บทที่ 850 เจ้าสู้นางไม่ได้

“ไม่มีอันใด”

เจียงอวี่เฉิงเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมสีหน้าที่กลับมาเป็นปกติดังเดิม

“แล้วเจ้ามาทำอันใดที่นี่ยามนี้?”

ซั่งกวนหว่านจ้องมองเขาอย่างจับผิด

เมื่อครู่นี้ นางคิดว่านางเห็นรูปวาดใบหนึ่ง…

แต่มันคือรูปวาดอันใดกัน ถึงทำให้เขาหลบเลี่ยงนางได้ขนาดนี้?

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ระหว่างเราสองคนนั้นแทบไม่มีความลับระหว่างกันเลย และนางแทบไม่เคยเห็นเจียงอวี่เฉิงทำท่าลุกลน ราวพยายามปกปิดอันใดเช่นนี้มาก่อนเลย

“เจ้าถึงขั้นหยิบออกมาเชยชมกลางดึกเช่นนี้ แสดงว่ามันคงเป็นของล้ำค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้เลยสินะ? เช่นนั้นเอามันออกมาให้ข้าได้เชยชมหน่อยปะไร?”

ซั่งกวนหว่านก้าวไปข้างหน้าและถามอย่างมีเลศนัย

ทว่าสีหน้าของเจียงอวี่เฉิงยังคงเรียบเฉย

“มันไม่ใช่ของล้ำค่ากระไรหรอก ข้าแค่ค้นเจอมันโดยมิได้ตั้งใจ ไม่มีอันใดน่าดูเลยสักนิด”

ได้ยินเช่นนั้นซั่งกวนหว่านก็แทบจะหุบยิ้ม

หากมันเป็นแค่ภาพวาดธรรมดา เขาก็ควรแสดงมันให้นางดูอย่างบริสุทธิ์ใจสิ แต่นี่เขากลับไม่ยอมทำ

การที่เขามองซ้ายแลขวาพยายามเปลี่ยนเรื่อง แสดงว่ามีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ!

ซั่งกวนหว่านเหลือบมองจุดที่เจียงอวี่เฉิงเก็บของสิ่งนั้นไว้เล็กน้อย

เจียงอวี่เฉิงพลันขมวดคิ้ว

และราวกับสัมผัสได้ว่าเจียงอวี่เฉิงกำลังอารมณ์ไม่ดี ซั่งกวนหว่านจึงรีบเบนสายตาไปทางอื่น

วันนี้นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อโต้เถียงกับเขา

เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ของการมาพบปะครั้งนี้ สีหน้าของซั่งกวนหว่านก็อ่อนลงมาก

“คราวนี้ข้าแอบออกมา เจ้าไม่ต้องห่วง จะไม่มีใครรู้เด็ดขาด”

ทุกคนในจวนหลังนี้เป็นคนสนิทของเจียงอวี่เฉิง ทำให้นางไม่ได้กังวลว่าจะมีคนแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป

ขาเรียวสวยก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว

“ความจริงข้า…เจ้าดื่มสุรามาหรือ?”

สีหน้าของซั่งกวนหว่านเปลี่ยนไปทันที

เมื่อครู่นางอยู่ไกลจึงไม่ได้กลิ่น แต่พอขยับเข้ามาใกล้ถึงรู้ว่าตัวของเจียงอวี่เฉิงนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นของน้ำเมา!

และพอมองดีๆ ก็จะเห็นว่าดวงตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย อีกทั้งยังดูพร่ามัวราวกับว่าเขากำลังมึนเมา

เจียงอวี่เฉิงเป็นคนที่มีความยับยั้งชั่งใจเป็นนิจ แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยดื่มเกินความจำเป็น และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปล่อยให้ตัวเองเมาเลย

แต่แล้วมันเกิดอันใดขึ้นกัน?

“อวี่เฉิง นี่เจ้าเป็นอันใดหรือเปล่า?”

นางเอ่ยถามขณะเดินเข้าไปพยุงเข้าไว้

ทว่าเจียงอวี่เฉิงกลับผละตัวออกจากมือของนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ข้าไม่เป็นไร เจ้ามีธุระอันใดก็พูดมาเถิด”

เมื่อมือที่ยื่นออกไปถูกปฏิเสธให้ค้างเติงไว้กลางอากาศ ในใจซั่งกวนหว่านก็พลันรู้สึกว่างเปล่า

นางกัดริมฝีปากแน่น

ความเป็นจริงช่วงนี้นางรู้แจ้งแล้วว่า เจียงอวี่เฉิงเริ่มใจร้อนและปฏิบัติต่อนางอย่างไม่แยแสมากขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าแม้เขาจะทำตัวห่างเหิน แต่ในฐานะคู่หมั้นของนาง เขาก็ได้ทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว และไม่มีใครสามารถจับผิดเขาได้

แต่สิ่งนี้ทำให้ซั่งกวนหว่านเสียใจมากยิ่งขึ้น และไม่สามารถหาที่ระบายความโกรธของตนได้

“ข้า…” นางกัดฟันกรอด พลางระงับความโกรธและความขุ่นเคืองในใจไว้ “ที่ข้ามาหาเจ้าในวันนี้ เพราะข้าจะมาเอาโอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน”

เจียงอวี่เฉิงขมวดคิ้วแน่น

“เจ้าพูดว่ากระไรนะ?”

ซั่งกวนหว่านทำหน้าตาลำบากใจ

“ข้ารู้ว่าข้าไม่เคยทำเช่นนี้ ตะ…แต่ว่าอีกนิดเดียวข้าก็จะฟื้นคืนชีพจรดั้งเดิมของตัวเองได้แล้ว เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนงานอภิเษกสมรส ข้ารู้ว่าข้าไม่เก่ง และต่อให้ฝืนทำมันแค่ไหน อย่างมากสุดก็นำกลับมาได้เพียงชีพจรตี้จิงระดับต่ำเท่านั้น…”

“เจ้าจึงอยากใช้โอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน เพิ่มพลังให้ชีพจรดั้งเดิมของตัวเองสินะ?” เจียงอวี่เฉิงพูดแทรกนาง

ซั่งกวนหว่านพยักหน้ารับ

ตอนแรกนางไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย แต่หลังจากที่ “คนผู้นั้น” เอ่ยเตือนนาง นางถึงตระหนักได้ว่าแม้นางจะสามารถฟื้นฟูชีพจรดั้งเดิมของตัวเองได้ แต่มันก็ยังยากเกินกว่าที่นางจะยกคทาอาญาสิทธิ์เทียนลิ่งได้อยู่ดี

แน่นอนว่าสิ่งที่สะดวกที่สุดในยามนี้ก็คือ โอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน!

“ข้ารู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้ายกมันให้ซย่าโหวหรงไปแล้ว และเขาคงไม่ต้องการคืนมันให้เราแน่นอน แต่ว่า… ข้าสามารถนำสิ่งอื่นไปเปลี่ยนแทนได้! ขอแค่…”

“เจ้าสิ่งนั้นหายไปแล้ว”

น้ำเสียงของเจียงอวี่เฉิงฟังดูเย็นชาอย่างมาก

ซั่งกวนหว่านพลันชะงักไปทันที

“อะ อันใดหายไปนะ?”

เจียงอวี่เฉิงเน้นย้ำทีละคำ

“โอสถเก้าสวรรค์ฟื้นคืน ก่อนหน้านี้มีคนขโมยมันไปแล้ว”

แวบหนึ่งซั่งกวนหว่านรู้สึกไม่เชื่อที่เขาพูด

แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเจียงอวี่เฉิงแล้ว กลับเห็นได้ชัดเจนว่าเขาไม่ได้โกหก

ในใจของนางเริ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ