บทที่ 867 เมิ่งจิงจื่อ

เสียงประกาศอันทรงพลังดังขึ้นและแผ่กระจายไปทั่วตำหนักหลางคุนในทันที!

ทุกคนในจัตุรัสหน้าตำหนักล้วนได้ยินเสียงและหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง!

ก่อนจะเห็นคนสองคนยืนจับมือกันที่ประตูใหญ่ของพระราชวัง!

คนทางซ้ายคือ เจียงอวี่เฉิง

วันนี้เขาสวมชุดคลุมสีแดง ที่บริเวณคอเสื้อถูกปักด้วยลวดลายมังกรสีเข้ม พร้อมเข็มขัดหยกเส้นเล็กที่คาดเอวสอดไว้อย่างสง่างาม

เพียงมองแวบเดียวก็สามารถรับรู้ถึงความงดงามของบุรุษผู้นี้ได้แล้ว

และนอกเหนือจากสิ่งอื่นๆ รูปลักษณ์ของเขานี่แหละ ที่เป็นจุดขายอันโดดเด่นของเขา

“ราชบุตรเขยของเรานี่ช่างหล่อเหลาเอาการเสียจริง ไม่แปลกใจเลยที่องค์หญิงสามจะรักเขามาก และหมายมั่นอยากจะแต่งงานกับเขาให้ได้…”

“อือ เจ้าลองคิดดูสิ ในอดีตเจียงอวี่เฉิงผู้นั้นก็เคยเป็นที่ต้องตาต้องใจขององค์หญิงใหญ่เช่นกัน! แน่นอนว่าสามัญชนอย่างเราสู้เขาไม่ได้อยู่แล้ว!”

“ก็จริงของเจ้า ต่อให้ค้นหาทั่วทั้งเมืองซีหลิง ทว่าในบรรดาคนรุ่นใหม่ อย่างใดเขาก็ถือว่าเป็นสุดยอดในทุกด้านเลยมิใช่หรือ?”

ฝูงชนต่างพากันซุบซิบนินทา

ทว่าขณะเดียวกัน ก็มีเสียงหนึ่งที่ดังกังวานกว่าใครเพื่อน โพล่งออกมาจากฝูงชนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เหอะ เขามันก็แค่คนถ่อยที่คอยฉวยโอกาสทองเท่านั้นแหละ! ต่อให้หน้าตาหล่อเหลาเพียงใด จิตใจก็ยังอัปลักษณ์อยู่ดี!”

คนพูดจงใจกระแทกเสียงให้ดั่งสนั่น บวกกับบริเวณนั้นก็มีคนอยู่ไม่น้อย ดังนั้นเกือบทุกคนจึงได้ยินประโยคนั่นอย่างชัดเจน

ทันใดนั้น ฝูงชนที่เคยส่งเสียงดังก็เงียบลงทันที พลันพร้อมใจกันหันไปมองที่มาของเสียง เพราะอยากจะดูว่าใครกัน ที่กล้าพูดเช่นนั้นในเวลาแบบนี้

ฉู่หลิวเยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นขึ้นมองทันควัน ก่อนจะผงะไปเล็กน้อย

เจ้าของคำพูดเหล่านั้นเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่กำยำและมีผิวคล้ำ เขายืนเด่นอยู่ตรงนั้น ราวกับเนินเขาที่เคลื่อนที่ได้

ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผู้คนกลับไม่ใช่รูปร่างหน้าตาของเขา แต่เป็น…การที่เขาสวมชุดเกราะสีดำ! แล้วเสียบกระบี่เล่มยาวไว้ตรงที่คาดเอวต่างหาก!

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นนายพลท่านหนึ่ง!

ซึ่งในบรรดาราชวงศ์เทียนลิ่งทั้งหมดนั้น คนที่สามารถนำกระบี่เล่มยาวเข้าวังได้เช่นนี้… มีอยู่น้อยมาก!

และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เขายืนอยู่แถวหน้าสุดของบรรดานายทหารทั้งหมด และนั่นเป็นตัวบ่งบอกว่าสถานะของเขาสูงส่งเพียงใด!

พอประชาชนเห็นหน้าค่าตาของบุรุษเจ้าของคำพูดเมื่อครู่แล้ว บางคนที่เดิมทีจะเข้ามาสอดส่องหาความตื่นเต้น ก็จำต้องรีบเบือนหน้าหนีอย่างว่องไว

จิ๊ พวกเขาลืมเทพเจ้าแห่งการฆ่าผู้นี้เสียสนิท!

เขาคือผู้บัญชาการของกองทัพทหารม้าทมิฬ เมิ่งจิงจื่อ!

เมื่อพูดถึงบุรุษผู้นี้แล้ว เขาถือว่าเป็นคนที่มีชื่อเสียงมาก ผู้คนในราชวงศ์เทียนลิ่งทั้งหมด ไม่ว่าจะคนหนุ่มสาวหรือวัยชราภาพ ล้วนทราบกันดีว่านายพลผู้ดุร้ายคนนี้ประจำการอยู่ที่ชายแดนตะวันตกมานานหลายสิบปีแล้ว และเขาประสบความสำเร็จในการสู้รบอย่างมาก!

แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลับมาที่ซีหลิงบ่อยนัก ทว่าแค่ชื่อของเขาก็เพียงพอที่จะข่มขวัญผู้คนได้แล้ว!

หากไม่ใช่เพราะครานี้องค์หญิงสามต้องขึ้นครองบัลลังก์ เขาคงจะไม่กลับมา

ณ ปัจจุบัน เจียงอวี่เฉิงนั้นถือเป็นคนที่กุมอำนาจและควบคุมกิจการส่วนใหญ่ของซีหลิงไว้ทั้งหมด และคนเดียวที่กล้าดูถูกเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ก็มีแค่เมิ่งจิงจื่อ ผู้กุมอำนาจทางทหารเท่านั้น!

“นายพลเมิ่ง ท่านหมายความว่าอย่างใด?”

เจียงลี่จั่ว หนึ่งในสามใต้เท้าผู้ทรงคุณวุฒิเองก็ก้าวออกมาข้างหน้า แล้วยืนประจันหน้ากับเมิ่งจิงจื่อ โดยอยู่ห่างจากอีกฝ่ายประมาณสองสามก้าว

ครั้นได้ยินใครเอ่ยถึงบุตรชายเช่นนั้น ใบหน้าของเขาก็พลันบึ้งตึงน่าเกลียดขึ้นมาทันที

เมิ่งจิงจื่อหัวเราะเยาะ และแทนที่จะยอมจำนน เขากลับพูดต่อว่า

“กระไรกัน ข้าพูดผิดหรือ? แต่ถ้าตอนนั้นเขายังเหลือความรู้สึกให้องค์หญิงใหญ่สักนิด เขาจะทำเยี่ยงนั้นได้อย่างใด? หรือจะบอกว่าคบหาดูใจกับใคร ก็ไม่ดีเท่าองค์หญิงสามหรือ? ทั้งๆ ที่มันเพิ่งผ่านมาได้สามปีเท่านั้น แต่พอข้านึกถึงวิธีที่องค์หญิงใหญ่ปฏิบัติต่อเขาและองค์หญิงสามในตอนนั้น และหันมาดูพวกเขาในตอนนี้ ที่กระเหี้ยนกระหือรืออยากแต่งกันไวๆ แล้ว มันช่างน่าขำขันยิ่งนัก! ถ้าเป็นในชายแดนตะวันตกล่ะก็ ใครก็ตามที่กล้าทำสิ่งนี้ จักถูกคนเถื่อนจับตัดหัวแน่นอน!”

เขาคือนายพลที่เคยร่วมต่อสู้ในสนามรบมาแล้วหลายปี ทั่วร่างกายของเขาเปี่ยมไปด้วยลมปราณโลหิตอันเข้มข้น และกลิ่นอายเย็นยะเยือกที่แผ่ล้นออกมา อีกทั้งเรื่องในอดีตที่ถูกหยิบยกออกมาในตอนนี้อีก มันยิ่งทำให้น้ำเสียงของเขาดุดันมากขึ้น จนสามารถเขย่าขวัญผู้คนที่อยู่รายรอบได้ในบัดดล

แม้แต่เจ้าหน้าที่ไม่กี่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ก็ยังเผลอถอยหลังไปสองก้าวเพราะกลัวว่าจะโดนลูกหลง

เจียงลี่จั่วคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะพูดจาขวานผ่าซากและรุนแรงเพียงนี้ ใบหน้าซีดเซียวเพราะความโกรธ

“จะ! เจ้า! เมิ่งจิงจื่อ! โอหังนัก! เจ้าคิดจะฉีกหน้าองค์หญิงสามหรือ!”

ไม่นาน อวี่เหวินเว่ยที่คอยสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วแทรกกลางเข้าไปหยุดคนทั้งสอง พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน