บทที่ 87 โต้แย้ง

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า คนก็หลั่งไหลเข้ามาในโรงเตี๊ยมเฟิ่งหวงไม่หยุดเช่นกัน

ตัวแทนจากตระกูลที่มีอำนาจมากมายในเมืองหลวงต่างก็มาถึงกันแล้ว

โรงเตี๊ยมเฟิ่งหวงเดิมที่เคยเงียบสงบก็มีบรรยากาศครึกครื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างเข้ามาทักทายฉู่หนิง แต่สายตากลับอดมองไปที่ฉู่หลิงเยว่ไม่ได้

สายตาทั้งอยากรู้อยากเห็นและสงสัย รวมถึงแฝงไปด้วยความเกรงกลัวเล็กน้อย

แม่นางผู้นี้สามารถทำให้เหยียนเก๋อแห่งเจินเป่าเก๋อใส่ใจถึงเพียงนี้ ย่อมมีสถานะไม่ธรรมดาแน่นอน

อย่างน้อยมีเจินเป่าเก๋อคอยหนุนหลัง ต่อจากนี้ไปคงแทบไม่มีใครในเมืองหลวงกล้ามาหาเรื่องนางซึ่งๆ หน้าอีกแล้ว

มิน่าล่ะนางถึงได้กล้าตัดขาดกับตระกูลฉู่จนสะบั้นและกล้าหยามเกียรติองค์ชายรัชทายาทได้…มีภูเขาสูงใหญ่ให้พึ่งพิงเยี่ยงนี้ก็มิใช่เรื่องแปลก

แน่นอนว่าฉู่หลิวเยว่ก็สังเกตเห็นทุกอย่างในสายตาทั้งหมดแล้ว

แม้ภายนอกนางจะแสดงสีหน้าท่าทางสงบ ทว่าในความเป็นจริงกลับยิ่งสงสัยในใจขึ้นมาเรื่อยๆ

นายใหญ่ซึ่งเป็นเจ้าของตัวจริงของเจินเป่าเก๋อ ตกลงคือผู้ใดกันแน่

ทำไมเขาถึงช่วยนาง แล้วมีสิทธิ์อะไรถึงทำให้คนพวกนี้ยำเกรงขนาดนี้ได้

คนพวกนี้มาโรงเตี๊ยมเฟิ่งหวงในวันนี้ หลีกเลี่ยงการทำให้รัชทายาทและตระกูลฉู่ขุ่นข้องไม่ได้แน่นอน กระนั้นพวกเขาก็ยังมา

เมื่อเรื่องพวกนี้จบลงเมื่อไหร่ นางต้องสืบให้แน่ชัดเสียแล้ว

ฉู่หลิวเยว่เก็บความคิดนี้ไว้ก่อนและตามฉู่หนิงไปทำความรู้จักทีละคน

เหยียนเก๋อก็อยู่ข้างกันตลอดและทักทายทีละคน ดูท่าทางเขาใส่ใจมากกว่าสองพ่อลูกอีก

แม้ฉู่หนิงจะเคยมีความรุ่งโรจน์ในอดีต ทว่ายามนี้เขากลับมาอีกครั้งอย่างกะทันหันก็ยังมีความเงอะงะทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง

ส่วนเหยียนเก๋อในฐานะรองเถ้าแก่ของเจินเป่าเก๋อ สิ่งที่ถนัดที่สุดคือการพบปะสังสรรค์กับผู้คนมากมาย

มีเขาอยู่ตรงนี้ก็ยิ่งทำให้ฉู่หนิงและฉู่หลิวเยว่สบายมากขึ้น

เมื่อเห็นฉากนี้ บางคนก็อดไม่ได้ที่จะพากันกระซิบวิพากษ์วิจารณ์

“แต่ไหนแต่ไรคุณชายรองเหยียนก็เป็นบุคคลที่มีสถานะสูงส่ง แม้กระทั่งบรรดาเชื้อพระวงศ์ยังให้เกียรติเขา เคยเห็นเขาต้อนรับขับสู้ผู้อื่นดีขนาดนี้ซะที่ไหน”

“ที่พูดมาก็ถูก…ตอนเช้าได้ยินว่าเจินเป่าเก๋อจะมาที่นี่ ข้ายังไม่เชื่อเลย ข้ายังคิดว่าฉู่หนิงคงกราบวิงวอนเชิญให้เขามา ที่ไหนได้กลายเป็นว่าคุณชายรองเหยียนเป็นฝ่ายรีบมาหาเสียเอง!”

“เฮ้อ พวกเจ้าคิดหรือไม่ว่าดูเหมือนคุณชายรองเหยียนจะให้ความสำคัญกับฉู่หลิวเยว่มาก จนถึงขั้นที่…ทำอะไรก็ระมัดระวัง บางครั้งฉู่หลิวเยว่พูดแค่คำสองคำ เขาก็ตอบรับอย่างจริงจังมาก ถุ๊ย…คงไม่ใช่เพราะคุณชายรองเหยียนตกหลุมรักนางหรอกกระมัง”

“ชู่ว! ระวังปากพาซวย! พวกเจ้ามาช้าไม่รู้อะไรซะแล้ว เมื่อครู่นี้คุณชายรองเหยียนพูดเองกับปากวว่าทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งจากนายใหญ่ของพวกเขา!”

“แปลก ท่านนั้นมีภรรยาแล้วมิใช่หรือ”

“ใครจะไปรู้ว่าฉู่หลิวเยว่ใช้วิธีการใด ถึงอย่างไรก็มีเจินเป่าเก๋อคอยสนับสนุน องค์ชายรัชทายาทและตระกูลฉู่คงหยุดหาเรื่องนางไปสักพัก ต่อไปคงมีอะไรน่าดูสนุกๆ มากกว่านี้แน่!”