที

เสี่ยวเตี๋ยก็หันมามองทางเขา

“คุณชายรอง คนที่อยู่ด้านนอกนั้น…ใช่ใต้เท้าซย่าโหวหรือไม่? เหมือนว่าเขาต้องการมาหาท่านนะ…”

“บอกไปว่าข้าไม่อยู่!”

ซย่าโหวถิงอันรีบพูดขึ้นหนึ่งประโยค จากนั้นก็หนีออกไปทางหน้าต่างทันที

แต่เขายังไม่ทันได้หนี ที่เอวของเขาก็มีเชือกมารัดอยู่แล้ว!

ซย่าโหวหรง ออกแรงดึงอย่างแรง!

ซย่าโหวถิงอันจึงถอยไปด้านหลัง!

โครม!

ตัวของเขาล้มลงที่ด้านหน้าของซย่าโหวหรงอย่างแรง

“คุณชายรอง…”

เมื่อเห็นดังนั้น เสี่ยวเตี๋ยก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความประหม่า ทั้งสองมือเกาะอยู่ที่หน้าประตูแน่น ท่าทางดูลังเลอย่างมาก

สายตาของซย่าโหวหรงมองนางด้วยความเย็นชา

แม่นางคนนี้ดูแล้วเหมือนจะอายุสิบห้าสิบหกเท่านั้น ใบหน้าเล็ก น่าดึงดูดโดยเฉพาะตอนที่ร้องไห้ นางดูน่าสงสารอย่างมาก

ซึ่งแตกต่างจากเจียงอวี่จืออย่างมาก

ก็ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าลูกชายชั่วจะคิดกบฏขึ้นมาแบบนี้

“ไสหัวไป!”

ซย่าโหวหรงตวาดเสียงดัง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าที่เมืองซีหลิงอีก!”

ร่างของเสี่ยวเตี๋ยหดเล็กลง หยาดน้ำตาร่วงหล่น เหลือบมองซย่าโหวถิงอันด้วยความอาวรณ์

“ข้า…ข้าจะไปก็ได้ แต่…แต่ขอร้อง…ท่านอย่าทำร้ายคุณชายรองเลยนะเจ้าคะ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้าเอง…”

ซย่าโหวหรงขมวดคิ้วมุ่น พร้อมแผ่ปราณเย็นออกมามากกว่าเดิม

ใบหน้าของเสี่ยวเตี๋ยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางรีบกล่าวลาซย่าโหวถิงอัน จากนั้นก็วิ่งออกไปทั้งน้ำตา

ภายในเรือนนั้นจึงเหลือเพียงสองพ่อลูกเท่านั้น

ซย่าโหวหรงลากเขาเข้ามาในบ้าน จากนั้นก็มองเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรงขาม!